Περί αστέρων και συμπάντων Speak.Easy

Άνθρωποι – Δρόμοι – Πραγματικότητες

Της Δήμητρας Βαρβούτη

Κάθε άνθρωπος είναι ένα διαφορετικό φίλτρο της πραγματικότητας. Ο καθένας ζει πιστεύοντας ότι η αλήθεια είναι αυτή που γνωρίζει μέχρι την εκάστοτε χρονική στιγμή. Σαφώς, την αμφισβητεί πού και πού, αλλά δεν παύει να δρα βάσει αυτής, γιατί φυσικά, αυτά τα δεδομένα μπορεί, μονάχα, να χρησιμοποιήσει. Δεν μπορεί να δράσει βασιζόμενος σε αλήθειες που δεν έχει ακούσει, ούτε είναι εφικτό να τις προβλέψει με ακρίβεια. Μπορεί να κάνει υποθέσεις, αλλά ποτέ δεν θα ξέρει.

Αναρωτιέμαι πώς συνεννοούνται οι άνθρωποι, αφού δεν αναφέρονται ποτέ στην ίδια πραγματικότητα. Είναι σαν τις λέξεις. Τι είναι οι λέξεις; Φορείς νοημάτων. Το πρόβλημα είναι ότι ο καθένας βάζει μπροστά την ίδια λέξη και πίσω διαφορετικό νόημα. Είναι σαν το «σ’αγαπώ». Κανείς δεν ξέρει τι εννοεί όταν το προφέρει. Πώς καταφέρνουν να σχετιστούν μεταξύ τους οι άνθρωποι, να συνάψουν δηλαδή σχέσεις. Πώς γίνεται, ενώ όλοι είναι αποκλεισμένοι στο δικό τους δρόμο; «Σχέση δεν είναι η παράλληλη και ασύμπτωτη συνύπαρξη δύο θωρακισμένων εγωισμών, δεν είναι η δυαδική μοναξιά. Η σχέση είναι εκούσιο άθλημα ελεύθερης αντίστασης στον ατομικισμό, στις ενστικτώδεις ορμές της αυτοσυντήρησης, της επιβολής της κυριαρχίας», είχα διαβάσει κάποτε.* Μήπως κάπου στο ενδιάμεσο, παρεξηγήθηκαν οι λέξεις;

Οι άνθρωποι δεν κινούνται ποτέ πάνω στην ίδια βάση. Δεν περπατούν τον ίδιο δρόμο. Δεν περπατούν καν παράλληλους δρόμους. Υπάρχουν, μάλιστα, τόσοι διαφορετικοί δρόμοι όσοι και άνθρωποι. Σίγουρα, ανά διαστήματα, με συμβιβασμούς και υποχωρήσεις- και λίγη τύχη- κάποιοι δρόμοι τέμνονται, ίσως τόσο που να αλληλοεπικαλύπτονται, αλλά ποτέ αρκετά. Και εκτός από το πρόβλημα του διαφορετικού χώρου που βρίσκονται οι άνθρωποι– νοηματικά μιλώντας- βρίσκονται συχνά και σε διαφορετικό χρόνο. Κάποτε μπορεί να προφέρουν τις ίδιες λέξεις και να εννοούν το ίδιο πράγμα- απλώς ετεροχρονισμένα. Το «παρόν» τους είναι διαφορετικό.

[Πάντως, το παρόν είναι, γενικά, προβληματικό. Πώς είναι δυνατόν να ζούμε στο παρόν όταν αυτό διαρκεί τόσο λίγο; Νιώθω ότι δεν υπάρχει, ότι είναι μόνο μια ενδιάμεση κατάσταση που αμφιταλαντεύεται μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος. Διαρκεί τόσο λίγο που του δίνουμε ελάχιστη σημασία και, συνήθως, ζούμε στο πριν ή το μετά. Το τώρα είναι σχετικό και κάθε δευτερόλεπτο αλλάζει.]

Άλλοι άνθρωποι, πάλι, βλέπουν αόρατα φανάρια και στροφές στο δρόμο τους, που τους αποπροσανατολίζουν και τους απομακρύνουν από τον έναν άνθρωπο με τον οποίο άξιζε να συναντηθούν. Έχω την εντύπωση ότι ο ανθρώπινος οργανισμός είναι εθισμένος στα προβλήματα. Πρέπει να νομίζει ότι έχει τουλάχιστον ένα, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει. Φαντάζεται γκρεμούς και διχάλες στον δρόμο του. Νομίζει, συνέχεια, ότι βρίσκεται σε μια διλημματική κατάσταση και οφείλει να είναι δυστυχισμένος με την απόφαση που θα πάρει, όποια κι αν είναι αυτή, ώστε να αναγκαστεί να ασχοληθεί με κάτι. Αυτό πρέπει να είναι. Αν δεν υπήρχε η έννοια του προβλήματος, δεν θα υπήρχε ο σκοπός της ύπαρξής μας. Μια απαραίτητη ψευδαίσθηση, μια αναπόφευκτη λούπα.

[Ελπίζω, βέβαια, αυτό να μην είναι αλήθεια. Δεν θα άντεχα στη σκέψη ότι είμαστε τόσο αφελείς, ώστε να πέφτουμε στην ίδια μας την παγίδα.]

*απόσπασμα από άρθρο του Χρήστου Γιανναρά

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s