Ανένταχτα Speak.Easy

δύο/2

της Γιώτας Φραν*

«Tο βιβλίο με τις δύο ιστορίες.»

Ένα βιβλίο ή μια ιστορία…

Ένα τέλος που το αποφασίζει ο συγγραφέας.

Όταν ένα βιβλίο έχει δύο;

Η επιλογή για το τέλος είναι δικιά μας και όχι του συγγραφέα. Αυτές είναι οι δύο σωστές απαντήσεις που θα σκεφτόταν ο καθένας μας.

Και αν τελικά εμείς οι δύο είμαστε ο ίδιος συγγραφέας που ζούμε τις δύο ιστορίες του βιβλίου, τότε εκεί τι γίνεται;

Παίρνεις μια μεγάλη βαθιά αναπνοή και αποφασίζεις εσύ ο ίδιος το τέλος της ιστορίας για κάποιον και το τέλειο the end (ή όπως θα λέγαμε καλύτερα την αρχή μια άλλης ιστορίας με κάποιον άλλον).

Θυμάμαι πριν κάποια χρόνια διάβασα ένα βιβλίο με δύο ιστορίες και δεν μπορούσα να διαλέξω ένα τέλος που θεωρούσα ότι ταίριαζε απόλυτα με την πλοκή του μυθιστορήματος. Ενθουσιάστηκα τόσο πολύ που είχα τη δυνατότητα της επιλογής, αλλά και ταυτόχρονα απογοητεύτηκα που έπρεπε να απορρίψω την άλλη ιστορία, παρόλο που ήξερα το τέλος και για τις δύο ήδη. Δεν ήξερα γιατί ένιωθα περίεργα κάθε φορά που διάβαζα το βιβλίο και ειδικά όταν έπρεπε να αποφασίσω για το τέλος του, αλλά ήταν σαν να πρωταγωνιστούσα εγώ.

Τρελό, έτσι; Κι όμως αληθινό.

Θα έδινα μόνη μου ένα τέλος χωρίς να ξέρω αν έκανα το σωστό ή το λάθος. Σκέφτηκα, ποιος ορίζει το λάθος; Κατά βάθος ήξερα το τέλος του, αλλά δεν μπορούσα να αποφασίσω. Ίσως να περίμενα μια ανατροπή.

Έτσι, ένα απόγευμα θέλησα να ζητήσω βοήθεια και να μοιραστώ το βιβλίο με τις δύο ιστορίες, για να μάθω ποια θα ήταν η επιλογή του άλλου.

Δεν έμαθα ποτέ αν το διάβασε, αλλά έμαθα το τέλος που διάλεξε.

Την άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος, που πίστευε πως ήταν η σωστή.

Κι εμείς τελικά (;) που γίναμε δύο ξένοι.

Κάποιοι λένε ότι οι αναμνήσεις είναι εκεί, σε μια γωνιά κάθονται και μας κοιτούν. Κάποιοι άλλοι πάλι, λένε ότι εμείς τις βάζουμε στην γωνιά και τις κοιτάμε.

Ένα μόνο ξέρουμε: την επιλογή, που έκαναν οι άλλοι γι’ εμάς, χωρίς να μας ρωτήσουν για το τέλος του βιβλίου μας.

 

*Η Γιώτα Φραν αγαπά την μουσική και το καλό χιούμορ. Πιστεύει ότι το χαμόγελο είναι πηγή ζωής, γι’  αυτό δεν της αρέσουν οι άνθρωποι που δεν χαμογελούν. 

[φωτογραφία: The multiple lives of a blank book, 2015]

*Εσείς που μιλάτε πολύ, αλλά γράφετε περισσότερο, μην ξεχνάτε να στέλνετε τα κείμενά σας στα #ανένταχτα. Σας περιμένουμε στο speakinikabout@gmail.com.

Advertisements

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s