Καχεκτικός εγγραμματισμός

Της Έλενας Δελήπαλτα

Η λατρεία και το πάθος μου για τη «γραφή», και την οποία μοιράζομαι με τη πλειονότητα των συντακτών ( κατά κόσμον “speakerz” ), είναι πολύ πιο πολύπλοκη απ όσο κάποιος μπορεί να φανταστεί.

Σε προσωπικό επίπεδο, όλη αυτή η αγάπη για τη ποίηση, τη λογοτεχνία αρχικά, την γραφή στη συνέχεια, καλλιεργήθηκε σταδιακά από τα σχολικά μου χρόνια. Υποθέτω, χωρίς να ξέρω το μπαγκράουνντ του καθενός, ότι σε όλους κάπως έτσι ξεκίνησε.

Έχει όμως κανείς ποτέ αναρωτηθεί, τι προσέφερε στην ουσία η διδασκαλία  της λογοτεχνίας στους υπόλοιπους; Πέραν από αναπαραγωγή σχολίων από σχολικά εγχειρίδια και αυταρχικές απόψεις καθηγητών για την ανάλυση και επεξήγηση κειμένων, με σκοπό μόνο τη βαθμοθηρία και όχι τη βαθύτερη κατανόηση και αντίληψη των όσων γράφτηκαν, από ανθρώπους όχι τυχαίους, αλλά βαθιά σκεπτόμενους για τη ζωή, των έρωτα.

Στην ουσία, όλα αυτά θα μπορούσαν να διδάξουν, να βάλουν σε βαθιά σκέψη και προβληματισμό, για τη διαφορετική αντιμετώπιση πραγμάτων και καταστάσεων που μας προβληματίζουν στη ζωή.

Είχα συμμαθητές και φίλους, που δε κατανοούσαν  το βάθος, όλων όσων μας διδάσκονταν, και έμμεναν στη διδασκαλία και την αναπαραγωγή της (και ίσως όχι πάντα), χωρίς να «νιώθουν» την ομορφιά και το βαθύτερο νόημα των γεγραμμένων. Δεν εννοώ σε καμία περίπτωση ότι είναι υποχρεωτικό, για κάποιον όμως που λατρεύει αυτό το αντικείμενο (χωρίς την ακαδημαϊκή μου ενασχόληση με αυτό), φαντάζει λυπηρό να συνεχίζει να διαιωνίζεται η στείρα διδασκαλία της λογοτεχνίας, μάλιστα και πολλές φορές να εξαλείφεται στον βωμό της βαθμοθηρίας και της παπαγαλίας.

Είναι λοιπόν, το ίδιο το σύστημα της διδασκαλίας, που δεν επιτρέπει στους μαθητές, αλλά και στους καθηγητές, να ξεφύγουν από τη δοσμένη ανάλυση των κειμένων από το υπουργείο και τα σχολικά βοηθήματα, που φυσικά είναι γραμμένα σύμφωνα με τις εντολές του υπουργείου.

Έχω μαλώσει με καθηγήτρια στο λύκειο, γιατί αντιλαμβανόμουν τελείως διαφορετικά από εκείνη και το σχολικό της βοήθημα κάτι το οποίο βρισκόταν μέσα στη σχολική μας ύλη, και αποτελούσε από τα αγαπημένα μου ποιήματα.

Μου έκοψε βαθμό, όχι όμως τα φτερά για να συνεχίσω να ταξιδεύω με τη φαντασία μου, μέσω των λέξεων.

Δε μπορώ να διανοηθώ τη λογική της διδασκαλίας της λογοτεχνίας και το πόσο περιοριστική είναι και από άποψη ύλης, αλλά πόσο μάλλον και της ανάλυσής της. Όταν έγραφε ο τάδε ποιητής το τάδε ποίημα, ότι όταν θα διαβάζεται, θα έχει μία μόνο σωστή ανάλυση, η οποία δε βασίζεται στην φαντασία του αναγνώστη αλλά στα γραμμένα ενός βοηθήματος, με σκοπό όχι τον προβληματισμό, όχι το ταξίδι μέσω της φαντασίας, αλλά τη βαθμοθηρία. Ένας καχεκτικός εγγραμματισμός, ο οποίος είναι παροδικός. Παροδικός γιατί σου χρησιμεύει για ένα διαγώνισμα, ένα βαθμό, μία θέση στη τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Εγώ με τη ποίηση ταξιδεύω, με πηγαίνει σε ένα κόσμο παράταιρο, διαφορετικό. Εκεί που υπάρχουν τα ιδανικά του έρωτα, του πάθους, ενός είδους εξιδανικευμένου πόνου, γλυκού πόνου, ίσως γιατί τον φαντάζεσαι, δε τον ζεις. Μπορείς όμως να ταυτιστείς, όχι  απόλυτα, όχι με όλα. Τόσο όσο χρειάζεται για να ταξιδεύεις. Ένα παιχνίδι λέξεων – μυαλού.

Για μένα ποίηση, είναι έρωτας. Έρωτας με τις λέξεις. Όχι πρόστυχος, αλλά εκλεπτυσμένος και ανώτερος από οποιοδήποτε συναίσθημα.

Γιατί η ποίηση, έχει τις λέξεις να εκφράσει κάθε συναίσθημα. Εσύ; 

delipalta

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s