Μέλι στην οθόνη σας Speak.Easy

εξετασΤι…κάνω τώρα;

Της Μελίνας Αμανατίδου

Και ναι, έφτασε η στιγμή που όλοι περιμέναμε!

Όχι, πλάκα κάνω. Ποιος είναι αυτός που την περίμενε; Κανείς. Ούτε εγώ, ούτε εσύ. Και βάζω, αν χρειαστεί, και τα μαλλιά μου στη φωτιά. Για την ακρίβεια, την περιμένουν όλοι, αλλά όχι με ευπρόσδεκτο τρόπο. Είναι σαν εκείνους τους συγγενείς που σε παίρνουν τελευταία στιγμή και σου λένε «να περάσουμε για καφέ;»  και λες «τι να κάνω τώρα;» και σε κολλάνε στον τοίχο και δεν μπορείς να αρνηθείς και τελικά έρχονται και πρέπει και να δείχνεις  χαρούμενος και πρέπει και να ετοιμάσεις τραπέζι και πρέπει να βγάλεις ένα ωραίο γλυκό για να εντυπωσιάσεις τη θεία και να γλιτώσεις το κουτσομπόλεμα.

Έτσι ακριβώς είναι και η εξεταστική. Ξέρεις ότι θα έρθει. Ξέρεις από πριν τα καλά και τα κακά της. Ξέρεις τι θέλει και τι όχι. Αλλά… εκεί. Αρνείσαι μέχρι την τελευταία στιγμή, να αποδεχτείς την επίσκεψή της.

«Θα διαβάσω μέσα στις γιορτές κανένα μάθημα» είπες. «Ας κουβαλήσω αυτούς τους τόμους βιβλίων» είπες. «Α! και τις σημειώσεις μου, να μην ξεχάσω να πάρω» είπες. Και έτσι έκανες. Ή σχεδόν. Ή μάλλον σχεδόν καθόλου.

Κουβάλησες τους ογκόλιθους με τις σελίδες, που δεν έχεις ιδέα ούτε τι λένε, ούτε πώς θα τους διαβάσεις, σε χωριά, με αυτοκίνητα, κτελ, τρένα, αεροπλάνα, πλοία. Τα ακούμπησες στο θρανίο ή κάπου σε ένα δωμάτιο στο πάτωμα, δίπλα στην βαλιτσάρα με τα ρούχα για τα ξέφρενα βράδια των γιορτών, και τα άφησες για πάντα εκεί.

Η μαμά σου χάρηκε που τα κουβάλησες για να διαβάσεις, η γιαγιά σου σε λυπήθηκε που θα διαβάσεις τέτοια μεγάλα βιβλία και εσύ απλά πέταξες πάνω τους το φανελάκι ή το σουτιέν που φορούσες το βράδυ των Χριστουγέννων. Αυτή είναι η αλήθεια και μην την αρνείσαι. Τουλάχιστον αυτήν όχι.

Και οι μέρες κοντεύουν και εσύ ξανακουβαλάς αυτά τα ωραία «βιβλία βιβλιοθήκης» με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Τώρα, στο φυσικό τους περιβάλλον πλέον, αλλά πάλι ανέγγιχτα και άσπιλα. Τώρα τα κοιτάς και σε κοιτούν. Αλλά το eye contact δεν παίρνει μπρος. Δεν φταις εσύ, όμως. Ο μοχθηρός δαίμονας, που λέει και ο Ντεκάρτ. Αυτός τα κάνει όλα, κάθεται στον ώμο σου και σου ψιθυρίζει ελκυστικά «Μη τα κοιτάς, δεν είναι για ‘σένα αυτά. Δεν σου αξίζουν. Εσύ είσαι για καλύτερα. Πάνε για ένα καφέ, βγες για ένα ποτό, γύρνα στις 5 το πρωί, κοιμήσου μέχρι τις 5 το απόγευμα. Μη διαβάσεις, προλαβαίνεις. Χαλλλλαραααά».

«Έχω μια βδομάδα ακόμα ρε, χαλλλαρά» είπες. «Αύριο το πρωί θα σηκωθώ να διαβάσω» είπες. «Έλα ρεεε, αυτό το μάθημα κλάιν, σε μια μέρα το βγάζω» είπες. «Εντάξει, τι είναι 500 σελίδες ύλη; 250 σελίδες τη μέρα, σε δυο μέρες τελείωσα» είπες.

«Χα χα χα» και η εξεταστική γέλασε. Γιατί η εξεταστική ξέρει.    

amanatidou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s