Ψυχε-Δελή-α Speak.Easy

Ένας διαφορετικός Βαλεντίνος (εορταστικό)

Της Έλενας Δελήπαλτας

Καθώς πλησιάζει ο άγιος Βαλεντίνος, και έχοντας γράψει ήδη ένα κείμενο κατακραυγής της συγκεκριμένης «εορτής», σκεφτόμουν τη τοποθέτηση μου, στο θέμα, ένα χρόνο μετά.

(ακολουθεί εγωκεντρικό κείμενο)

Αγαπημένε αναγνώστη, ένας χρόνος πέρασε και μυαλό δεν έβαλα. Όσα και να γράφω για τον έρωτα, τη κατάλληλη στιγμή, τα «κακά» αγόρια που όλοι αγαπάμε, τις γδυμένες ψυχές, τα λόγια που δεν ειπώθηκαν, τους διαμελισμένους ανθρώπους που ψάχνουν το άλλο τους μισό και τους ανθρώπους που δε κλαίνε, είμαι ακόμη εγώ. Αυτή που δε πιστεύει στον αληθινό έρωτα, που φωνάζει : «μακρια!» από τις μελωμένες γιορτούλες καταναλωτισμού, που, που, που.

Βρήκα όμως λόγο να γιορτάζω αυτήν τη μέρα. Που επειδή άνθρωπος είμαι ( και δη θηλυκού γένους), μια μουντίλα με έπιανε κάθε φορά, τέτοια μέρα. Φέτος δε συνέβη αυτό. Συνειδητοποιώντας ότι , κλείνει ένας χρόνος «non – στοπ», δημιουργικότητας για εμένα, ένας χρόνος που με φέρνει όλο και πιο κοντά στο όνειρό μου, στο πάθος μου, στην αγάπη μου, άθελά της, η μέρα αυτή απέκτησε νόημα και έδωσε μία πνοή δημιουργηκότητας στη καθημερινότητά μου.

Η ρουτίνα σπίτι – σχολή – σπίτι – δουλειά και πάλι σπίτι, αποκτά νόημα γνωρίζοντας ότι, μία μεταφρασμένη σε λέξεις εμπειρία ή συναίσθημα, θα ακουστεί, θα διαβαστεί, έστω από λίγους.

Η γραφή για πολλούς, όπως και η ζωγραφική και κάθε είδους δημιουργικής ενασχόλησης, θεωρείται ψυχανάλυση. Η θεμελιώδης έννοια στην ψυχανάλυση για την ερμηνεία της τέχνης είναι η μετουσίωση. Η μετουσίωση, με βάση τη θεωρία των ενορμήσεων του Φρόυντ, συνδέεται με τη διοχέτευση της σεξουαλικότητας, μέσω της καλλιτεχνικής δημιουργίας, σε έναν κοινωνικά αναγνωρισμένο σκοπό. 

Ίσως αυτή τη στιγμή, εμβαθύνω λίγο περισσότερο για ένα κείμενο που αφορά τον εορτασμό της δημιουργικότητας, με αφορμή τον εορτασμό των γενέθλιων. Αλλά αυτό είναι η γραφή για εμένα. Ένα είδος κρυφής και εγωκεντρικής ψυχανάλυσης, ένας τρόπος να ακουστώ, χωρίς ακριβώς να ακούγομαι. Ένας τρόπος συζήτησης με τον εσωτερικό μου κόσμο, έκφρασης συναισθημάτων, χωρίς να είναι ακριβώς αυτό.

Κλείνοντας, και για να επανέλθω εκεί απ’ όπου ξεκίνησα, συνεχίζω να πιστεύω στον έρωτα γενικά και όχι ειδικά. Ο έρωτας δεν έχει πρόσωπο, ούτε σώμα. Ο έρωτας είναι η ψυχή σου και το πώς αντιμετωπίζεις και χειρίζεσαι κάτι που αγαπάς.

Ούτε φέτος θα με βρεις να γιορτάζω σε εμπορικά μαγαζιά με στημένα «valentines party» για ζευγαράκια. Ίσως όμως με βρεις με ένα χαμόγελο, μία σοκολάτα δώρο από την αδερφή μου ψυχή και ίσως κάποιο χαρτί διπλωμένο σε κάποια τσέπη από μία έμπνευση στιγμής που είχα όσο σέρβιρα ροφήματα στους ερωτευμένους της Θεσσαλονίκης.

Θυμήσου φίλε αναγνώστη, η μαυρίλα, έχει στυλ.

Α! και χρόνια πολλά #σπικμου, να τα εκατοστήσεις!

 

delipalta

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s