Αργώ λίγο, αλλά έρχομαι Speak.Easy

*μεταφεστιβαλικά

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα]#25

Το πρώτο δεκαήμερο του Νοεμβρίου η πόλη αναπτύσσεται μέσα από παράλληλες οθόνες. Τόσες πολλές παράλληλες οθόνες, που η σχέση με την πραγματικότητα γίνεται ιδιαίτερα χαλαρή και εμείς κολυμπάμε από παράλληλο σύμπαν σε παράλληλο σύμπαν. Μπερδεύουμε τα μεν με τα δε, βλέπουμε στον ύπνο μας του ηθοποιούς, μετά ίσως τους δούμε και στον ξύπνιο μας. Σε γενικές γραμμές: ταινίες -όλα ταινία. Μαζί και η θάλασσα που τη μια μέρα βυθίζει το λιμάνι και την άλλη είναι παραπλανητικά ήρεμη.

Αποφασίζω και σας προτείνω τις ταινίες που είδα και θεωρώ πως αξίζει να αναζητήσετε μεταφεστιβαλικά.

Νήμα (The Boy, 2016)
*γιατί είναι περίεργη, με καταπληκτική μουσική και συμβολισμούς που δεν συμβολίζουν τίποτα πέρα από αυτό που βλέπουμε. Γιατί την πρωταγωνίστρια την λένε Νίκη και ονομάζει το γιο της Λευτέρη, «γιατί όταν κοιτάει τα μάτια του νιώθει λεύτερη». Η σκηνή που κάνει πατινάζ φορώντας κόκκινα ρούχα και τα μεγάλα της γυαλιά εμένα μου μοιάζει με ποίημα.

Όντως φιλιούνται; (Γιάννης Κορρές, 2016)
*γιατί γελούσα όλη την ώρα και γιατί σε όλους μας έχει συμβεί. Έχει συμβεί σε τέτοιο βαθμό που θα την δείχνουμε στα παιδιά μας (ή στα παιδιά των φίλων μας) για να τους εξηγήσουμε πως σκεφτόμασταν τότε. Γιατί υπάρχουν κανονικοί άνθρωποι και κανονικές στιγμές, κοάλα στα πάρκα της Αθήνας και διανοούμενοι κλέφτες.

Άφτερλωβ (Στέργιος Πάσχος, 2016)
*γιατί καμιά φορά αυτός που μας αγαπάει περισσότερο, είναι αυτός που μας περιορίζει πιο πολύ. Για τα δαγκώματα, για τα κόλπα, για τη βίλα που βλέπουμε από μέσα προς τα έξω και για την πόρτα που ανοίγει. Μια ευχάριστη σπουδή για μια αποτυχημένη σχέση.

Δυο εραστές και μια αρκούδα (Kim Nguyen, 2016)
*γιατί είναι μια ταινία σε ένα τοπίο ανέκδοτο και γιατί καμιά φορά όσο και να θέλεις δεν μπορείς να ξεφύγεις από το χιόνι. Ένα ταξίδι και όλος ο χρόνος πριν την απόφαση του ταξιδιού. Ένα μέρος παγωμένο στο χρόνο, δυο εραστές και μια αρκούδα -όντως. Και γιατί στο τέλος έκλαψα, παρόλο που είχα γελάσει πιο πριν.

Εκδικητής από τη μήτρα (Alice Lowe, 2016)
*γιατί η μητέρα δεν σκοτώνει απλά, αλλά σκοτώνει αυτούς που πρέπει. Γιατί τα μωρά δεν είναι γλυκά, αλλά αιμοβόρα και ύπουλα πλάσματα. Γιατί είναι σουρεάλ και μια ολόκληρη αίθουσα γελούσε μέσα στη νύχτα.

Η παρηγοριά του Τζο Τσίνκουε (Σωτήρης Δουνούκος, 2016)
*γιατί η ιστορία σε κρατάει και είναι αληθινή. Γιατί στην αρχή όλοι φαίνονται συμπαθητικοί και κανένας δεν είναι. Μια ιστορία για μια παρέα φοιτητών νομικής στην Αυστραλία, μια δολοφονία, μια αυτοκτονία και μια σειρά από πράγματα που δεν έγιναν ακριβώς έτσι.

Και του χρόνου!

konstantinou sgourou

Advertisements

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s