Χρυσαφένιες ιστορίες Speak.Easy

Για όσους είναι μακριά

Της Φάτα Μοργκάνα

Αυτό το κείμενο είναι για τους φίλους που μένουν μακριά. Για τους φίλους που ζουν σε άλλη χώρα και άλλη ήπειρο. Για τους φίλους που σε σκέφτονται, μα δε σε βλέπουν.

Όταν είσαι νέος δεν στέκεσαι στιγμή σε έναν τόπο. Θες να σπουδάσεις, να ταξιδέψεις, να δουλέψεις, να κάνεις διακοπές σε ωραία μέρη. Η γη γυρίζει και μαζί της γυρίζεις κι εσύ.

Όταν βρίσκεις τις καλύτερες συνθήκες ζωής για σένα, τις καλύτερες ευκαιρίες, τότε ακολουθείς τον στόχο σου, ακόμη κι αν αυτός είναι μακριά από τους ανθρώπους που αγαπάς.

Και κανείς δεν λέει πως είναι εύκολο. Όταν δεις κάτι αστείο στο δρόμο και θες να καλέσεις τη φίλη σου στο κινητό της για να της το πεις, δεν μπορείς. Κι όταν είσαι στο σπίτι στενοχωρημένη αγκαλιά με μια πίτσα ή έχεις τις μαύρες σου και κοιτάς άκεφος ποδόσφαιρο (αν αυτό κάνουν τα αγόρια όταν έχουν τις μαύρες τους) ίσως η παρέα σου να είναι σε διαφορετικές συντεταγμένες και να πίνει σφηνάκια χορεύοντας, ή σε ένα καζίνο (;!) παίζοντας χαρτιά, ή στο σπίτι τραγουδώντας καραόκε.

Κι όταν τους βλέπεις χαίρεσαι τόσο πολύ, θέλεις να τους διηγηθείς τα πάντα· το αστείο που είπε ο καθηγητής σου στο μάθημα μια Δευτέρα απόγευμα, την πλοκή της ταινίας που είδες στο σινεμά με το αγόρι σου, την αποτυχημένη προσπάθειά σου να μαγειρέψεις. Τους αγκαλιάζεις και γελάς με το χιούμορ τους και θες να τους δεις και να μάθεις τα νέα τους και να σιγουρευτείς πως είναι καλά.

Όταν είσαι μακριά από κάτι δεν μπορείς να το φροντίσεις. Μπορείς να αφήσεις οδηγίες για να έχει τη φροντίδα κάποιος άλλος, αν μιλάμε για λουλούδια ή κατοικίδια ζώα.

Αλλά αυτό δε γίνεται με τους ανθρώπους.

Ίσως κάποιος αναρωτηθεί: φθείρεται έτσι μια ανθρώπινη σχέση; Αν είναι πραγματική σχέση με αμφίδρομο ενδιαφέρον, τότε θα πω >όχι<. Δεν έχω διαβάσει βιβλία, δεν έχω βρει μελέτες, δε ξέρω τι υπάρχει στα πρακτικά. Ξέρω όμως κρίνοντας από τους δικούς μου φίλους. Τους φίλους που τους σκέφτομαι, μα δεν τους βλέπω.

Φυσικά, το είδος των σχέσεων αλλάζει. Οι δικοί σου άνθρωποι θα σε χωρέσουν πάντα στο πρόγραμμά σου όταν βρίσκεσαι στην πόλη. Θα μιλάτε σπάνια, ίσως μερικές φορές την εβδομάδα, ίσως κάθε μερικές εβδομάδες. Μερικούς θα τους ξεχνάς, όχι γιατί δεν ενδιαφέρεσαι, αλλά γιατί το μυαλό σου δεν τα χωράει όλα.

Και μετά, όταν τους ψάχνεις μετά από καιρό, θα είναι μεγαλύτερη η χαρά της επικοινωνίας και πιο πολλά τα νέα που θα ειπωθούν.

Αυτό το κείμενο είναι ένα σκούντηγμα, φιλικό, σε αυτούς που θέλουν να βγουν από την comfort zone τους. Γράφω γι αυτούς που ακούνε δυνατά τις φωνές που τους αποθαρρύνουν και χαμηλόφωνα μια ψιλή φωνή που λέει κάντο.

για την Ε. στη Σαγκάι, για την Ρ. στο Άμστερνταμ, για την Ε. στο Άαχεν, για την Ι., τη Δ., τον Β. και τον Χ. στη Θεσσαλονίκη, για τη Δ. στο Παρίσι, για όλους αυτούς που είναι μακριά και τους σκέφτομαι.

morgana

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s