Ψυχε-Δελή-α Speak.Easy

Ζωγραφιστό χαμόγελο

Της Έλενας Δελήπαλτα

Έχεις δει ποτέ άνθρωπο χαμογελαστό; Αληθινά χαμογελαστό. Ναι; Και πως ξέρεις ότι χαμογελάει από τη ψυχή του, και όχι γιατί του το επιβάλει κάποια νόρμα ή κοινωνική συνθήκη, και ακόμη περισσότερο η ψεύτικη εικόνα του ευτυχισμένου  που θέλει να περάσει προς τα έξω;

Είναι και αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν. Που δε θέλουν να δείχνουν τα πραγματικά τους συναισθήματα. Θεωρούν ότι η «μαυρίλα» και η μοναξιά της ψυχής τους, είναι καθαρά δική τους υπόθεση. Η μοναξιά της ψυχής, δε συνεπάγεται αυτή των ανθρώπων. Συνήθως αυτοί οι άνθρωποι  δεν είναι ποτέ τους μόνοι. Αυτό, γιατί έχουν πάντα ένα τεράστιο χαμόγελο «ζωγραφισμένο» στα χείλη τους. Τα μάτια τους λάμπουν όταν είναι σε μία παρέα. Συνήθως είναι η ψυχή της, και όλοι τον/την αγαπάνε.

Λίγοι όμως μπορούν να ξεχωρίσουν και να καταλάβουν ότι το χαμόγελο αυτό το ζωγραφίζουν μόνοι τους. Χαμογελάνε με τέτοιον τρόπο, που δε μπορείς εύκολα να καταλάβεις ότι είναι πραγματικά μόνοι. Κι αυτό γιατί, στο μυαλό τους πάντα παίζει η αγαπημένη τους μουσική, που δε τους αφήνει να δείξουν τι πραγματικά νιώθουν, γιατί η μουσική τους , τους ηρεμεί. Δεν είναι καταθλιπτικοί, απλά έχουν αναπτυγμένη μια εκλεπτυσμένη μοναχικότητα που τους κάνει να κρατούν τα συναισθήματα τους για τους ίδιους.

Δε θέλουν οι άνθρωποι να ασχολούνται μαζί τους, θέλουν να δείχνουν ότι είναι χαρούμενοι, και το καταφέρνουν. Θεωρούν πως δεν αφορά κανέναν ο εσωτερικός τους κόσμος, γι αυτό και δε τον δείχνουν.

Έχουν μία γοητεία νομίζω αυτοί οι άνθρωποι. Έχουν έναν μαγευτικό συνδυασμό. Το αξεπέραστα σαγηνευτικό χαμόγελο, το μυστήριο, τα λαμπερά τους μελαγχολικά χαμογελαστά μάτια.

Όταν δύο τέτοιοι άνθρωποι βρίσκονται στον ίδιο χώρο, έρχονται σε επαφή σχεδόν αμέσως. Είναι σαν να ενώνονται με ένα αόρατο καλώδιο οι μοναξιές τους, οι ψυχές τους. Τους διαπερνά ρεύμα. Ποτέ δε καταφέρνουν να ενωθούν κανονικά όμως, γιατί κανένας δε θέλει να επιβαρύνει τον άλλον με τη «βαριά» τους ψυχή. Τους αρκεί να  καθησυχάζουν ο ένας τον άλλο, τις λίγες στιγμές που βρίσκονται τυχαία, σπάνια ως ποτέ σκόπιμα.

Απόρροια της «εκλεπτυσμένης» τους αυτής μοναχικότητας, είναι η πληγωμένη τους καρδιά, αλλά ακόμη περισσότερο, το πληγωμένο τους μυαλό. Κάποια στιγμή πληγώθηκαν γοερά, και το μονοπάτι της ζωής τους οδήγησε στη σιωπηλή συναισθηματική ανεπάρκεια.

Δε το ήθελαν, γιατί ήταν άνθρωποι που λάτρευαν να νιώθουν και να χαμογελούν, γι αυτό και επέλεξαν να μη σβήσουν το χομόγελό τους. Ίσως και αυτό να είναι η τελευταία τους ελπίδα για τον ιδανικό κόσμο των συναισθημάτων που τόσο νοσταλγούν. Γι αυτό υποφέρουν σιωπηλά, μέχρι να βρουν τον άνθρωπο που θα μπορέσει να τους οδηγήσει εκεί.

delipalta

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s