1, 3, αρχή…

[Φωτογραφία, Ατλαζένιο γοβάκι , Φεστιβάλ Αθηνών 2014]

Της Ελένης Μπενέκα

Ένα βράδυ , γυρνάς από ‘δω και από ‘ κει , μπαίνεις σε ένα μπαρ. Γνωρίζεις ένα κορίτσι , της λες : Πότε σε φίλησαν τελευταία φορά, σου λέει :  Εμένα δεν με φίλησε ποτέ κανένας και εάν  είπαν το αντίθετο η λαιμαργία τους δεν με άφησε να το δω. Δεν απαντάς και όλο το βράδυ πίνετε , χορεύετε  electronica , καπνίζετε ακατάπαυστα. Χαμουρεύεστε. Φεύγετε, πάτε στο σπίτι. Τα σώματα χορεύουν στο δικό τους ρυθμό , πνιγμένα αναφιλητά και γλώσσες κόκκινες , μπλέκονται και  εξαγνίζουν την δίψα. Δίψα για το ακατόρθωτο. Το αείζωο . Το ατελεύτητο.   Ντρέπονται να το πουν τα στόματα , μόνο οι σκέψεις έχουν κουράγιο. Το πρωί είναι η τυραννία της πραγματικότητας. Και μαζί του το τέλος των εραστών είναι κοντά. Πεταμένα ρούχα, προφυλακτικά στο πάτωμα και ένα μουτζουρωμένο πρόσωπο που θύμιζε μακιγιαρισμένη γυναίκα είναι ο χώρος της αποσύνθεσης. Μιας αποσύνθεσης, βίαιης που σου βαράει το κεφάλι στον τοίχο και σου υπενθυμίζει το πόσο ηλίθιος είσαι που πίστεψες στο αγνό όταν γύρω σου υπάρχει πουστιά και το σεξ εύκολο για όλους. Βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο μα βγήκε από το μπάνιο και έμεινες να την κοιτάς χαμένος κάπου στις θεωρίες . Με το ξεσκισμένο τζίν της και τα κόκκινα γάντια θα βάλει το τυπικό χαμόγελο της , θα σου πει : Καλημέρα , θα τα πούμε. Δεν θα απαντήσεις. Θα κλείσει αμήχανα την πόρτα πίσω της. Δεν θα την ξαναδείς ποτέ. Δεν θα την έχεις φιλήσει ούτε εσύ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s