Speak.Loud Spread the opinions

S.T.Op #4 Για την επανένωση με τον/την πρώην

 

Συντονίζει η Φάτα Μοργκάνα

Μπορεί να τη δεις στο δρόμο τυχαία. Μπορεί να τον παρακολουθείς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μπορεί να δουλεύετε μαζί και να συναντιέστε κάθε μέρα αναγκαστικά. Πολλές φορές περνάει από τη σκέψη μας να προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε μια παλιά μας αγάπη, σκεφτόμαστε πως ίσως να μας βγει σε καλό. Είναι όμως η επανένωση με κάποιον πρώην πραγματικά μια καλή ιδέα; Οι συντάκτες μας παρακολούθησαν το ακόλουθο βίντεο, εμπνεύστηκαν, θυμήθηκαν και τις δικές τους ιστορίες και έγραψαν τη γνώμη τους με βάση τις εμπειρίες τους. Απολαύστε το βίντεο της έμπνευσης

·του Κωνσταντίνου Δομηνίκ·

Με ρωτάτε τώρα αν η επανένωση με τον πρώην είναι μια καλή ιδέα.  Πρώτα-πρώτα, τι θα πει «πρώην»; Εάν γυρίσεις στον πρώην σου, αυτός θα παραμείνει πρώην ή θα γίνει νυν; Εάν έχεις ήδη έναν νυν και αποφασίσεις να επιστρέψεις στον πρώην τότε ο νυν δεν γίνεται πρώην και ο πρώην νυν; Θα μπορούσαμε να πούμε, κάπως λογοτεχνικά, πως όλοι οι νυν (που γίνανε πρώην, χμ, και το αντίστροφο) στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα και μόνο άτομο, ένα «ιδεατό» άτομο ας το πω (χα, ένας «νυν και αεί»), το οποίο πληρεί εκείνα τα χαρακτηριστικά, έχει το «πακέτο» δηλαδή, ή ένα κομμάτι του πακέτου που εσύ θέλεις να δεις στο εκάστοτε άτομο που έχεις δίπλα σου. Μόνο που δεν σου βγαίνει στη πορεία και γι` αυτό κι η εναλλαγή των ατόμων. Είναι λίγο παράδοξο όλο αυτό, αλλά νομίζω αξίζει τον κόπο να το συλλογιστείς. Κατά την γνώμη μου, τέτοιου είδους ζητήματα θα ήταν καλό να μην τα προσεγγίζουμε γραμμικά και μηχανιστικά. «Μια διαφορετική θέαση των πραγμάτων» λέμε, και θα έπρεπε να το λέμε γιατί ακριβώς δεν μιλάμε για πράγματα αλλά για ανθρώπους. Πχ: ο νυν στο πάνω συρτάρι, οι πρώην στα κάτω συρτάρια και πάνω-πάνω στο έπιπλο, σ` ένα κουτάκι ο «έρωτας της ζωής σου». Δηλαδή μιλάμε για μια κατηγοριοποίηση, ένα εφηβικό λεύκωμα ή ένα είδος ατζέντας, που χρησιμοποιούμε για να ξέρουμε το τι μας γίνεται και για χάριν συνεννοήσεως. Παστρικά, τακτοποιημένα, όλα μια χαρά. Αναλογιστείτε λίγο: Όπου πρώην(γκόμενος), βάλτε πχ πρώην(δουλειά), πρώην(σπίτι), πρώην(αυτοκίνητο) κ.ο.κ. Τώρα ξανακάντε την ερώτηση: Αξίζει να επιστρέψει κανείς στην παλιά του δουλειά, στο παλιό του σπίτι; Αξίζει να βρει κανείς το παλιό του αυτοκίνητο; Με ποιον τρόπο θα γίνει αυτό; Τι απαιτείται; Για ποιο λόγο; Τι θυσίες είναι διατεθειμένος να κάνει κανείς προκειμένου να βρει εκείνο που έχασε;  Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ πώς όλα όσα αγαπήσαμε και θαυμάσαμε πραγματικά, κάποια στιγμή μας αφήνουν, εμάς και το παρόν μας, και πηγαίνουν και γίνονται μνήμες. Εμείς είμαστε οι μνήμες μας. Σκεφτείτε, τι θα ήμασταν χωρίς αυτές; Οι μνήμες μας είναι η ταυτότητα μας. Είσαι η ικανότητα σου να θυμάσαι. Το να ξεκολλήσεις ένα κομμάτι μνήμης και να το επαναφέρεις στη ζωή ή τουλάχιστον να προσπαθήσεις κάτι τέτοιο, ισοδυναμεί με το να ξεκολλήσεις ένα κομμάτι από τον εαυτό σου και να προσπαθήσεις να το ξαναταιριάξεις με «καλύτερο τρόπο». Ουσιαστικά προδίδεις τον εαυτό σου. Εξού και η λέξη «μνήμα», το «θα ζήσουμε για να τον θυμόμαστε», το «η παύση μιας σχέσης είναι ένας μικρός θάνατος», η σύγκριση και η ταύτιση του έρωτα με τον θάνατο στην τέχνη,  οι περιπλοκές στην αναβίωση νεκρών μέσα από την λογοτεχνία (Πόου, Σέλλεϊ, Λάβκραφτ κ.α).Από την άλλη, κανένας δεν μπορεί να πάρει από το χεράκι κανέναν. Δυστυχώς. Δεν μπορώ να σας πω στ` αλήθεια αν η επανένωση με τον πρώην είναι μια καλή ιδέα, γιατί πολύ απλά το ζήτημα είναι καθαρά υποκειμενικό. Το «σωστό» και το «λάθος» είναι έννοιες που τις χρησιμοποιούν στα δικαστήρια και στις μαθηματικές πράξεις. Τώρα, όσον αφορά αν είναι καλή ιδέα, ε, τις καλές ιδέες αφήστε τες σε αυτούς που γράφουν. Κι επειδή οι περισσότεροι εδώ γράφετε, δοκιμάστε να επανασυνδεθείτε με τον πρώην σας κι αν σας βγει σε κακό, τόσο το καλύτερο, θα έχετε κάτι για να γράψετε. Οπότε, μάλλον ναι, το να επανασυνδεθείτε με τον πρώην σας είναι μια καταπληκτική ιδέα.

