τα αναπάντεχα

Της Κυριακής Κοπαράνη

Και έρχεται εκείνη η στιγμή που ενώ περιμένεις κάτι, εκείνο έρχεται την πιο ακατάλληλη στιγμή. Για παράδειγμα το πρωί της Πρωτοχρονιάς. Και έτσι απλά σου ανατρέπει τα δεδομένα και βρίσκεσαι αντιμέτωπος με αυτό που τόσο καιρό απέφευγες.

Έχουν μείνει μόνο αντικείμενα και πρόσωπα που σε συνδέουν με αυτόν και είναι τα μόνα που έχεις για να τον θυμάσαι. Και είναι στο χέρι σου να το κάνεις. Βλέπεις φωτογραφίες και βίντεο. Λες και μπορείς να κάνεις και κάτι άλλο.

Εκείνο το δωμάτιο, το πουλόβερ, το τραγούδι, οι ιστορίες που σου έλεγε για το χωριό και την γιαγιά, οι συζητήσεις στα γερμανικά, τα παράπονα για τα σκισμένα τζιν και τα χρήματα για να πας να πάρεις καινούρια, παρ’ όλο που του είχες εξηγήσει πως είναι της μόδας. Εκείνη η αυτοσχέδια σκηνή για να παίξεις, η κούνια στην αυλή.

Μακάρι να ήταν μόνο αυτά. Γιατί όσο περισσότερο συνδέεσαι με έναν άνθρωπο, τόσο πιο δύσκολο είναι να τον αποχαιρετήσεις. Το πιο όμορφο από όλα όμως, είναι ότι ξέρεις πως ήταν περήφανος για σένα και πως έπαιξε σημαντικό ρόλο στη ζωή σου.

Γι’ αυτό να μην αφήνετε τίποτα για την επόμενη μέρα  (κυρίως μιλάω για ανθρώπους και για συναισθήματα ανέκφραστα) γιατί μπορεί να έχουν αλλάξει πολλά και να μην μπορείτε πλέον να κάνετε τίποτα για αυτό.

koparani

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s