Χρυσαφένιες ιστορίες Speak.Easy

Φιδάκι

Της Φάτα Μοργκάνα

Είναι κάτι μέρες που δε θες να δεις άνθρωπο. Δε σηκώνεις το τηλέφωνο και δεν ανοίγεις την πόρτα σε μάρτυρες του Ιεχωβά. Χρειάζεσαι χρόνο για τον εαυτό σου και απόλυτη σιγή. Ξαφνικά έχεις όρεξη να πας στο κέντρο για κάποιες αγορές. Και αποφασίζεις να κατεβείς με το λεωφορείο.

Μεγάλο λάθος.

Περιμένεις μερικές ώρες το λεωφορείο, κι όταν πια αυτό φτάσει είναι τόσο γεμάτο που πρέπει να στέκεσαι συνέχεια στη γωνία και να πιάνεις όσο λιγότερο χώρο γίνεται, γιατί: «συγγνώμη λίγο, θέλω να κατέβω». Κάθε φορά που κάποιος περνάει δίπλα σου εσύ ανεπαίσθητα ρουφάς την κοιλιά σου για να κάνεις χώρο, μα –μεταξύ μας- ποιον κοροϊδεύεις;

Τα παράθυρα είναι κλειστά και ο αέρας δεν ανανεώνεται. Το όχημα δεν κινείται γιατί υπάρχει τρομερή κυκλοφοριακή συμφόρηση. Το μωρό του λεωφορείου κλαίει ασταμάτητα. Όλοι οι υπόλοιποι κλαίμε από μέσα μας. Άλλοι βήχουν, άλλοι φτερνίζονται.

Μου φαίνεται τόσο αστείο όλο αυτό, γελάω. Είμαστε παγιδευμένοι, περιμένουμε στο φανάρι και μέχρι να στρίψει το λεωφορείο για να φτάσει στη στάση και να κατεβούμε βρισκόμαστε στο έλεος του οδηγού. Νιώθω σαν να είμαι μέσα σε ένα κλουβί.

Κι όταν κατεβώ από το λεωφορείο το θέατρο του παραλόγου συνεχίζεται. Παντού τουρίστες. Περπατάνε διαγώνια και πέφτεις πάνω τους. Σταματάνε για να βγάλουν φωτογραφίες και πέφτεις πάνω τους. Θες να τους χτυπήσεις από τα νεύρα σου και πέφτεις πάνω τους μετά βίας καταπνίγεις τα εχθρικά σου αισθήματα.

Αρχίζει μια ελαφριά βροχή που θολώνει την οθόνη του κινητού σου. Στα καταστήματα κόβεις δρόμο από το διάδρομο με τα τελευταία καλοκαιρινά είδη σε προσφορά –είναι άδειος. Βλέπεις παντού στολισμένα χριστουγεννιάτικα δέντρα και γυάλινες μπάλες. Αναρωτιέσαι.

Θυμάστε το φιδάκι, το επιτραπέζιο παιχνίδι; Μιλάω για εκείνο το παιχνίδι που είχε σκάλες για να ανεβαίνεις επίπεδα και τσουλήθρες που σε πηγαίναν πίσω. Έτσι ένιωθα κι εγώ. Κάθε άδειο ταμείο ήταν η σκάλα μου και κάθε τουρίστας με το selfie stick η τσουλήθρα μου.

Δεν είναι άτοπο το να πω πως από εδώ και πέρα μπαίνουμε στην ευθεία για τα Χριστούγεννα. Και οι άνθρωποι-σαλιγκάρια θα πληθαίνουν μέρα με τη μέρα και θα φράζουν το δρόμο σας προς τα εξπρές ταμεία.

Καλό κουράγιο.

από τη Φάτα Μοργκάνα, όπως (επ)έζησε τα γεγονότα θέλοντας να αγοράσει ένα δώρο για τη Νιόβη μια Δευτέρα απόγευμα

morgana

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s