Μια λευκή σοκολάτα μακριά.

Της Ντίας Κουκ.

Το κρύο χτυπάει κόκκινο, πλησιάζουν τα Χριστούγεννα και ο χειμώνας όλο και εισχωρεί στην καθημερινότητα. Στο δρόμο βλέπεις τα δύο του πρόσωπα. Ζευγαράκια αγκαλιασμένα και μοναχικοί οδοιπόροι.

Τα ζευγαράκια κάθονται σ’ εκείνες τις ωραίες καφετεριούλες με τα λιγοστά άτομα, χουχουλιασμένοι κάτω από μία μάλλινη κουβέρτα, πίνοντας από την ίδια λευκή σοκολάτα. Κοιτάζονται στα μάτια και δίνουν ρομαντικά φιλιά κάτω από το ημίφως της λάμπας. Η μουσική συμπληρώνει κατάλληλα το σκηνικό και το “Dance me to the end of love”, γίνεται αμοιβαία υπόσχεση. Μόνο ο Leonard ακούγεται, οι δυο τους δε μιλούν. Περνούν τα δευτερόλεπτα χωρίς να υπολογίζουν την ώρα. Μιλούν, χωρίς να ακούγονται. Χαμογελούν,  αγγίζονται χωρίς να αρθρώνουν φωνήεν, για σύμφωνο ούτε λόγος. Βρίσκονται ακριβώς σ’ εκείνη τη στιγμή της ζωής που ο εξωτερικός κόσμος δεν υπάρχει. Περπατούν στη γη σαν να είναι οι τελευταίοι και γι’ αυτό δε νοιάζονται για τους γύρω.

Λίγα τετράγωνα παρακάτω, η κοπέλα με τα ακουστικά κατηφορίζει για μία βόλτα. Δε ξέρει που θα τη βγάλει ο δρόμος πάλι σήμερα. Χθες γύρισε σπίτι το πρωί. Σήμερα ποιος ξέρει; Προσπαθεί να  αφοσιωθεί στη μουσική, μα οι σκέψεις κατακλύζουν το μυαλό της. Γιατί να είναι μόνη; Τη στιγμή που το σκέφτηκε, πέρασε από την καφετεριούλα και το ζευγαράκι έδινε το πιο ρομαντικό φιλί του. Την πήραν τα κλάματα. Χώθηκε στο πιο σκοτεινό σημείο του δρόμου και εκεί αφέθηκε στη λύπη και στο τσουχτερό κρύο. Δεν είχε κουβερτούλα, ούτε ζεστή λευκή σοκολάτα. Έβγαλε, μόνο, να κάνει ένα τσιγάρο και να προσπαθήσει ξανά να αφοσιωθεί στη μουσική που ηχούσε δυνατά από τα ακουστικά της.

Παραδόξως, είχε επιλέξει μια jazz playlist για να έρθει σε αντίθεση με την επαναλαμβανόμενη κατάσταση της θλίψης. Ήθελε  να είναι αυτή που τώρα κοιτούσε μελιστάλαχτα το αγόρι. Ήθελε να ήθελε αυτό το αγόρι. Δεν ήθελε κάθε νύχτα της να γίνεται μέρα και μέσα σε ποτά να ξεχνιέται και να ξεχνάει. Ήταν και αυτή έτσι, κάποτε, της μοιάζει αιώνας πως πέρασε από τότε που και αυτή βρισκόταν στην ίδια θέση. Τότε που το χαμόγελο αντικαθιστούσε το κρύο του χειμώνα, τότε που κρυβόταν στην αγκαλιά του και όχι στην αγκαλιά ενός αρκούδου. Ήξερε πως και που το ήθελε, δε θα το είχε.

Γιατί όταν θέλεις κάτι, δεν έρχεται. Ακόμα και αν το κυνηγήσεις.

Όμως, μπορούσε να τα καταφέρει και μόνη της. Ποιος είπε ότι το ένα δε μπορεί να υπερισχύσει του 2; Θα παραγγέλνει τη δική της λευκή σοκολάτα και δε θα χρειάζεται να τη μοιραστεί. Θα ντύνεται καλύτερα για να μη χρειάζεται την αγκαλιά ούτε του αρκούδου. Η ευτυχία, ανακάλυψε, πως πηγάζει από μέσα, όχι, μόνο από ανθρώπους. Η λευκή σοκολάτα ζέσταινε τα κρύα χέρια της και άκουγε το “Dance me to the end of love”.       

kouk

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s