·της Ευφροσύνης Μπατσακίδου·

«Περσινά ξινά σταφύλια»!!! Αυτή η έκφραση μου έρχεται στο μυαλό όποτε ακούω επανένωση με τον/την πρώην. Όχι, ένα τεράστιο όχι, όταν ραγίζει το γυαλί δεν ξανακολλάει και είναι αποδεδειγμένο… Όταν μια σχέση λοιπόν είναι πετυχημένη δεν χρειάζεται να χωρίσεις με το σύντροφό σου για να το ανακαλύψεις. Η σχέση είναι αγάπη, έρωτας, σεβασμός, αμοιβαίες υποχωρήσεις και θέληση. Όταν όλα αυτά χάσουν το νόημα τους, όταν εσείς οι δύο γίνετε δύο ξένοι και χωρίσετε για τη χ,ψ αιτία, για ποιο λόγο να είστε ξανά μαζί; Δεν πιστεύω σε θαύματα και ακόμα περισσότερο δεν θα πιστέψω στην πραγματική και ουσιαστική αλλαγή ενός ανθρώπου ύστερα από ένα χωρισμό. Οι άνθρωποι αυτοί είναι πάρα πολύ λίγοι ανάμεσα μας που αποφασίζουν τελικά και αλλάζουν, πρώτα από όλα το κάνουν για αυτούς και ύστερα για εσάς. Αν ο σύντροφος σας, σας λέει ψέματα πιστεύετε θα σταματήσει να το κάνει αν τον χωρίσετε και απλά μετά τον συγχωρήσετε; Δε θα σταματήσει να το κάνει. Το θέμα είναι να έχετε το θάρρος όταν είστε μαζί με τον άλλον να προσπαθείτε και οι δύο για το καλύτερο της σχέσης σας.

·της Δήμητρας Βαρβούτη·

«Η επανένωση σαν έρθει ο πόνος ανθίζει»: Το νόημα που θα επιλέξει κανείς να αναγνωρίσει στην παραπάνω φράση, αντανακλά την ανάγκη που έχει την εκάστοτε χρονική στιγμή. Ο ίδιος ο έρωτας προκύπτει από την ανάγκη κάποιου να ερωτευθεί, δηλαδή δεν είναι τυχαίο πότε ερωτεύεται κανείς- όσο για το «ποιόν», δεν είμαι ακόμα σίγουρη. Όπως επίσης, και η απόφασή του να επιστρέψει σε μια παλιά αγάπη, κάθε άλλο παρά τυχαία είναι.  Αν βρίσκεσαι στην κατηγορία του «Η επανένωση σαν έρθει, ο πόνος ανθίζει.»:  Ασυνείδητα διαβάζεις αυτήν την φράση και χωρίς καν να το συνειδητοποιείς έχεις την απάντηση μπροστά στα μάτια σου. Ίσως διάβασες την πρόταση έτσι, επειδή φοβάσαι να πέσεις για έναν άνθρωπο, για τον οποίο δεν είσαι σίγουρος ότι θα είναι εκεί να σε πιάσει. Ίσως, πάλι, δεν είσαι αρκετά θαρραλέος– ή αφελής- ώστε να εμπιστευτείς ξανά. Ή, απλώς, μπορεί να είσαι ανασφαλής, ώστε να νομίζεις ότι αυτή είναι η μοναδική σου ευκαιρία στον έρωτα, ότι ο άνθρωπος κατά μέσο όρο, βιώνει έναν με δύο μεγάλους έρωτες, και ότι πρέπει να αδράξεις την κατάσταση. Γιατί– σκέφτεσαι- να αποτελείς εξαίρεση; Αν επέλεξες να δεις «Η επανένωση, σαν έρθει ο πόνος, ανθίζει.»: Δεν ξέρω αν φταίει που παρεμβάλεται η δευτερεύουσα πρόταση μεταξύ του υποκειμένου και του ρήματος, αλλά κατά γενική ομολογία, οι περισσότεροι δε διαβάζουν τη φράση με αυτόν τον τρόπο. Είναι πιο δύσκολη η επιστροφή, παρά η λήθη· ίσως αυτό να φταίει. Σημαίνει ρίσκο, διπλή σύγκρουση με τα τείχη ασφαλείας– και το δικό σου και του άλλου ανθρώπου. Όταν νιώθεις τον πόνο να σε κατακλύζει, εκείνον τον πόνο που έρχεται όταν αισθάνεσαι λειψός, αυτόματα θα εξαφανιστεί το δίλημμα. Αν, ακόμη, πιστεύεις ότι μόνο εκείνη η παλιά αγάπη μπορεί να τον εξαφανίσει, τότε ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Αλλά ποτέ να μην ξεχνάς το παρελθόν. Ορισμένες φορές φαντάζει προφητικό. Κάνε αυτό που ασθάνεσαι, μην πιστέψεις όποιον σου πει ότι ξέρει καλύτερα· γιατί δεν ξέρει. Κι αν τελικά δεν πετύχει, δεν πειράζει, καλύτερα να μαζεύει κανείς απογοητεύσεις παρά απωθημένα. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει η έννοια της μετάνοιας για κάτι που κάποτε ήθελες- ή δεν ήθελες. Είτε είναι επιστροφή από, είτε προς· τουλάχιστον θα είναι επιλογή σου. Να νιώθεις τυχερός, αν βρίσκεσαι σε αυτό το δίλημμα, ίσως πολλοί θα ήθελαν να είναι στη θέση σου. Ίσως πάλι- αν δεν υπήρχε το δίλημμα, να μην υπήρχε και ο πειρασμός.

