Περί αστέρων και συμπάντων Speak.Easy

Απρόβλεπτες σχέσεις σε μια άγνωστη πόλη

Της Δήμητρας Βαρβούτη

Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι κι εσύ κάποτε προσποιήθηκες ότι μιλούσες στο τηλέφωνο, ή κοιτούσες την ώρα, ή ίσως έκανες πως γράφεις κάποιο μήνυμα στο κινητό όταν έτυχε να περνάει από δίπλα σου κάποιος γνωστός σου που δεν ήθελες για κάποιο λόγο να συναντήσεις. Μπορεί να ήταν κάποιος φορτικός φίλος, κάποιος κουραστικός συνεργάτης, ένας παλιός έρωτας που τελείωσε άδοξα. Μπορεί πάλι να ήταν κάποιος ενδιαφέρον άνθρωπος στον οποίο εσύ δεν έδωσες την ευκαιρία. Την ευκαιρία που χρειάζονται όλοι για να ξεδιπλώσουν τον εαυτό τους. Ναι, εντάξει, πολλοί σε ξέρουν. Πόσοι πραγματικά σε γνωρίζουν;

Φανταστείτε, αντί να άκουγαν όλοι μουσική στο λεωφορείο με τα ακουστικά τους, αεροστεγώς κλεισμένοι –ή καλύτερα πνιγμένοι– ο καθένας στον δικό του μικρόκοσμο, να μιλούσαν μεταξύ τους. Φανταστείτε να υπήρχε κάποιος τρελός νόμος, που να υποχρέωνε τους ανθρώπους στο λεωφορείο να μιλούν με τον διπλανό τους. Πόσο πιο ανθρώπινοι θα ήμασταν όλοι. Τρελός νόμος; Συγγνώμη. Σοφός νόμος. 

Κάποιες φορές στο λεωφορείο, κάνω πως ακούω μουσική με τα ακουστικά μου, αλλά στην πραγματικότητα ακούω τη συζήτηση των διπλανών μου, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να ενταχθώ κι εγώ νοερά στην κουβέντα τους. Να μάθω κάτι για τη μέρα τους. Πάντα ανυπομονώ να ακούσω κάτι έξω από την τυπική και τετριμμένη συζήτηση δύο γνωστών άγνωστων που συναντιούνται –εγκλωβίζονται θα έλεγα -τυχαία- μάλλον αναγκαστικά– σε κάποιο λεωφορείο.

Λένε ότι τα πρόσωπα που έχει δει κάποιος στο όνειρό του, οι κομπάρσοι δηλαδή της μικρής αυτής νοητικής παράστασης που στήνει στον ύπνο του, δεν είναι πρόσωπα που έχει δημιουργήσει με τη φαντασία του. Είναι πρόσωπα που έχει δει κάποτε στον δρόμο, σε μια καφετέρια, σε ένα θέατρο και του έχουν εντυπωθεί στο υποσυνείδητο για κάποιο λόγο. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει τόσες άλλες χάρες, άλλα η αλήθεια είναι ότι δεν έχει την ικανότητα να συνθέτει φυσιογνωμίες από την αρχή. 

Φανταστείτε τώρα, αν όλα αυτά τα άγνωστα πρόσωπα που κάποτε ονειρευτήκαμε, τα είχαμε όντως γνωρίσει σε αυτόν τον δρόμο, σε εκείνη την καφετέρια, στο συγκεκριμένο θέατρο. Πόσο πιο περίπλοκο και ενδιαφέρον θα ήταν κάθε όνειρό μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s