θινκ αουτσάιντ δε μποξ

Της Νικολέτας Οικονομίδου

Σε ένα κουτί δίπλα στο γραφείο μου,έχω συγκεντρώσει δεκάδες χαρτάκια-άλλα μικρά κι άλλα μεγαλύτερα. Έχω γράψει όλα όσα έρχονταν στο μυαλό μου κάθε φορά που κάποιος έλεγε το όνομά σου. Η απόδειξη από τον προχθεσινό καφέ, ένα κίτρινο ποστ-ιτ, ένα κομμάτι από το φυλλάδιο που μας μοίρασαν την προηγούμενη Παρασκευή που περπατούσαμε μαζί.

Το κουτί αυτό, ήταν γεμάτο με σκέψεις που δεν μοιράστηκα ποτέ μαζί σου, αν και θα έλεγε κανείς πως οι ευκαιρίες που είχα ήταν κάτι παραπάνω από αρκετές. Ψάχνοντας διαρκώς στοιχεία που επιβεβαίωναν τα όσα σκεφτόμουν, προσπαθούσα να ερμηνεύσω κάθε μικρή λεπτομέρεια των συχνών μας συναναστροφών. Κάθε φορά που έμπαινα σε αυτή τη διαδικασία, προσπαθούσα να με πείσω πως θα ήταν η τελευταία, μέχρι που ερχόταν η επόμενη για να με διαψεύσει.

Η βαθιά αναπνοή και τα συχνά χαμόγελα πριν ξεκινήσω να πω το παραμικρό με πρόδιδαν λιγάκι κάνοντάς με να πιστέψω πως έδειχνα ό,τι ακριβώς χρειαζόταν για να με καταλάβεις.

Σήμερα το πρωί αποφάσισα να γράψω το τελευταίο χαρτάκι και να παραχώσω το κουτί σε ένα ντουλάπι, διαγράφοντας τελείως το περιεχόμενου του.

Λίγη ώρα αργότερα συνειδητοποίησα πως όσο μακριά κι αν τοποθετήσω το κουτί αυτό, δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεχάσω τελείως τα όσα περιείχε..

oikonomidou

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s