Στην αοριστία του Τώρα

Της Ζωής Καρανάσιου

 

Χαλάσματα σκορπά ο χρόνος.

Αποφεύγω το παρελθόν,

Με τη φοβία για το ξορκισμένο παρόν.

Σ’ έναν κόσμο αδειανό,

«κρύες» μέρες σχίζουν τη ζωή μου

Όπως η θύμηση μιας σφαίρας ,

που διαπέρασε το αθώο κορμί μου.

Μια ζωή που αυτοκτόνησε στη δίνη του ψυχρού κόσμου

Και πασχίζει να αναστηθεί μέσα από τη λήθη.

Να παραπατώ στα χνάρια του πολλά υποσχόμενου Τώρα,

Με μόνη αποσκευή λησμονημένους καιρούς.

Υ.Γ. Ένα ποίημα μνεία σε όσους χαθήκαν και Δυστυχώς συνεχίζουν να χάνονται στη δίνη του πολέμου.

karanasiou2

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s