Editorial Αχίλλειος πένα Μία απο.τα ίδια Speak.Easy

γραμμένο σε πραγματικό (νέο) χρόνο.

[βασικά στο μεταίχμιο νέου – παλιού. 5 τελευταίες σκέψεις για τα 5 τελευταία λεπτά του 16 ]

EDITORIAL #7

Τα φωτάκια αναβοσβήνουν. Τελευταίες μέρες που τα χρειαζόσαστε. Εκτός και αν είστε από εκείνους τους μανιακούς με το ρυθμικό άναψε-σβήσε και τα κρατάτε μέχρι τα επόμενα Χριστούγεννα (μα καλά; Αναμμένα φωτάκια πλάι σε βρεγμένα μαγιό; Ναι, τέτοιοι είμαστε, ΝΑΙ!).

Αφού σκεφτήκαμε έναν ωραίο τρόπο να κάνουμε απολογισμό προσπαθήσαμε τουλάχιστον για αυτές τις τελευταίες μέρες να γίνουμε καλοί. Ή τουλάχιστον καλύτεροι.

Αφού αδειάσαμε όλα τα κουτιά με μελομακάρονα, αφού ασπρίσαμε με άχνη όλες τις μαύρες μπλούζες μας, αφού ανεβάσαμε στο Instagram τον απαραίτητο αριθμό φωτογραφιών, βάζοντας στο πλάι τους το καταλληλότερο και εορταστικότερο χασσσταγκ για να θεωρηθούμε in da mood, καθίσαμε γύρω από γεμάτα φαγητό τραπέζια (χοντροί, ΝΑΙ!) και σκεφτήκαμε τι μπορεί να είναι αυτές οι μέρες.

Καταλήξαμε πως ίσως δεν είναι τίποτα άλλο από ένα απαραίτητο συνονθύλευμα στιγμών που μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε πόσο μόνοι δεν είμαστε σε αυτόν τον κόσμο. Και πόσο άσχημος θα ήταν αν τελικά ήμασταν μόνοι. Και ότι είναι απαραίτητες γιατί δεν έχει σημασία αν θα τις τοποθετούσαμε αυθαίρετα σε κάποιον παγωμένο Δεκέμβρη ή σε κάποιον άλλον μήνα. Απλά έπρεπε να υπάρξουν για να μας μάθουν αυτά που έπρεπε κάποτε, με κάποιον τρόπο να μάθουμε.

Τελικά αντιλαμβανόμενοι όλα τα παραπάνω, δεν χρειάστηκε να συμπυκνώσουμε την τόση αγάπη μας για τους τόσους ανθρώπους σε κάποια λίγα λεπτά. Την απλώσαμε σε ώρες και μέρες που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν κενές και ανούσιες. Δεν χρειάστηκε να αποταμιεύσουμε άλλα χρήματα για να πάρουμε σε αυτούς τα ακριβότερα δώρα. Γίναμε εμείς τα δώρα τους (τσιγκούνηδες; ΝΑΙ!). Και ό,τι απέμεινε στις τσέπες μας γενναιόδωρα το χαρίσαμε σε κάποιους άλλους που τα είχαν ανάγκη. Περισσότερη ανάγκη από εμάς πάντως.

Όταν ήρθε η ώρα να μετρήσουμε αντίστροφα αναλογιστήκαμε όλα τα ωραία και τα όχι και τόσο – ας μην τα πούμε κακά ή άσχημα και διαλύσουμε ένα κείμενο που εδώ και διακόσιες πενηντακάτι λέξεις παλεύουμε να χαρακτηρίσουμε ως θετικό –  και είπαμε πως αυτό το δεκαεφτά θα μετράμε μόνο μπροστά και ποτέ ξανά αντίστροφα. Και προς τα κει θα κοιτάμε κιόλας.

Ο χρόνος αλλάζει. Ελπίζουμε μαζί και εμείς και εσείς και όλοι. Δεν είναι το δεκαεφτά που πρέπει να είναι καλύτερο. Εμείς είμαστε. Εσύ. Όλοι. Σε πέντε λεπτά ο χρόνος αλλάζει. Πέντε τελευταία λεπτά και πέντε τελευταίες σκέψεις.

Πέντε: Αν το δεκαέξι περάσατε καλά μία φορά, το δεκαεφτά να περάσετε τόσο καλά εκατόν δεκαεφτά.

Τέσσερα: Αν το δεκαέξι βρήκατε, μείνατε, ήσασταν με αυτούς που αγαπήσατε και σας αγάπησαν τότε το δεκαεφτά κρατήστε τους πάλι. Εάν δεν τους βρήκατε ακόμη το δεκαεφτά ψάξτε καλύτερα.

Τρία: Αν το δεκαέξι ανακαλύψατε και κάνατε το ό,τι σας γεμίζει τότε το δεκαεφτά αφήστε το να σας γεμίζει μέχρι να νιώσετε πως άλλον χώρο δεν έχετε.

Δύο: Αν το δεκαέξι ξοδέψατε κάποια Χ λεπτά για να διαβάσετε ένα κείμενο μας και νιώσατε εντάξει με αυτό, το δεκαεφτά χάστε το μέτρημα.

Ένα: Αν το δεκαέξι ήταν καλό, το δεκαεφτά να είναι καλύτερο. Αν ήταν κακό, άλλο τέτοιο να μην υπάρξει.

Επιτέλους δεκαεφτά! Να το αφήσω;

bio-%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%cf%83%cf%85%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%be%ce%af%ce%b1%cf%82

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s