Παλιά μου τέχνη Κοσκινά... Speak.Easy

επετειακό

Της Σταυρούλας Κοσκινά

(17 Νοεμβρίου 2016)

Η πλατεία ήταν γεμάτη.

Με όσα δεν λέγονται, με όσα δεν εξηγούνται. Με όσα δεν κρύβονται.

Με τα νοήματα.

Ναι και με φωτιές, και με συντρόφους και με φοιτητές. Αλλά κυρίως με όνειρα. Ναι στην αρχή έμοιαζε γιορτή. Γιατί τι ποιο γιορτινό από την ελπίδα;

Σε κάθε δρόμο τριγύρω το πλήθος. Κατακόκκινα φώτα, γιορτή. Ναι, καλά λες, γιορτή.

Σαν αυτή που δεν πας κάθε χρόνο γιατί οι γιορτές σε εξαντλούν και η ταύτιση σου βουτώντας στην τότε πραγματικότητα σε τρομάζει.

Μετά η πλατεία ήταν άδεια.

Άδειασε. Ερήμωσε. Η ιστορία μαρτυρά ότι όταν αδειάζουν οι δρόμοι και οι πλατείες, κάτι σε ωθεί να κλειδώσεις την πόρτα. Λες και δεν μπορεί να τη σπάσει όποιος θέλει να μπει! Και γιατί να σπάσει την πόρτα θα μου πεις; Έχουμε και ραδιόφωνο. Θα μπει από εκεί.

( Τι  να το κάνεις το όπλο όταν έχεις το ραδιόφωνο και τι να τους κάνεις τους βασανιστές όταν έχεις τις Ερινύες; )

Οι φωτιές έσβησαν. Στις γωνίες και τους δρόμους το μόνο που θα βρεις είναι ερείπια μιας ελευθερίας. Οι συγκεντρώσεις είχαν τελειώσει . Οι γονείς έψαχναν τα παιδιά τους. Η πόλη σκοτείνιασε. Τα όνειρα κρύφτηκαν. Μαζί με τα αδέσποτα σκυλιά που τρέχουν να βρουν τους ιδιοκτήτες τους.  

Κάποια παιδιά ίσως δεν βρέθηκαν ποτέ από τους γονείς τους. Κάποια σαν και εμάς, σαν τους άλλους, σαν όλα τα παιδιά.

Κάποιες πόρτες τις έσπασαν.  

Κάποιοι έμειναν μισοί.

Μα ήταν κάτι το  τόσο μεγάλο, το τόσο σπουδαίο που δεν μπορούσε να κρυφτεί κάτω από τα απομεινάρια των κάγκελων, ούτε να ποδοπατηθεί, ούτε να καλυφθεί από τις φωνές αυτών που είχαν άδικο. Γιατί οι φωνές αυτών που είχαν δίκιο ήταν πιο δυνατές.

Πιο δυνατές από ότι ήταν τώρα. Αφού τώρα είναι μόνο κάτι ψίθυροι.

Πάντως τα όνειρα δεν πεθαίνουν ποτέ. Είναι το μόνο που δεν πεθαίνει.  Ταξιδεύουν μέσα στο χωροχρόνο, μέσα στις εποχές μέσα στους πολέμους. Όχι σε κείνους με τα όπλα, αλλά σε εκείνους με τις συνειδήσεις. Πλέον η επανάσταση είναι κτήμα τους, εκείνοι τη δημιούργησαν, εκείνοι την μεταβάλλουν.

Τα όνειρα, όμως, δεν πεθαίνουν ποτέ.

Γιατί  η πλατεία θα είναι και τώρα γεμάτη . Απλά η συγκέντρωση δεν έχει αρχίσει ακόμα.

Υ.Γ.:  Τι  να το κάνεις το όπλο όταν έχεις το ραδιόφωνο και τι να τους κάνεις τους βασανιστές όταν έχεις τις ερινύες.  

koskina

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s