όλοι οι δρόμοι

Της Σταυρούλας Κοσκινά

(Ναι, πράγματι, οδηγούν στη Ρώμη)

-«Και που αλλού θα μπορούσαν να οδηγούν; «, είπες.

-«Φυσικά παντού!», είπε αυτός ο πιθανός συνεπιβάτης,  σχεδόν μέσα από τα δόντια του, μην τυχόν και το ακούσει η αιώνια πόλη και προσβληθεί.

Εκατομμύρια οι πόλεις; Δισεκατομμύρια οι δρόμοι!

Δισεκατομμύρια και οι αποχρώσεις των βαλιτσών που συναντάς σε ένα αεροδρόμιο.

Να συμπαθείτε πάντοτε τα αεροδρόμια (ποτέ όμως τα αεροπλάνα). Τα αεροδρόμια είναι χώροι αναμονής και προσμονής. Χώροι που πάντα θα βρεις κάτι να μοιραστείς με τον άγνωστο που μόνος κάθεται στη διπλανή θέση.

Θα σε ρωτήσει:

-«Που πηγαίνεις;»

-«Ρώμη, εσύ;», θα απαντήσεις.

-«Αθήνα», θα σου πει, και μετά θα ακούσετε τη γυναικεία φωνή από το μικρόφωνο να σας καλεί για επιβίβαση, θα σηκωθείτε βιαστικά και σαν ταχυδακτυλουργοί θα προσπαθήσετε ατσούμπαλα να τα βγάλετε πέρα με τις αποσκευές, και θα μπείτε σε διαφορετικά αεροπλάνα, ο καθένας με τον προορισμό του, και μάλλον δεν θα ξαναϊδωθείτε ποτέ.

Αξιοπερίεργοι τουρίστες ο ένας στη ζωή του άλλου.

Όπως και κάθε τουρίστας, ζείτε για λίγο μόνο ο ένας στη σκέψη του άλλου, περιεργάζεστε, βγάζετε φωτογραφίες, συλλέγετε αναμνηστικά, εύχεστε να ζούσατε στη σκέψη του λίγο παραπάνω και μετά ξανααφοσιώνεστε στις σκέψεις σας.

Έτσι πήγες και στη Ρώμη. Ήσουν ένας περίεργος τουρίστας. Περιεργαζόσουν τον χώρο και αποθήκευες στην μνήμη σου την κάθε μικρή λεπτομέρεια, κατανέμοντας την στον φάκελο «Τελευταία σχολική εκδρομή: Φεβρουάριος 2017».  Παρατηρούσες τα κουδούνια στις πολυκατοικίες, τα νεοκλασικά κτήρια, που περισσότερο κοσμήματα θα τα χαρακτήριζες παρά κατοικίες, τα μικρά, αρχιτεκτονικά συμμετρικά μπαλκόνια και τις γλάστρες κάθε μεγέθους που ζωντάνευαν λίγο την εικόνα.  (Μα ποιος να ποτίζει άραγε αυτές τις γλάστρες; Μια κοπέλα που βιαστικά ρίχνει νερό γιατί πρέπει να προλάβει το λεωφορείο για τα πανεπιστήμια. Ή μια κυρία που περιμένει πως και πως να την επισκεφτούν τα εγγόνια της. Ή ένας νεαρός που,  απογοητευμένος από τους ρυθμούς της καθημερινότητας , έχει εναποθέσει σε αυτά τα μικρά άνθη όλη την ελπίδα που δύναται να συγκεντρώσει.) Συχνάζεις και  στις πλατείες. Αλλά όχι τις τουριστικές. Αυτές σε κουράζουν. Πας σε άλλες. Νιώθεις το περιβάλλον οικείο. Σαν στο σπίτι σου.

Για 5 μέρες γίνεσαι εκούσια μόνιμος κάτοικος (κι ας είσαι  τουρίστας).

Και τελικά γυρνάς.

Και σου φαίνεται άτοπο το ότι ζεις αλλού και όχι εκεί, ότι στο κουδούνι εκείνης της πολυκατοικίας αναγράφεται το όνομα κάποιου άλλου, ότι τα λουλούδια στο μπαλκονάκι δεν τα ποτίζεις εσύ, ότι άλλη είναι η γειτονιά σου και ότι σε άλλες πλατείες συχνάζεις, που- που ξέρεις;- μπορεί να είναι όντως  τουριστικές.

Και νιώθεις ξανά μια καθόλου ανεξήγητη θλίψη, λες και δεν γύρισες στο σπίτι σου, αλλά έφυγες από εκείνο. Και εύχεσαι να ήταν όντως εκείνο το σπίτι σου.

Όμως αν αντί να αλλάζαμε συνεχώς τόπο διαμονής, αλλάζαμε τρόπο σκέψης;

Αν βλέπαμε την πόλη μας πάντα με τη ματιά ενός τουρίστα και βάζαμε στόχο της ζωής μας να ανακαλύψουμε όλους τους δρόμους και τα στενά, όλες τις μη τουριστικές πλατείες;

Μήπως δεν θα στεναχωριόμασταν τόσο όταν θα επιστρέφαμε ;

Γιατί όχι;

Ας γίνουμε λοιπόν για τις υπόλοιπες 360 μέρες του χρόνου τουρίστες (κι ας είμαστε μόνιμοι κάτοικοι)!

Υ.Γ.: Ίσως τότε να «ταξιδεύουμε» και συχνότερα.

 koskina

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s