Συν Αθηνά και χείρα κίνει Speak.Easy

Λετ ιτ ρολλ

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι είναι ο χρόνος;
Πόση αξία έχει ένα λεπτό;
Γιατί οι δείκτες του ρολογιού γυρνάνε;

Έχω ακούσει ανθρώπους να εύχονται να γυρίσουν το χρόνο πίσω.
Εγώ η ίδια έχω παρακαλέσει να σταματήσει ο χρόνος σε μία μόνο στιγμή.
Μέχρι και το ρολόι μου μια μέρα σταμάτησε να γυρνάει τους δείκτες του.

 

-Αλλά ο χρόνος δεν υπάκουσε ποτέ κανέναν-

Θεώρησα επομένως σημαντικό να καταλάβω ότι ο χρόνος δεν σταματάει να κυλάει. Και καθώς κυλάει παρασέρνει μαζί του ανθρώπους, γεγονότα, μουσικές και εκείνη την τέλεια στιγμή που ευχήθηκες να μη τελειώσει ποτέ.
Είναι ατίθασος και ανεξέλεγκτος. Δεν μπορείς να τον χωρέσεις πουθενά.
Προσπάθησα πολλές φορές να τον κλείσω μέσα σε μικρά κουτάκια, μέσα σε συρτάρια, μέσα στην καρδιά και στο μυαλό μου, αλλά κάθε φορά γινόταν όλο και πιο αποτυχημένα.

Μέχρι τώρα η ατέλεια του χρόνου ήταν ότι δεν μπορεί να σταματήσει.
Ώσπου είδα τα πράγματα με άλλο μάτι.
Έκανα αυτή του την ατέλεια το μεγαλύτερο προτέρημά του.
Φεύγει και δεν ξαναγυρίζει.
Αφήνει τα πράγματα πίσω του. Είτε καλά είτε κακά.
[Αν είναι καλά τα ονομάζει αναμνήσεις, αν πάλι είναι κακά τα αφήνει να γιατρευτούν.]

Αλλά εσύ επιμένεις να κραυγάζεις για να γυρίσεις το χρόνο πίσω. Να ξαναζήσεις εκείνα τα λεπτά απόλυτης ευτυχίας που γλίστρησαν μέσα από τα χέρια σου. Κάθεσαι μπροστά από εκείνο το ρολόι τοίχου με τους μεγάλους αριθμούς και φαντάζεσαι τους δείκτες να γυρνούν προς τα πίσω σαν τρελοί. Και μέσα στο κεφάλι σου αναβιώνουν πρόσωπα ξεθωριασμένα, λέξεις που σιώπησαν, φωνές που βράχνιασαν.

Μα δεν λες να καταλάβεις.

Γίνε εσύ ο χρόνος!
Τρέξε, φύγε, πέταξε…
Μην είσαι στάσιμος.
Δες αυτά που έπονται.
Δώσε βάση σε ό,τι σου υπόσχεται ο χρόνος και όχι σε ό,τι σου στέρησε.
Κι αν δεν μπορείς να γίνεις σαν τον χρόνο τότε χάρισε χρόνο στον εαυτό σου.
Να κάθεσαι μπροστά από το ρολόι και να γελάς που οι δείκτες κινούνται.
Άλλωστε «όσο οι δείκτες του ρολογιού κάνουν κύκλους όλα περνάνε».

Ωστόσο θα ήταν βάλσαμο αν έστω και μία φορά μπορούσαμε να πάμε πίσω σε εκείνο το ξεχασμένο ‘’τέλειο’’.

konstantinou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s