Παλιά μου τέχνη Κοσκινά... Speak.Easy

γέφυρες

Της Σταυρούλας Κοσκινά

( Όταν οι χώροι αναμονής στα αεροδρόμια δεν χρησιμεύουν πλέον ως χώροι αναμονής αεροπλάνων)

Αν μπορούσα θα έχτιζα μια γέφυρα πάνω από τις λίμνες και τις θάλασσες. Πάνω από τα ποτάμια και τους αυτοκινητοδρόμους. Πάνω από λόφους, βουνά, πεδιάδες. Πάνω από τις πόλεις και τα χωριά.

Πάνω από τα σύνορα.

Και  όσοι τη διέσχιζαν δεν θα χρειαζόταν αμάξι. Μόνο ένα τρένο. Και το εισιτήριο θα ήταν φτηνό. Σχεδόν  τίποτα. Για να μπορεί ο καθένας να πάει εκεί που θέλει επειδή το θέλει πολύ, όχι επειδή έτυχε να μην θέλουν οι άλλοι.  Το εισιτήριο θα ήταν μια επιθυμία. Βέβαια θα μπορούσε κάποιος πιο απαισιόδοξος να πει ότι τις επιθυμίες τις πληρώνουμε ιδιαίτερα ακριβά. Και μερικές φορές δεν τις ξεπληρώνουμε και ποτέ.

Αλλά καλά που το θυμήθηκα να το γράψω στην πινακίδα: Η είσοδος στη γέφυρα απαγορεύεται ρητά στους απαισιόδοξους.

Η βαλίτσα θα ήταν περιττή. Όλοι θα φορούσαν τις επιθυμίες τους. Αυτές που στέκονται αφόρετες στις ντουλάπες. Και μια φορά το χρόνο- ή και σπανιότερα- τις βγάζουμε στο μπαλκόνι να αεριστούν και τις σιδερώνουμε βιαστικά και τσαπατσούλικα.

Στον ορίζοντα θα φαίνονταν κάποιες μεγάλες πολιτείες με καλά πανεπιστήμια και ενδιαφέροντα μουσεία με πίνακες ζωγραφικής και περιτεχνα αγάλματα.  Και πολλούς ανθρώπους. Που όλο μας μοιάζουν και όμως όλο και διαφέρουν. Που όλο μπερδεύονται με άλλους ανθρώπους και γίνονται ένα μαζί τους. Μεγάλα κομμάτια αστικής γης πλημυρισμένα με γέλια , χειμωνιάτικα φώτα και απέραντα πάρκα.

Η θέα θα ήταν ασύγκριτα όμορφη Και γνώριμη. Γιατί η γέφυρα δεν θα ήταν απρόσιτη για όσους βρίσκονταν από την άλλη πλευρά. Για όσους περίμεναν. Θα βλέπαμε τον σταθμό- προορισμό μας από τη στιγμή της επιβίβασης. Θα το βλέπαμε όλο να πλησιάζει.

Η μεγαλύτερη διαδρομή θα ήταν 11 λεπτά. Γιατί τα πιο όμορφα πράγματα συμβαίνουν πάντα  στις 11.  

(Και δεν νομίζω να ήταν μετ’επιστροφής το εισιτήριο)

Και τα διαφημιστικά φυλλάδια και οι προσκλήσεις δεν θα μοιράζονταν στους δρόμους αλλά κάπου ερημικά, εκεί που κάθονται πολλοί σκεπτόμενοι, μόνοι τους και φαίνεται να έχουν φαινομενικά νικηθεί από την τύχη και το χρόνο, αφού περιμένουν υπομονετικά να γυρίσει ο τροχός. Και να ξεκινήσουν τρένα…

Αν μπορούσα θα έχτιζα μια γέφυρα που θα χώριζε τους αδιάφορους και θα ένωνε τους φαινομενικά νικημένους.

Μια γέφυρα πάνω από τις αγεφύρωτες  αποστάσεις .

Υ.Γ.: Μικρή σημείωση: χρειάζονται δυο πλευρές για να χτιστεί μια γέφυρα.

koskina

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s