εικασίες νυκτός Speak.Easy

Μαύρο

Συνεχώς μιλάμε για μελαγχολικές νύχτες, με φώτα χαμηλωμένα συγκριτικά με την συνήθη φωταψία και ήχους μειωμένους κατά μία οκτάβα. Με ανθρώπους μόνους τους να ρεμβάζουν, να νοσταλγούν, να αφήνονται για λίγο αδρανείς στην δίνη του χρόνου. Φυσικά η διάθεση αυτή δεν θα μπορούσε να ολοκληρωθεί χωρίς το κατάλληλο σάουντρακ, άλλοτε αυτό της σιωπής και άλλοτε κάποιας υποτονικής μελωδίας, η οποία τυχαίνει με τον χρόνο να φθάσει να αντιπροσωπεύει ολόκληρη τη ζωή μας, συμπιεσμένη στα αντίστοιχα λεπτά.

-Καλά είσαι;

-Ναι, μωρέ. Απλά λίγο κουρασμένος

Γνώριμη στιχομυθία,ε; Και πώς εναλλάσσονται οι ρόλοι! Μια βρισκόμαστε στο πάνω μέρος κατέχοντας πλήρη έλεγχο του εαυτού μας και των σκέψεών μας και λίγο αργότερα—αν όχι στην ίδια νύχτα, έπειτα από ακολουθία αλκοολούχων πυροτεχνημάτων, τότε σίγουρα σε κάποιο διαφορετικό βράδυ—βυθιζόμαστε στον γλυκόπικρο βούρκο της αθυμίας. Και ειλικρινά δεν ξέρω εάν πρόκειται για μία λύπη προσποιητή, αυτορυθμιζόμενη, ψυχαγωγική, η οποία πυροδοτείται εσκεμμένα με την επιλογή του κατάλληλου κομματιού και τελειώνει μαζί με την κλήση για το αποψινό βραδινό ραντεβού. Ίσως μπορεί να διατηρείται και ως το ραντεβού για λόγους εγωκεντρισμού.

Βέβαια το πρωί τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το πρωτόκολλο αναφέρει ότι όταν η πρώτη ενοχλητική ακτίνα του ήλιου ,που θα καταφέρει να περάσει μέσα από τα παραθυόφυλλα, φτάσει στο μάτι και ενεργοποιήσει την αντίδραση της βλεφαρίδας πρέπει να είναι κανείς εύθυμος. Αναγράφονται και εξαιρέσεις, αλλά η πρωινή μελαγχολία οφείλει να είναι δικαιολογημένη. Γιατί ,όταν δεν είναι, βρισκόμαστε σε άλλα μονοπάτια, πιο επικίνδυνα.

Και κάπου εδώ έγκειται η ειδοποιός διαφορά μελαγχολίας-κατάθλιψης. Το ζήτημα είναι μάλλον ωρολογιακό. Οι γιαλαντζί καταθληπτικοί,η μελαγχολούντες χωρία αιτία ξυπνούν τα πρωινά χωρίς κάποιο βαρίδιο εμφυτευμένο στο στέρνο τους. Πίνουν τον καφέ τους, ξεπλένουν την χθεσινοβραδινή στενοχώρια από το πρόσωπό τους και πηγαίνουν στη δουλειά. Ανταλλάσσουν μερικές επουσιώδεις κουβέντες με αντάλλαγμα στιγμές ευεργετικού γέλιου. Άλλοι κακαρίζουν, άλλοι καταπίνουν τον ίδιο τους τον ήχο και άλλοι γελούν φυσιολογικά. Πάντως όλοι γελούν. Ύστερα γυρνούν κατάκοποι στο σπίτι τους, κοιμούνται, ονειρεύονται, ξυπνούν, διασκεδάζουν, ξανακοιμούνται. Ένας επαναλαμβανόμενος κύκλος με μικρές παραλλαγές και παραμορφώσεις. Δυστυχώς ο κύκλος δεν είναι αρκετά μεγάλος για να τους χωρέσει όλους, όμως, και μερικοί μένουν στο περιθώριο. Σκαρφίζονται τρόπους για να περάσουν τον φράχτη και να ενταχτούν, μα όταν συνειδητοποιήσουν πλέον πως οι προσπάθειές τους είναι ανώφελες, τα παρατούν.

Αναπτύσσουν σχέσεις με το κενό, το γνωρίζουν κι απ’ την καλή και απ’ την ανάποδη.

Αναγνωρίζουν κάθε γωνία και κάθε πτυχή του. Ωστόσο τι να το κάνεις ένα πελώριο σπίτι αν μένεις μόνος σου; Σιγά-σιγά η μονοτονία μετουσιώνεται σε απελπησία. Η λύση είναι γνωστή και σίγουρα ειρωνική. Χρώματα σε αποχρώσεις του μπλε, του κίτρινου, του πράσινου, του κόκκινου, του μωβ παρελαύνουν πάνω στο μαύρο μπας και το ξεβάψουν. Απ’ αυτή τη διαδικασία άλλοι κερδίζουν, άλλοι χάνουν και άλλοι χάνονται.

Μεταπηδούν από κενό σε κενό, με ποικίλους τρόπους·κατακόρυφα, οριζόντια, υπόγεια, χρωματιστά. Εμείς στεκόμαστε λιγάκι παράμερα και παρατηρούμε την πορεία της οριστικής αυτής μετάβασης. Έπειτα την εξιδανικεύουμε, διατηρώντας πάντα την απαραίτητη απόσταση. Το θέμα είναι ότι αυτοί μας φωνάζουν πως προτιμούν χρώματα ανοιχτά και εμείς συνεχίζουμε ν’ ακούμε “μαύρο”.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s