Παλιά μου τέχνη Κοσκινά... Speak.Easy

(βερολίνο)

Της Σταυρούλας Κοσκινά

(20/12/16: Πέντε μέρες πριν τα Χριστούγεννα, Βερολίνο)

Μαθαίνουμε ξένες γλώσσες για πολλούς λόγους.

Για να φέρουμε πιο κοντά όσους δεν εντυπωσιάζονται από μεγάλα λόγια. Ούτε από πολύβουες πράξεις. Τους φαινομενικά ξένους που δεν αντιληφθήκαμε μέχρι τώρα πόσο μας μοιάζουν.

Για να σπρώξουμε μακριά ότι μας φοβίζει, για να τυφλώσουμε την αδράνεια και να ξυπνήσουμε αυτούς που κοιμούνται στα σπίτια τους ήσυχοι και δεν ακούν τις σειρήνες, τα ασθενοφόρα και τα περιπολικά. Μα φυσικά που να σκεφτούν, ότι κάποια στιγμή αυτές οι σειρήνες μπορεί να ακουστούν από το δικό τους δρόμο;

Για να ξαγρυπνήσουμε μαζί με τις μητέρες που κάθονται στην πλατεία με τα κεριά αναμμένα. Που η αγάπη τους μετατρέπεται σιγά σιγά σε μίσος. Που αναρωτιούνται ποιος τους πήρε την ευτυχία που με κόπο έκτισαν. Που προσπαθούν να λύσουν αινίγματα και να απαντήσουν ερωτήσεις. Που ψάχνουν τους υπαίτιους.

Για να γίνουμε ένα με αυτούς που είναι ξαπλωμένοι στο έδαφος, ανάμεσα στις χριστουγεννιάτικες κορδέλες και τις γιορτινές ελπίδες.

Για να θρηνήσουμε και όλους εκείνους που τους έπεισαν ότι ο παράδεισος είναι ένας φόνος μακριά, ένα πάτημα κουμπιού μακριά, ένα μπαμ μακριά.

Ένα τιμόνι φορτηγού μακριά.

Για να μπορούμε να τραγουδήσουμε σε όλες τις γλώσσες του κόσμου.

Για να μπορέσουμε να ξαναμεταφράσουμε τη λέξη» βία» σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Καθώς φαίνεται ότι με το πέρασμα των χρόνων ξεθώριασαν οι σελίδες των λεξικών και σβήστηκε ο ορισμός.

Για να ξαναμεταφράσουμε τη λέξη «φόβος».

Για να μπορούμε να κοιταχτούμε επιτέλους στα μάτια  και να κάτσουμε όλοι μαζί να σβήσουμε από το λεξιλόγιο μας αυτή τη λέξη που πρόσφατα ακούγεται περισσότερο από άλλες.

Για να ξέρουμε να πούμε πότε χάσαμε. Γιατί η στιγμή της ήττας  πάντα φτάνει. Και ίσως και να περιμένουμε αυτό: Μια ήττα που θα υπερασπίζεται τη «δυναμικότητα» της διχόνοιας.

Μια ήττα που παρασέρνει χιλιάδες ζωές στο πέρασμα της.

Όμως η δυσκολότερη ξένη γλώσσα που θα μπορούσαμε ποτέ να μάθουμε είναι η γλώσσα της ενότητας.

Όσο επίμονα και να εξηγεί ο άλλος τι μας ενώνει, πάντα οι υπότιτλοι κρίνονται απαραίτητοι.

Όμως θέλω να κάνω μια προσπάθεια:

Je suis Charlie

Je suis Paris

Je suis Grenoble

Ben Istanbulum

Je suis Brussels

Je suis Nice

Ich bin Munchen

Ich bin Berlin

Υ.Γ.: Δεν θέλω να προσθέσω ένα τραγούδι τεσσάρων λεπτών. Προτιμώ τεσσάρων λεπτών σιγή.

koskina

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s