Ψυχε-Δελή-α Speak.Easy

Γίγαντας με καρδιά μικρού παιδιού

Της Έλενας Δελήπαλτα

Ζουν ανάμεσά μας. Άνθρωποι που δε του πιάνει το μάτι σου. Άνθρωποι άγνωστοι και άνθρωποι γνωστοί. Δε τους πιάνει το μάτι σου γιατί φαίνονται σκληροί, φαίνονται κουρασμένοι, το εσωτερικό τους όμως περιεχόμενο, διαφέρει.

Είναι άνθρωποι με «Α» κεφαλαίο, καθώς θα έδιναν και τη ψυχή τους για να είναι ο άνθρωπος που έχουν απέναντί τους καλά, να είναι γεμάτος. Δε χρειάζεται να ζητήσεις τίποτα, σου τα δίνουν μόνοι τους.

Άνθρωποι φαινομενικά σκληροί, αλλά στη πραγματικότητα μαλακοί, όσο ένα φρέσκο και ζεστό πετιφουράκι. Τραγανό απ έξω, αλλά μαλακό και γλυκό στο εσωτερικό του, που ακόμη και μετά το τέλος, σου αφήνει μία απαλή γεύση βουτύρου.

Είναι διατεθειμένοι, να προσαρμόσουν τη δική τους καθημερινότητα, στη δική σου εξεζητημένη χαλαρότητα. Το δικό τους «χαλαρό ποτό» στο δικό σου χαλαρό ποτό. Το δικό τους χαλαρό ντύσιμο, στη δική σου ιδέα για το χαλαρό ντύσιμο. Την δική τους προσωπικότητα, στη δική σου, φτάνει να αισθάνεσαι τη παρουσία τους.

Λαμπερό περιτύλιγμα δώρου, σε θαμπώνει με τη λάμψη του, με εξίσου απλό περιεχόμενο. Τα έχουν όλα και δε το ξέρουν, γι αυτό σου δίνουν όσα περισσότερα μπορούν. Όλη τη προσοχή, φροντίδα και τρυφερότητα που ζητάς, χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Μόνο την ειλικρίνεια.

Ταίριαζε με το κατακόκκινο κραγιόν σου και τη περίεργη και ταυτόχρονα καλά κρυμμένη χαλαρότητα που και οι δύο είχατε, πίσω από αυτό το χρώμα. Γιατί το κόκκινο, πάει με όλα. Πάει με τη χαλαρή του φούτερ και το δικό σου γυαλιστερό δερμάτινο παπούτσι, που λανσάρεις για καθημερινό. Εξίσου καθημερινό με το κόκκινο χρώμα των χειλιών σου που δεν αποχωρίζεσαι, όχι γιατί το συνήθισες. Γιατί δοκίμασες πολλά χρώματα, και μόνο αυτό σε χαρακτηρίζει τόσο, σε προσδιορίζει σε κάνει αυτό που είσαι. Όλα τα άλλα χρώματα φαίνονται θολά μετά το κόκκινο.

«Κακό πράγμα η σύγκριση»

«Αλλά αναπόφευκτο».

Αναπόφευκτο, ναι. Γιατί όταν έχεις ζήσει έναν άνθρωπο «γίγαντα», δεν έχει σημασία το πόσο τον έζησες, σημασία έχει τα πράγματα που πήρες από εκείνον έστω και σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα. Τη προσοχή, τη φροντίδα. Ακόμη και στο τέλος-τέλος, όλη την ειλικρίνεια και τη ξεκάθαρη εξήγηση που ζητούσες απ όλα τα χρώματα που πέρασαν από τα χείλη σου, και σου την έδωσε εκείνος. Και φεύγοντας, δεν άφησε καμία πίκρα.

Μόνο μία ελαφριά επίγευση ζεστού βουτύρου, και ένα ξεθωριασμένο κόκκινο κραγιόν, που στη ψυχή σου ακόμη λάμπει.

Ας πιούμε σ’ αυτό.

delipalta

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s