Αναζητείται έμπνευση

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

Αρχίζω να γράφω.
Το σβήνω.
Πληκτρολογώ μία λέξη.
Βαρέθηκα.
Ανοίγω τέρμα τη μουσική.
Κοιτάω την οθόνη.
Θέλω να γράψω αλλά δεν ξέρω τι…

Η απόλυτη ηρεμία κατακλύζει τα πάντα. Το δωμάτιο, το μυαλό μου, την ψυχή μου.
Θεωρώ ότι βρίσκομαι σε νιρβάνα.
Καιρό είχα να νιώσω τόσο ξέγνοιαστη.  
Το άγχος είναι ο καλύτερός μου φίλος.

Κι εδώ έχω να σημειώσω την μεγαλύτερη αντίφαση.
«Κυνήγα την ηρεμία στη ζωή σου»
[Τάδε έφη η Αθηνά λίγες μέρες πριν στον άνθρωπο της καρδιάς της.]

Εντελώς συμπτωματικά όμως έχασα την έμπνευσή μου.
(Ήδη είναι η τρίτη φορά που διακόπτω τη συγγραφή αυτού του κειμένου).
Μα πλέον δεν θυμάμαι πώς να κάνω φασαρία.
Να προκαλέσω την τύχη μου;
Ή να προκαλέσεις εσύ τη δικιά μου;

Τάραξε λίγο τα νερά.
Να νευριάσεις και να μου θυμώσεις.
Να σκέφτομαι πόσο εγωιστής και επιπόλαιος είσαι.

Μα τι έχω πάθει;
Έμαθα στην ομορφιά της φασαρίας σου και απαρνιέμαι την ηρεμία μου.

Κι όσο αναζητείται η έμπνευση, καταζητούμαι εγώ.

 

Σημείωση ¹ : Ο άνθρωπος της καρδιάς μου να ακούσει τη συμβουλή μου και να συνεχίσει να ψάχνει την ηρεμία στη ζωή της.

Σημείωση² : Η αλήθεια είναι ότι μέσα στο χάος μου ξεχνάω πόσα κείμενα μου πρόσφερε η ηρεμία μαζί σου.

konstantinou

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s