Τι να πρωτογράψει κανείς σε έναν τοίχο.

Της Σταυρούλας Κοσκινά

(Όταν  μετά από μισή ώρα περπάτημα η μόνη πηγή έμπνευσης είναι ένας ξεφλουδισμένος τοίχος)

Έβαλες τα γυαλιά σου, πήρες την φωτογραφική σου κάμερα με το ξεφτισμένο από την πολλή χρήση  στη γωνία δέρμα, έβαλες την αγαπημένη σου μπλούζα (και μια ζακετούλα πάρε μαζί σου, γιατί «κρύωσε» ο καιρός, μην κρυώσεις κι εσύ!) και ξεκίνησες την εξερεύνηση σου.

Και καθώς περπατάς, αντί να κοιτάς ουρανό(είναι πολύ ψηλά ο ουρανός), κοιτάς τους τοίχους. Είναι ευρέως γνωστό σε όλους τους απανταχού ταξιδιώτες και φυγάδες καθημερινότητας, ότι για να γνωρίσεις πραγματικά μια χώρα και τους ανθρώπους της, τον πολιτισμό της, την κουλτούρα της, τις συμφορές της, πρέπει να παρατηρήσεις τους ταλαιπωρημένους αστικούς τοίχους.

Και όντως, μέχρι και ο πιο μουτζουρωμένος τοίχος σε μαγεύει. Και πιο πολύ σε μαγεύουν οι μουτζούρες και τα λόγια του.

{Μα να και η αντίθεση!}

Νιώθεις τις «επαναστάσεις» να εισέρχονται από τα μάτια σου στην ψυχή σου και από την ψυχή σου να ταξιδεύουν σιγά σιγά κυλώντας μέσα στις φλέβες σου, στο μυαλό σου. Κυριαρχούν στη σκέψη σου. Στέκεσαι στο ήσυχο σοκάκι και γεμίζεις την ύπαρξη σου με ρίμες, κολοραμα, θησαυρούς.

Κοίτα τι μπορούν να κάνουν κάτι άκακες λέξεις!

«Μα είναι όντως άκακες;»
θα πεταχτείς αμέσως να πεις. Γιατί λατρεύεις την αμφισβήτηση. Καθόμασταν ξαπλωμένοι στο παγκάκι και μου μάθαινες τους αστερισμούς και την «επανάσταση» που έγινε της μόδας , γιατί εγώ δεν ήξερα τίποτα από τα δύο κι εσύ τα λάτρευες εξίσου.

Όμως για κενές επαναστάσεις δεν θέλω πια να μου μιλάς!  .

Γιατί μετά θα πρέπει να περάσω το υπόλοιπο της  ζωής μου ψάχνοντας για ένα άδειο άσπρο τοίχο να ζωγραφίσω κι εγώ και να διώξω αυτή την λεγόμενη επανάσταση μακριά.

Στο μυαλό μου, ναι ακόμα μπορώ να σου τηλεφωνήσω για να πάμε εκείνη την εξερεύνηση που μου είχες τάξει, και να ξαναξαπλώσυμε στο παγκάκι και να μου ξαναμιλήσεις για αστερισμούς και για αυτές τις «επαναστάσεις»  της μόδας γιατί εγώ ποτέ δεν θα τα μάθω κι εσύ πάντα θα τα λατρεύεις.

Αλλά τώρα δεν μπορείς. Γιατί  πέφτουν οι μπόρες και οι επαναστάσεις  πάνω σου και ψάχνεις απεγνωσμένα για ένα άδειο τοίχο κι εσύ. Μόνο που λησμόνησες πως οι φίλοι σου οι τώρα πια επαναστάτες – γιατί δεν μίλησες μόνο σε μένα για αστερισμούς και επαναστάσεις δεν σου άφησαν σπιθαμή για σπιθαμή.

Υ.Γ.: Τελικά προτιμώ τους άδειους τοίχους.

 

koskina

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s