[4000 μικρές δραπετεύσεις]*

Της Δήμητρας Βαρβούτη

Όλοι οι άνθρωποι  νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι μέχρι να συνειδητοποιήσουν ότι είναι εγκλωβισμένοι στις επιλογές τους.   Στο προσωπείο που φορούν, στην ιδέα που έχουν για τον εαυτό τους, στην εικόνα που αντιλαμβάνονται οι άλλοι. Η ζωή στη γη διέπεται από συμβάσεις, τελετουργίες, μικρές κανονικότητες. Το πρωί σηκώνομαι, τρώω πρωινό, πλένω τα δόντια μου, ντύνομαι, βάζω φακούς επαφής και φεύγω. Κάθε πρωί ακολουθώ την ίδια «χορογραφία».

[Τι θα συνέβαινε αν κάτι διατάρασσε τη ρουτίνα μου;]

Έρχεται μια στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου, κατά την οποία καλείται να κάνει μια προσωπική μετατόπιση. Και τόυτη είναι η στιγμή ακριβώς μετά τη διατάραξη της πραγματικότητάς του.

Γιατί τότε αναγκάζεται να αμφισβητήσει την μέχρι τώρα πορεία του, όλες εκείνες τις «φυσιολογικές» συνήθειες που του έχουν μάθει, και κατ’ επέκταση τα θεμέλια βάσει των οποίων έχει δομήσει την προσωπικότητά του. Δυσκολεύεται να αποτινάξει ακόμη και «φυσιολογικές συμπεριφορές» που τον βλάπτουν. Για λίγα δευτερόλεπτα αμφιταλαντεύεται και όλος ο κόσμος του κλονίζεται. Δεν έχει τίποτα σταθερό από το οποίο θα μπορούσε να κρατηθεί ώστε να συνεχίσει.

[Να μείνει στην ασφάλεια της ήδη κεκτημένης γνώσης, ξέροντας παρ’ όλα αυτά τις καταστροφικές συνέπειες ή να τολμήσει την αλλαγή, βουτώντας στα βαθιά νερά της άγνοιας;]

Αν θεωρήσει κανείς τους δημιουργούς αυτών των τελετουργιών ως δήμιους (που ενδέχεται να έχουν τη μορφή γονέων, φίλων, καθηγητών, κράτους, μόδας) και τους δέκτες αυτών ως δέσμιους, τότε καταλαβαίνει γιατί ένας δέσμιος δυσκολεύεται τόσο πολύ να αφήσει τον δήμιο που τον λαβώνει. Ή γιατί, συχνά καταλήγει να υιοθετεί όλα αυτά τα στοιχεία που μισεί. Καταλαβαίνει γιατί, μερικές φορές, οι δήμιοι έχουν πιο τρομαγμένο ύφος από τους δέσμιους.

Γιατί όταν κλείνουν τα βλέφαρα, δεν ξεκουράζουν ποτέ τα βαριά, βασανισμένα μάτια τους. Ισως θα υπέμεναν όλα τα βασανιστήρια του κόσμου, αν μπορούσαν να απαλλαγούν έστω και λίγο από αυτόν τον ακαθόριστο, νοητικό πόνο που βασανίζει το μυαλό τους, και παγιδεύει την ψυχή τους και τους πονάει, απλώς όχι αρκετά ώστε να το νιώθουν.

Είναι ωραίο να κλείνει κανείς τα μάτια του και να βρίσκει ηρεμία σε αυτό. Τέσσερις χιλιάδες μικρά διαλείμματα την ώρα. Τέσσερις χιλιάδες μικρές δραπετεύσεις.

*το κείμενο οφείλει την ύπαρξή του στις θεατρικές παραστάσεις «Festen» και «No Exit».

 

 

One thought on “[4000 μικρές δραπετεύσεις]*

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s