Παλιά μου τέχνη Κοσκινά... Speak.Easy

Κάρπε ντίεμ ετ νόκτεμ

Της Σταυρούλας Κοσκινά

(Το σχεδόν τελευταίο της χρονιάς)

Τον Δεκέμβριο η πόλη δεν ερημώνει ποτέ. Παρά τις βορειοπολικές θερμοκρασίες.

Οι άνθρωποι την διαλέγουν ξανά, και ξανά, και ξανά. Την προτιμούν από τη ζεστασιά του σπιτιού τους.  Τρέχουν να τα προλάβουν όλα: τα ψώνια για τα δώρα της παραμονής, τα ψώνια για τα δώρα για τις ανταλλαγές, τα ψώνια για τα δώρα του Άγιου Βασίλη. Κυκλοφορούν με πολύχρωμες σακούλες στο χέρι. Κάθε σακούλα κι ένας εχθρός της μιζέριας και της μελαγχολίας που φέρνουν σε μερικούς οι γιορτές. Ποτέ δεν ήμουν από τους μελαγχολικούς. Καλά, μπορεί να έγινα λίγο φέτος.

Κάθε απόγευμα το γεμίζουν και με ένα διαφορετικό φίλο. Στριμώχνουν όσους πιο πολλούς μπορούν στο πρόγραμμά τους. Βγαίνουν για καφέ, παραγγέλνουν καπουτσίνο- πάντα τον ίδιο καπουτσίνο: σκέτο μονό- και μιλούν: για τα νέα (τους), για την οικονομία, για τις εκδηλώσεις και κυρίως για τα Χριστούγεννα. Το πιο επίκαιρο θέμα της επικαιρότητας.  Μετά σηκώνονται από το τραπέζι, φιλιούνται σταυρωτά και ανταλλάσουν ευχές, με την ελπίδα να τα ξαναπούν σύντομα.

Και έπειτα συνεχίζουν τη βόλτα τους σκεπτόμενοι πως θα γεμίσουν το επόμενο απόγευμα.

Με το που μπαίνουν στο σπίτι ξεκινούν τις εργασίες και τις καλλιτεχνίες. Έχουν να γράψουν αμέτρητες κάρτες. Τα ονόματα είναι όλα γραμμένα στη λίστα. Μόνο που αυτή τη λίστα δε την έλεγξαν δυο φορές. Ούτε καν την ανασκεύασαν για φέτος. Απλά δανείστηκαν την περσινή.

‘Όμως στην περσινή υπάρχουν κάποια άτομα που δεν θα υπήρχαν στην φετινή. Κάποια άτομα που πλέον δεν υπάρχουν ούτε στη λίστα, ούτε στη ζωή τους. Υπάρχουν αποκλειστικά και μόνο στις βραδινές σκέψεις τους, και με πολλή προσπάθεια όχι κάθε βράδυ.

Κάποια άτομα που πλέον μπορεί να μη μιλάνε μαζί τους. Γιατί λοιπόν να στείλουν κάρτα; Μπορεί μια κάρτα και μια ευχή να αλλάξουν κάτι;

Ίσως όχι , ίσως πάλι ναι.

Μα αν μπορούσαν; Αν δανειζόμασταν λίγη μαγεία από τα ξωτικά και τον Άγιο Βασίλη και όλα τα χριστουγεννιάτικα μαγικά πλάσματα -στα οποία τόσο πεισματικά αρνούμαστε να πιστέψουμε-   και διορθώναμε όλα εκείνα που πρέπει και που ευχόμαστε να διορθώσουμε;

Αν τους γράφαμε μια κάρτα για τις θάλασσες που κολυμπήσαμε, για τις περιπλανήσεις μας και τα σούινγκ, για τις ευχές μας των 11:11 και  τα αγαπημένα μας καλοκαιρινά κλισέ, για τις ανάσες μας λίγο πριν το μπλουμ, για τα γλυκόπικρα και τα μπλε, για τους μήνες που ζήλευαν, για τα ταξίδια που χαθήκαμε και για  τους δρόμους, για  τα σχεδόν φθινοπωρινά μας παράπονα και τους μπλεγμένους σελιδοδείκτες μας, για τα χθεσινά και τα επετειακά και τους γραμμένους τοίχους , για τις γέφυρες και τις τεντωμένες κλωστές της ζωής μας.

Για όλη τη χρονιά που πέρασε δηλαδή.

Αν η διορία ήταν μέχρι τα Χριστούγεννα, πόσες μεταμέλειες θα χωρούσες στα απογεύματα σου, αντί για αγορές και συναντήσεις; Πόσους ανθρώπους θα ξανάφερνες κοντά σου;

Ίσως πολλούς, ίσως πάλι λίγους

Μα αν η διορία είναι μέχρι τα Χριστούγεννα; Σε πόσους θα στείλεις κάρτα; Πόσους θα τρέξεις να προλάβεις πριν απομακρυνθούν κι άλλο;

Και τότε σκέφτεσαι: Μα Προλαβαίνω;

Κι ο χρόνος τότε παγώνει. Κι όλα μοιάζουν κάπως μετέωρα. Τα φωτάκια στα χριστουγεννιάτικα δένδρα, οι γυαλιστερές μπάλες, το ψεύτικο χιόνι, οι πλαστικοί άγιο-βασίληδες, οι κάρτες

13  και σήμερα: προλαβαίνεις.

Υ.Γ.: (12/12) Γράψε όσες περισσότερες κάρτες μπορείς. Μπορεί να είναι η τυχερή σου μέρα, ο τυχερός σου μήνας. Για μένα ήταν.

koskina

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s