Περί αστέρων και συμπάντων Speak.Easy

Zugzwang

Της Δήμητρας Βαρβούτη

Γιατί εγώ είμαι εγώ, και όχι κάποιος άλλος;

Όλα καθορίζονται από τον μικρό αρχιτέκτονα της ζωής μου, δηλαδή από τον παρελθοντικό εαυτό μου, ο οποίος δυσκολεύεται να πάρει αποφάσεις επειδή δεν ξέρει τι θα συμβεί. Κι αν όλες οι επιλογές ανοίγονταν μπροστά στα μάτια μου, η μία ταυτόχρονα με την άλλη, σε πολλά διαφορετικά παράλληλα σύμπαντα, θα δυσκολευόταν ακόμη περισσότερο, γιατί δεν θα μπορούσε να γυρίσει τον χρόνο πίσω.

Το δύσκολο κομμάτι κάθε απόφασης, δεν είναι τόσο η λήψη της, όσο η αποδοχή της μονιμότητάς της. Το να πάρεις μία απόφαση δεν είναι απαιτητικό, γίνεται μέσα σε μια στιγμή και κάπως αυθόρμητα. Το να μάθει να ζει κανείς με αυτήν την επιλογή είναι αυτό που καθιστά τους ανθρώπους αναποφάσιστους. Όσο αποφεύγεις να αποφασίσεις, κρατάς όλες τις επιλογές σου ανοικτές. Τι ψευδαίσθηση.

 

Και στην ουσία δεν επιλέγεις τίποτα, αφού υπάρχουν τόσα διαφορετικά σύμπαντα όσες είναι οι επιλογές που έχεις και όσες θα μπορούσες να έχεις. Το πολυσύμπαν του χρόνου κάνει εφικτό κάθε συνδυασμό κάθε απόφασής σου. Στην ουσία, επιλέγεις τα πάντα.

Και θα μου πεις, τι νόημα έχουν όλα αυτά, αφού ούτε την ύπαρξή τους δεν μπορώ να επιβεβαιώσω, πόσο μάλλον να αντιληφθώ. Κι εγώ θα σου απαντήσω πως εκεί έξω υπάρχει ένα σύμπαν στο οποίο είσαι η πιο ευτυχισμένη εκδοχή του εαυτού σου. Τουλάχιστον για μένα, αυτό έχει νόημα.

[Εγώ δεν είμαι έτσι. Εγώ είμαι ντυμένη στα κόκκινα κι είμαι 5 χρονών, περιμένοντας την τούρτα των γενεθλίων μου. Είμαι 11 και χορεύω. Είμαι 16 χρονών και είμαι τρελά ερωτευμένη και γράφω ποίηση. Αυτό που είμαι τώρα μην σας ξεγελάει. Δεν ήμουν πάντα έτσι.] 

Γιατί ο χρόνος κυλάει μόνο προς τα μπροστά; Ο κανόνας λέει ότι το βέλος του χρόνου δείχνει προς την πορεία των γεγονότων. Κι αν εγώ θέλω να αντιστρέψω τα γεγονότα;    

Αν υπάρχει μόνο ό,τι βλέπουμε, υπάρχει ο αέρας; Τον αέρα δεν τον βλέπουμε. Τα πάντα είναι ένα λογικό συμπέρασμα μιας αόριστης προϋπόθεσης. Ποιος, όμως, μου εγγυάται ότι αυτή η προϋπόθεση είναι λογική; Σε τι βαθμό οι φόβοι μου είναι έμφυτοι; Γιατί φοβάμαι ό,τι φοβάμαι; Τι με κάνει να το φοβάμαι; Η άγνοια. Ή ίσως μια εσφαλμένη προϋπόθεση. 

 

Advertisements

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s