*Η χρήση του αρσενικού προσώπου στο κείμενο δεν είναι τυχαία, υπογραμμίζει ότι αυτές οι σκέψεις και τα αντίστοιχα άρθρα δεν είναι γυναικείες υποθέσεις, αλλά ανθρώπινες.

·της Έλενας Δελήπαλτα·

Το να γυρνάς πίσω σε πρώην είναι σα να φοράς άπλυτο εσώρουχο. Τόσο απλά είναι τα πράγματα, ή τόσο κυνικά τα βλέπω εγώ. Οικτίρω τους ανθρώπους που γυρνάνε σε πρώην τους, σε τελειωμένες καταστάσεις, σε κύκλους που έχουν κλείσει. Για λύπηση είναι. Γιατί δε παύει να είναι παρελθόν, και εφόσον γυρνάς στο παρελθόν πηγαίνεις μόνος σου την εξέλιξή σου πολλά βήματα πίσω. Θα άναβες ποτέ τσιγάρο χτυπώντας δύο πέτρες; Δε νομίζω. Γι αυτό εφηύρες τους αναπτήρες, ακόμη και τα σπίρτα άχρηστε, που θες να λέγεσαι και homo sapiens sapiens. και οι πέτρες πιο έξυπνες από εσένα είναι. Μια επανένωση/επανασύνδεση/επιστροφή με πρώην εγώ τη βλέπω σα μια πράξη απελπισίας, βαρεμάρας, οκνηρίας. Είσαι απελπισμένος γιατί δε βρίσκεις φρέσκο κρέας στη κρεαταγορά, ο σιτεμένος πρώην είναι η πιο νόστιμη και βαρετή  επιλογή. «Πρόσεχε όμως μην είναι και σάπια.» Δε λέω ότι δε σε δένει τίποτα με το παρελθόν σου, σε καμία περίπτωση δεν απορρίπτω τα όποια συναισθήματά σου, αλλά για να τελείωσε, για μένα σημαίνει πως δεν υπήρχε τίποτα άλλο. Τίποτα να ζήσεις, τίποτα να αισθανθείς, ίσως και τίποτα να πεις. Και μερικές συμβουλές :

  • Μη κρατάς καμία επαφή με το παρελθόν σου . Για να κρατάς επαφή δε το άφησες πίσω σου ποτέ και υπάρχει περίπτωση (κάν’ τη γεγονός) να ξαναγυρίσεις και γονατιστός/ή.
  • Μη μπλέκεις με 3ους, αν δεν έχεις αφήσει τον πρώην σου εκεί που ανήκει (aka : στον κάδο απορριμμάτων). ATTENTION : μη μπερδέψεις τους κάδους και τον ρίξεις στην ανακύκλωση, τι φταίει ο καψερός που βρέθηκε στον δρόμο σου;
  • Δε πα΄ να χει νέο φλερτ, μη πας και πέσεις στον πρώτο τυχόντα. Πόσο μάλλον να πας να τον ξεφτιλίσεις (I know the felling, αλλά κρατήσου). Μείνε λίγο μονάχους-μονάχους, κάνει καλό.
  • Μη δείχνεις χαρούμενη στα σόσιαλ μίντια που τόσο αγαπάς. Μην ανεβάζεις φωτογραφίες και μη κάνεις τσεκιν. Οι αρχαίοι ημών λέγανε, «no news, good news». Και
  • ΜΗ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΡΩΗΝ ΣΟΥ.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s