μην το διαβάσεις

S02E06

Του Αχιλλέα Μζ.

Πριν ξεκινήσω να γράφω αποφάσισα να ονομάσω αυτό το κείμενο «για μας τους αντιδραστικούς», ή «για μας που πηγαίνουμε κόντρα στο ρεύμα» παρόλο που τελικά κατέληξα σε αυτόν τον παράδοξο – όμως και  άκυρο – τίτλο.

Η απόφαση μου αυτή έγκειται στην συνήθεια μου, αν και είμαι εκατό τοις εκατό συμμορφωμένος με το κάθε μου ελάττωμα, να θέλω να μην νιώθω πως είμαι ο μόνος που το έχει. Όχι για να επιβεβαιωθώ πως δεν είμαι περίεργος ή προβληματικός. Άλλωστε πρόσφατα αποδέχτηκα πως ο καθένας από τους ανθρώπους έχει υψηλές δόσεις περιέργειας, προβληματικότητας, ψυχολογικών και είναι βαρεμένος με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Ίσως ο ιδιαίτερος τρόπος που είσαι βαρεμένος να είναι πιο ιδιαίτερος και μοναδικός και από το δακτυλικό σου αποτύπωμα.

 Με τον τρόπο αυτό ήθελα απλά να σιγουρευτώ και να έχω πλέον αποδείξεις πως δεν είμαι ο μόνος αντιδραστικός, ούτε και ο μόνος που πάει – ή τουλάχιστον θέλει να πάει – κόντρα στο ρεύμα. Με το που αποφάσισες λοιπόν να διαβάσεις αυτές τις λέξεις, το κλικ σου καταμετρήθηκε ως ένα από εκείνα των αντιδραστικών, περίεργων, δενθαμουπειςτινακανω τύπων. Είσαι και εσύ λοιπόν ένας από εμάς και σου δίνω χίλια μπράβο που παράκουσες την εντολή του τίτλου να «μην το διαβάσεις».

Οι φίλοι και οι γνωστοί μου ξέρουν πολύ καλά πως αν δεν ήμουν άνθρωπος θα ήμουν άνετα πυρηνικός αντιδραστήρας – γιατί τόσο εύκολο μου είναι να αντιδρώ. Αυτό που ίσως δεν ξέρουν είναι πως το πρώτο λογοτεχνικό βιβλίο που είχα ολοκληρώσει στα πολύ νιάτα μου τιτλοφορούταν «Δεν θέλω να μου λένε τι να κάνω». Το δεύτερο είχε τον τίτλο «Θέλω να ξέρω».  Λένε γενικά πως τα βιώματα στην εφηβική και παιδική ηλικία είναι αρκετά καθοριστικά για την διαμόρφωση του χαρακτήρα του ανθρώπου. Κατά συνέπεια εγώ έγινα αφ’ ενός αντιδραστικός και αφ’ ετέρου περίεργος.

Γενικά μου ήταν γνωστή η έννοια της «αντίδρασης» από πολύ νωρίς – πολύ πριν διαβάσω εκείνο το βιβλίο. Στην φυσική στο γυμνάσιο μας δίδαξαν τον τρίτο νόμο του Νεύτωνα περί δράσεως και αντίδρασης. Έπειτα στο λύκειο μιλήσαμε για την χημική. Στο πανεπιστήμιο σε κάποιο μάθημα ψυχολογίας άκουσα ότι οι ψυχολόγοι το αποκαλούν «ψυχολογική αναδραστικότητα» ενώ το όρισαν ως μία συμπεριφορά κατά την οποία το άτομο αξιολογεί θετικότερα αυτό που του απαγορεύεται και προτιμά όχι απλά να μην ακολουθήσει προτεινόμενες συμπεριφορές, αλλά να επιλέξει τις ακριβώς αντίθετες. Όκεη, μην σου ακούγεται και τελείως φυσιολογικό. Δεν μίλησα τυχαία για ψυχολογικά πιο πριν καθώς και εσύ και εγώ σύμφωνα με τους ειδικούς πάσχουμε. Η κατάσταση μας σηκώνει ψυχοθεραπεία.

Πράγματι πολλές φορές θεώρησα πως η ψυχολογική ανάδραση που με διακατέχει ίσως και να είναι η δική μου πετριά.

Σπεύδω ωστόσο να με υποστηρίξω όσο ακόμη είναι δυνατόν και διερωτώμαι. Είχες την τύχη να δεις ποτέ πόσο μαγικά όμορφη είναι μία χημική αντίδραση; Αν ναι, μπορείς απλά να περηφανεύεσαι που μέσα σου συμβαίνουν μικρές τέτοιες. Αν όχι, στο συνιστώ ανεπιφύλακτα. Στο φινάλε αν δεν θέλεις να ενδιαφερθείς καν για το πόσο όμορφες ή άσχημες είναι μπορείς απλά να περηφανευτείς για το ότι αποτελούν εξ ολοκλήρου δίκες σου επιλογές. Και για αυτές είσαι υπεύθυνος μόνο εσύ. Από το λάθος μπλουζάκι που επέλεξες να φορέσεις σήμερα το πρωί μέχρι την λάθος κοπέλα που κάποτε αποφάσισες να ερωτευτείς.

(στα πλαίσια της αντίδρασης με την οποία άνοιξα, κλείνω με άκυρο τραγούδι. Γιατί έτσι!)

mouzou

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s