χάρτινη πόλη

Της Νικολέτας Οικονομίδου

Προχθές το βράδυ ο ουρανός ήταν κατακόκκινος. Έμοιαζε να έχει γεμίσει με όλες τις σκέψεις και τα ερωτηματικά μας. Τα αστέρια δεν φαίνονταν, οι γειτονιές ήταν άδειες, οι άνθρωποι έμοιαζαν να έχουν εξαφανιστεί. Έμοιαζαν να κρύβονται από τον κόκκινο ουρανό· να κρύβονται  από τις σκέψεις και τα ερωτηματικά.
 
Σήμερα το βράδυ ο ουρανός ήταν και πάλι κόκκινος, μα τα πάντα έμοιαζαν εντελώς γεμάτα. Τα στενάκια και οι μεγάλοι δρόμοι, το καφέ με τους μπορντώ τοίχους, το μαγαζί με το περίεργο όνομα που δεν έχουμε πάει ακόμα.
Γιατί γέμισαν έτσι οι δρόμοι; Γιατί ενώ ο ουρανός είναι και πάλι τρομακτικά κόκκινος, βγήκαν όλοι έξω; Σαν να θέλησαν ξαφνικά να απολαύσουν αυτό το λιγάκι πιο ιδιαίτερο βράδυ… Σαν να αποφάσισαν όλοι πως αυτές οι λίγο  διαφορετικές νύχτες, κρύβουν μέσα τους την ευτυχία. Σαν να λάτρεψαν το διαφορετικό.
Σαν να γέμισαν όλοι με θάρρος για να αντιμετωπίσουν τον γεμάτο ερωτηματικά ουρανό.

oikonomidou

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s