countdown Ψυχε-Δελή-α Speak.Easy

9. ήταν Σεπτέμβριος και ήσουν και εσύ.

[Η ανασκόπηση του Σεπτεμβρίου]

Της Έλενας Δελήπαλτα

Να εδώ, γράφω τη χριστουγεννιάτικη ανασκόπηση για τον αγαπημένο μου μήνα. Και ποιος είναι αυτός; Ο Σεπτέμβρης.

Δε ξέρω γιατί μου αρέσει τόσο πολύ αυτός ο μήνας. Βασικά ξέρω, αλλα δε θα σας το πω ακόμη.

Καθώς σκεφτόμουν τα χρόνια που πέρασαν, προσπαθούσα να σκεφτώ ποιος μήνας με κάνει να νιώθω περισσότερα, με κάνει να θυμάμαι περισσότερα, γενικά μου προκαλεί τα περισσότερα συναισθήματα. Νικητής, βγήκε ο φθινοπω(+-καλοκαι)ρινός  Σεπτέμβρης.

Ο Σεπτέμβρης, μετά τη πρώτη του βδομάδα τουλάχιστον, είναι ο μήνας που αρχίζεις σταδιακά να συνειδητοποιείς ότι αφήνεις πίσω σου το καλοκαίρι, και μαζί του όλη τη ξεγνοιασιά που το χαρακτηρίζει, την ανεμελιά και φυσικά τον ήλιο και τη θάλασσα.


«Γιατί τι είναι το καλοκαίρι χωρίς τον ήλιο, τη θάλασσα, και εσένα;»

Αφήνοντας πίσω το καλοκαίρι, βρίσκεις μπροστά σου όλες τις υποχρεώσεις, σχολές, δουλειά, καθημερινότητα, ρουτίνα που είχες αφήσει πίσω το καλοκαίρι.

Σα να αρχίζω να μπαίνω στο ψητό.

Μία νύχτα Σεπτεμβρίου λοιπόν, από εκείνες που σε κάνουν για τα καλά να συνειδητοποιείς ότι το καλοκαίρι σε άφησε και πλέον ξεκινάει κάτι καινούριο στη ζωή σου, με άφησε για τα καλά η μαθητική μου ζωή και με βρήκε η φοιτητική.

Κάπως έτσι έγινε και με Αυτόν. Έγινε ξαφνικά, λίγο ασυνείδητα και οπωσδήποτε, όχι κατευθείαν. Ήθελε τον χρόνο του.

Εκείνη τη μέρα, μαζί με τη φοιτητική ζωή που με βρήκε, με βρήκε κατά κάποιο τρόπο και το συναίσθημα. Όχι κάποιο συγκεκριμένο, όχι κάποιο δυνατό, απλά το «συναίσθημα». Λίγο θολό, λίγο απροσδιόριστο, πολύ αφυπνιστικό.

Μου είπε κάτι μέσα μου : «τζάμπα αγχωνόσουν, είσαι άνθρωπος, νιώθεις απλά με τους κατάλληλους ανθρώπους».

– Καταλαβαίνεις τώρα την εμμονή μου μαζί σου; –

 

Δε ξέρω αν ήταν το αλκοόλ που μίλησε, ή ο κρύος φθινοπωρινός αέρας που έκανε θόρυβο όπως περνούσε ανάμεσα από τα στενά του δρόμου, αλλά κάπως, με κάποιον τρόπο, κάτι μου μίλησε και μου έδειξε εσένα.

Και τώρα που γράφω, μου έρχεται στο μυαλό κάθε Σεπτέμβρης που πέρασε. Και πως κάθε αρχή του φθινοπώρου, θα έγραφε το όνομά του. Ο αέρας με οδηγούσε σε αυτόν. Όπως και η μουσική που ακουγόταν από αυτόν. Ήξερα πως κάθε αρχή με Οδηγούσε σε εκείνο το μισοτελειωμένο απροσδιόριστο και χωρίς όνομα Συναίσθημα.

Κάθε Σεπτέμβρης λοιπόν, μου θυμίζει πως νιώθω, πως μπορώ να αισθανθώ. Έστω και αυτό το απροσδιόριστο, που ξέρεις ότι υπάρχει, δε ξέρεις τι είναι, αλλά ξέρεις από πού προκαλείται. Έχει όνομα, μάτια σκούρα φθινοπωρινά, και ένα μυστήριο παγερό, όπως ο πρώτος φθινοπωρινός αέρας.

Τον λένε Σεπτέμβριο και μου θυμίζει πως είμαι άνθρωπος. Άνθρωπος με συναισθήματα.

Μακάρι να μην υπήρχαν άλλοι μήνες. Μόνο αυτός ο Σεπτέμβρης. Απρόβλεπτος, καθώς μπορεί να συναντήσεις μέσα του, ζέστη, κρύο, βροχή, ήλιο, αέρα και φουρτούνες.

Μακάρι να υπήρχε μόνο ο Σεπτέμβριος. Για να μη μεγαλώνω, να μην ωριμάζω και σκέφτομαι. Για να Τον γνωρίζω κάθε Σεπτέμβριο, και να προσδιορίζω τι είμαι ικανή να αισθανθώ.

Τον λένε Σεπτέμβριο, και μου θυμίζει πως υπάρχω.

Άκουσε ξανά ο,τι ακούγαμε τότε:

Διάβασε ξανά ο,τι διαβάστηκε τότε:

  1. 1,2,3 μπλούμ – Της Σταυρούλας Κοσκινά
  2. η (απ)αισιοδοξία των ημερών – Της Νικολέτας Οικονομίδου
  3. σήμερα ξύπνησα και… – Της Θεοδώρας Απότα
  4. [μονιμότητα] – Της Ιφιγένειας Παπούλη
  5. τα φωτάκια – Της Νικολέτας Οικονομίδου

delipalta

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s