Περί αστέρων και συμπάντων Speak.Easy

Blind Spots

Της Δήμητρας Βαρβούτη

Πόσο διαφέρει, τελικά, η ικανότητα από την ανικανότητα; Αν εξετάσει κανείς, για παράδειγμα, το πως λειτουργεί η ακοή, η μνήμη, η όραση θα συνειδητοποιήσει ότι η διαχωριστική γραμμή είναι ξεθωριασμένη, σχεδόν ανύπαρκτη. Θα ήταν αδύνατο να διαχωρίζαμε ήχους, και συνεπώς θα ήταν αδύνατο να ακούμε, αν μπορούσε το ανθρώπινο αυτί να αντιληφθεί τους υπόηχους και τους υπέρηχους. Αν μπορούσαμε να ακούμε ήχους από χιλιόμετρα μακριά, τον χτύπο της καρδιάς μας ή ακόμα τον κρότο μιας καρφίτσας που πέφτει στο έδαφος, το πιο πιθανόν θα ήταν να μην μπορούσαμε να ακούμε τίποτα παρά μόνο έναν συνεχή θόρυβο.

[Φανταστείτε να μην ξεχνούσαμε ποτέ. Θα ζούσαμε για πάντα σε ένα ατελείωτο, βασανιστικό παρόν. Δεν θα τελείωνε ποτέ ο πόνος, η οδύνη. Η ευτυχία ή η χαρά. Όλες οι μόνιμες καταστάσεις κουράζουν – ακόμη και οι ιδανικές. Να θυμόμασταν κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτο συναισθήματος, κάθε σκέψη από κάθε ηλικία για κάθε θέμα. Κάθε όνειρο, κάθε πρόσωπο που είδαμε φευγαλαία στο δρόμο, κάθε λέξη που διαβάσαμε σε κάθε βιβλίο στη ζωή μας. Να θυμόμασταν ταυτόχρονα, κάθε γλυκιά λέξη από κάθε εραστή ή κάθε αρνητικό σχόλιο. Φανταστείτε να θυμόμασταν καθετί που προσπαθούμε να ξεχάσουμε.]

Αντίστοιχα, η αίσθηση της όρασης πραγματοποιείται χάρη στην ανικανότητά μας να διακρίνουμε ό,τι υπαρκτό με γυμνό μάτι. Αν μπορούσαμε να βλέπουμε αντικείμενα από εκατομμύρια μίλια μακριά, αν βλέπαμε κάθε κύτταρο, κάθε κύμα ακτινοβολίας, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα βλέπαμε ένα χαοτικό συνονθύλευμα ύλης. Το τυφλό σημείο του ματιού μας μάς επιτρέπει να βλέπουμε. Είναι το αναπόφευκτο «κακό», το έμφυτο λάθος, χωρίς το οποίο δεν θα μπορούσαμε να δούμε τίποτα.

Από αυτήν την οπτική γωνία, η διαδικασία της σκέψης και η ερμηνεία αυτής ενέχει πολλά τέτοια «τυφλά σημεία». Όπως, ακριβώς, λειτουργεί το τυφλό σημείο στην όραση, υπάρχει κάτι αντίστοιχο μεταξύ της σκέψης και της ερμηνείας της. Εμείς, όμως, δεν γνωρίζουμε ότι υπάρχει περίπτωση να διαφέρει η σκέψη από την ερμηνεία της, και εκεί έγκειται η σημασία της διαφοράς αυτής. Ίσως και αυτός να είναι ένας λόγος της ύπαρξης του «χρόνου αντίδρασης» που χρειάζεται ο άνθρωπος ώστε να αντιδράσει σε ένα ερέθισμα, το γεγονός ότι άλλο σκέφτεται, και άλλο νομίζει ότι σκέφτεται.

Νομίζω μου αρέσει αυτή η ιδέα. Να υπάρχει ένας νέος κόσμος στο υποσυνείδητο, όπου φυλάγονται οι αληθινές σκέψεις, ενώ εμείς αντιλαμβανόμαστε απλώς την αντανάκλαση τους μέσα από το συνειδητό.

varvouti

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s