εικασίες νυκτός Speak.Easy

Γιορτινή νομοτέλεια

Του Τάσου Μακρή

Για όλες τις λέξεις, όλα τα γεγονότα, όλες τις έννοιες υπάρχει μια εικόνα, ένα χρώμα ή μια οσμή κάπου εκεί έξω. Το δέντρο ενδέχεται να φαντάζει λευκό χάρη σε κάποια ανεξήγητη, μα υπαρκτή, βαθιά προσωπική αιτία, ενώ το σύνηθες χρώμα του να το κλέβει η φωτιά. Τα κυριακάτικα τραπέζια, από την άλλη, μερικές φορές μυρίζουν θάνατο και τα πάρτι στάχτη. Και όπως μεγαλώνουν οι άνθρωποι, όλα τα χρώματα και τα φαινόμενα και οι οσμές και οι εντυπώσεις περιπλέκονται και τα πάρτι δεν μυρίζουν πλέον στάχτη. Οι πιστοποιημένοι ενήλικες έχουν παραιτηθεί από τις φιλοδοξίες τους ίσως λόγω της περίεργης αυτής ανάμειξης των αισθήσεων, της αποστεριόρι σύγχυσης.

Η παραίτησή τους, βέβαια, θα μπορούσε να πει κανείς πως δεν είναι απόλυτη. Απαντούν στην διαστρέβλωση με διαστρέβλωση, πράγμα φαινομενικά θεμιτό. Τραβούν την ανακατεμένη πραγματικότητα στην πρότερή της μορφή, ώστε τα πράγματα να επαναφερθούν στη θέση τους. Το σημαίνον να αντιστοιχίζεται με ένα μονάχα σημαινόμενο—μια βολική παλινδρόμηση. Έτσι, τακτοποιούνται και οι ημέρες, καθώς το μέλλον αποκτά ένα προδιαγεγραμμένο, επαναλαμβανόμενο εν πολλοίς περιεχόμενο. Μέρες αργίας καλά προβαρισμένες, οργανικά μέρη μιας ατέρμονης ρουτίνας, που όμως είναι εξυπηρετική για τους δειλούς. Η δουλειά θέλει σακάκι ή ταγέρ, η φιέστα σκαρπίνι ή στιλέτο. Η μέρα έχει είκοσι τέσσερις αυστηρά κατανεμημένες ώρες. Άλλωστε, πάντοτε προβλέπεται διάλειμμα κάπου ανάμεσα στις πράξεις.

Ο ιδεοψυχαναγκασμός αυτός, όμως, αντί να καταπιέζει αποτελεσματικά τις διαφόρων ειδών προσδοκίες, προκαλεί κάθε φορά την ανάδυση μιας φαντασιόπληκτης, μύχιας ανάγκης για ανατροπή. Γνώση και απόγνωση ψυχοπαίδια ενός ιδιότροπου αυτοκαταναγκασμού. Η προβλεψιμότητα των επερχόμενων ωρών σέρνει τους ανθρώπους σε ένα ψυχρό βαλς, με βήματα συγκεκριμένα κι ασφαλή, ύφος σοβαροφανές ή λίγο νοσταλγικό (για ένα παράλληλο παρελθόν) και ίσως διάθεση για αυτοσχεδιασμό. Μια τυχαία, αδέξια πιρουέτα ή ένα αχρείαστο σάλτο. Ποιος ξέρει;

Με τον ίδιο τρόπο αλλάζει και ο χρόνος, νομοτελειακά. Στην ουσία του, βέβαια, ο χρόνος καθόλου δεν μεταβάλλεται, αλλά αυτό είναι ζήτημα εντελώς ασυμβίβαστο με τις γιορτινές αφορμές και επιδιώξεις. Θα πάει δώδεκα, τα πυροτεχνήματα θα εκτοξευθούν, θα παραγάγουν κρότο, τα σκυλιά και οι λοιποί κροτοφοβικοί θα φοβηθούν και, αφότου θα ‘χουν πλέον ηρεμήσει, ο χρόνος θα ‘χει μείνει απαράλλαχτος και συνάμα θα ‘χει αλλάξει. Μια εξαναγκαστικά ψυχαγωγική παρήχηση. Το επόμενο πρωί εγώ θα καταργιέμαι πάλι τον χρόνο, υποπίπτοντας στο συνηθισμένο σφάλμα.

[Φωτογραφία: Antonio de Pereda, Allegory of Vanity]

makris

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s