Το αφήσαμε για αύριο.

της Ιωάννας Μαλλιότα*

«Μάθαμε να κυνηγάμε τη ζωή και χάσαμε τη στιγμή.»

Ζούμε σε μια εποχή, στην οποία οι συνθήκες που επικρατούν «σκοτώνουν» την καθημερινότητά μας. Ή μήπως αυτό είναι μια απλή δικαιολογία για το ό,τι δεν ζούμε πραγματικά; Οι συνθήκες αυτές δεν είναι υπεύθυνες για το «έγκλημα». Εμείς οι άνθρωποι είμαστε. Δεν ζούμε, δεν νιώθουμε. Δεν, δεν, δεν…

Τα αφήνουμε όλα για μετά, για αύριο. Τα αφήνουμε όλα σ’ ένα αβέβαιο αύριο, εκεί που δεν ξέρουμε τι μας περιμένει. «Δε χάθηκε ο κόσμος, έχω χρόνο» σκέφτεσαι και γελάνε μέχρι και οι πέτρες.

Εκτελείς καθημερινά σαν ρομποτάκι ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα. Προσθέτεις στο κεφάλι σου όλο και περισσότερες υποχρεώσεις, γεμίζεις τη ζωή σου με άγχος. Γκρινιάζεις γιατί βρίσκεσαι για ακόμη μια μέρα στη βαρετή καθημερινότητά σου. Ανυπομονείς να φύγεις από το καταπιεστικό περιβάλλον της δουλειάς, κοιτάζοντας συνέχεια το ρολόι. Μην αγχώνεσαι, δεν είσαι μόνο εσύ, είναι πολλοί.

Το ίδιο και τα παιδιά. Έχει αναρωτηθεί κανείς αν τα σημερινά παιδιά είναι όντως παιδιά; Το πρωί σχολείο, το απόγευμα φροντιστήριο. Ο ελεύθερος χρόνος για τον εαυτό τους δεν είναι αρκετός. Η ζωή τους δεν είναι πλέον ένα ανέμελο παιχνίδι στις αλάνες. Οι εποχές έχουν αλλάξει και οι υποχρεώσεις των παιδιών είναι πολλές. Το μάθημα στο σχολείο δεν είναι και ιδιαίτερα δημιουργικό και η εκπαίδευσή τους δεν είναι η ιδανική.

Γενικά, όλοι μας ζούμε μια πιεστική ζωή, γκρινιάζουμε και δεν απολαμβάνουμε τις στιγμές. Μάθαμε να κυνηγάμε τη ζωή και χάσαμε τη στιγμή. Την αφήσαμε να γλιστρήσει μέσα ακριβώς από τα χέρια μας, απαξιώντας για την απόλαυσή της.

Κοιτάζουμε συνεχώς το ρολόι και η ανυπομονησία μας να τελειώσει μια στιγμή και να έρθει μια άλλη, δε μας αφήνει να απολαύσουμε το τώρα. Περιμένουμε απλά να περάσει αυτή η ώρα, να φύγει αυτή η μέρα, να έρθει το νέο έτος και ξανά πάλι απ’ την αρχή. Ο χρόνος έχει γίνει εχθρός μας.

Κάναμε το μέσα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών. Δεν εργαζόμαστε για να ζούμε, αλλά ζούμε για να εργαζόμαστε. Δε χαιρόμαστε τις απλές καθημερινές στιγμές και θάβουμε μέσα μας τις σκοτωμένες ώρες που πέρασαν.
Οι στιγμές περνάνε και προβάλλονται μπροστά στα μάτια μας σαν μια κινηματογραφική ταινία. Και εμείς, σαν άνθρωποι..αντί να μπούμε και να γίνουμε οι πρωταγωνιστές της, καθόμαστε και τη χαζεύουμε σαν απλοί θεατές.

Όλα τα αφήνουμε για ένα αύριο, που δεν ξέρουμε καν αν θα έρθει ποτέ…

* Η Ιωάννα Μαλλιότα γράφει σαν «τρελή» και πιστεύει πως τα μόνα πράγματα που αγοράζοντάς τα γίνεσαι πλούσιος είναι τα ταξίδια και τα βιβλία.

[φωτογραφία: Abigail Bobo, από το tumblr The Poetry of Material Things]

*Εσείς που μιλάτε πολύ, αλλά γράφετε περισσότερο, μην ξεχνάτε να στέλνετε τα κείμενά σας στα #ανένταχτα. Σας περιμένουμε στο speakinikabout@gmail.com.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s