εικασίες νυκτός Speak.Easy

ο βάλτος της θύμησης

Του Τάσου Μακρή

Κάπου πρέπει να ‘χει δίκιο η Αγία Γραφή όταν μιλάει για χωμάτινους ανθρώπους. Λάσπες κατ’εικόνα και καθ’ομοίωση που αλληλοαναμειγνύονται κι αλλάζουν χρώμα. Που στερεοποιούνται ή υγροποιούνται ανάλογα με τις μεταβολές των συνθηκών. Αυτοί είμαστε.

         “Και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’τον άλλον”. Εγώ θα διόρθωνα “και δεν θυμάται τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον”. Σαν το υποσυνείδητο που εκφράζεται μονάχα στα όνειρα τις νύχτες κι έπειτα εξαϋλώνεται,απαξιώνοντας την τυπικότητα της μνήμης. Κι όμως υπάρχει· κραταιό μόνο στην υπολανθάνουσα μορφή του.Έτσι, περιφερόμαστε με σημάδια άλλοτε περηφάνιας και άλλοτε αισχύνης διάσπαρτα στο σώμα μας, σαν ανολοκλήρωτα γλυπτά που αποζητούν τα εργαλεία της εμπειρίας.

         Στην πορεία αυτή βαυκαλιζόμαστε ότι βρίσκουμε ερείσματα στέρεα και ανθεκτικά. Υποτιμούμε τον χρόνο και τις φάρσες του σαν κανένα χαζοχαρούμενο παιδάκι, γιατί “κι αν οι άνθρωποι αλλάζουν, μερικοί αλλάζουν μαζί”. Αλλά οι δρόμοι διασταυρώνονται, απομακρύνονται, χάνονται και τα αυτοκίνητα τρέφουν υπέρμετρο σεβασμό στον κώδικα οδικής κυκλοφορίας.

         Οι κοινές εμπειρίες κονιορτοποιούνται και μετατρέπονται σε σκόνη πάνω σε φωτογραφίες που κατά τ’άλλα είναι υπέρτατης αξίας. Ταυτόχρονα όμως στιβάζονται νέες,  μικρές, μεγάλες, έγχρωμες, ασπρόμαυρες—το θαύμα της τεχνολογίας! Η παλαίωση και ο σκονισμός τους όμως είναι διαδικασίες αναπόδραστες και επιθυμητές θα έλεγε κανέις. Το ζήτημα στην προκειμένη περίπτωση είναι ο χρόνος που απαιτείται μέχρι η διαδικασία του ξεσκονίσματος να γίνει φορτική. Μέχρι να δημιουργηθούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο νέα υποκατάστατα, τα οποία, ακολουθώντας το παράδειγμα του κόκκινου κρασιού, αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη αξία με την πάροδο του χρόνου.

         Η ατομική ιστορία, λοιπόν, —όπως άλλωστε και η γη— διαγράφει άπειρους παράλληλους κύκλους. Γαίες εσωτερικά γαιών και αστέρες εσωτερικά συμπάντων. Ωστόσο τα αστέρια ωριμάζουν και κουράζονται, αφήνονται και αποσυντίθενται. Το αποτέλεσμα είναι υστερόχρονες, “δίαττουσες” εντυπώσεις δευτερολέπτων. Ίσως μάλιστα υπάρχει κάποια ιμπρεσιονιστική λογική που να συνδέει τ’ άστρα με τους ανθρώπους ή τις κάθε λογής πτώσεις.

            Υποψία-άρνηση-αποδοχή-πτώση. Όλες οι άμυνες, ακόμα και οι πιο σφοδρές, στο τέλος καταρρέουν. Οι σπασμοί και τα σκιρτήματα της μνήμης είναι αναμενόμενα συμπτώματα της μεταμόσχευσης ανθρώπου. Οράματα παρελθόντος και αναμνήσεις μέλλοντος ως αντιδράσεις σε ένα δεδομένο παρόν, αλλά που ξες αν η μνήμη κρατάει μαχαίρι—πόσο μάλλον δίκοπο.

makris.png

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s