τσάλεντζ.

S02E11

Του Αχιλλέα Μζ.

Είχα αποφασίσει να βάλω έναν τίτλο στις σκέψεις μου. Να τις προσδιορίσω για λίγο και να εναποθέσω όρια λίγο στενότερα από ότι συνήθως για να πάψουν να ταξιδεύουν όπου αυτές θέλουν. Κατέληξα να μην το κάνω. Γιατί αυτές μόνο να νομίζεις ότι τις ελέγχεις μπορείς. Υπό άλλες συνθήκες οι παρακάτω «σημειώσεις» θα είχαν τον τίτλο το τέλος της εξεταστικής, του κόσμου και της ανθρωπότητας. Γιατί αυτά τα θέματα θα πραγματευτώ στο εξής. Ο,τι θα διαβάσετε δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα *challenge. Μία προσπάθεια, να γράψω υπό κάποια πίεση, πέραν αυτής του χρόνου και των deadlines. Για όσους με κατηγόρησαν πως τα όσα γράφω δεν έχουν συνοχή και συνεκτικότητα, αυτό θα μπορούσε να είναι μία απάντηση.

[το challenge είναι απλό. Ξεκινώντας από μία τυχαία αποφθεγματική (λέμε τώρα) πρόταση, τέτοια που συνηθίζω να έχω στις σημειώσεις του κινητού μου, κάθε επόμενη σημείωση θα έπρεπε να αρχίζει με την λέξη που η προηγούμενη τελείωσε. Δεν ξέρω κατά πόσο αυτές οι ασύνδετες σκέψεις που μόλις βρήκαν λόγο να συνδεθούν είναι πράγματι τυχαίες, ή αν αποτελούν κάτοπτρο της καθημερινότητάς μου και το χαώδους μυαλού μου γεμάτο με πολύχρωμα γράμματα, λέξεις και προβληματισμούς. Οι ανοφορές σε πρόσωπα και πράγματα είναι διόλου τυχαίες και ανταποκρίνονται εξ ολοκλήρου στην πραγματικότητα]

*_Δεν βρίσκω μερικά όμορφα λόγια για να αρχίσω. Κάποια που θα τραβήξουν την προσοχή  και θα προδιαθέσουν για κάτι το καλό. Όποτε αρχίζω κάτι, φτιάχνω λίστες, θέτω σκοπούς και βάζω στόχους. Τα μικρά «θα» που επιλέγω «να». Ας ξεκινήσω λοιπόν ένα «θα».

*_Θα στήσω προτομή σε εκείνη που σκέφτηκε να δημιουργηθεί μία επιπλέον μέρα για να τα προλαβαίνουμε όλα (ή έστω μία επιπλέον ώρα). Θα δώσω την περιουσία μου σε όποιον τελικά αποφασίσει να το κάνει. Μία τόσο αυθαίρετη αλλά τόσο σημαντική προσθήκη θα λύσει το πρόβλημα του «δεν πρόλαβα». Ένα επιπλέον σ/κ. Για όλα εκείνα που θα ήθελα να κάνω αλλά δεν κάνω. Και δεν τα κάνω γιατί δεν προλαβαίνω, όχι επειδή δεν έχω την δύναμη να μπορώ.

*_Μπορώ να θυμάμαι τα πάντα; Αν όχι, ποια είναι εκείνα που τελικά θυμάμαι; Εκείνα που επιλέγω, εκείνα που θέλω, τα εντονότερα ή τα σημαντικότερα; Γιατί οι άχρηστες πληροφορίες (τα ονοματεπώνυμα όλων των νικητών της γιουροβίζιον ή το πιο πουκάμισο φορούσα την μέρα που σε γνώρισα) βαραίνουν την σκέψη μου, την ίδια στιγμή που παλεύω να αποστηθίσω τις σελίδες του μαθήματος και το επόμενο δευτερόλεπτο τις ξεχνώ; Το κινητό μου έχει 16GB μνήμης. Χωράει έναν συγκεκριμένο αριθμό φωτογραφιών, τραγουδιών και εφαρμογών. Η τσάντα μου χωρά έναν συγκεκριμένο αριθμό λίτρων.  Ο νους μου έχει συγκεκριμένα GB; Χωρά κάποιον ορισμένο αριθμό εμπειριών, γνώσεων ή άπειρες γνώσεις, εμπειρίες και στιγμές;

*_Στιγμές σε λεωφορεία το πολύ πρωί. Καθίσματα που ζεσταίνονται και οροφές που στάζουν. Θέλω να κατέβω εδώ. Πατάω το κουμπί. Κατέβηκα. Κοιτώ από έξω. Ο οδηγός φορά γαλάζιο πουκάμισο και ο ουρανός είναι γκρι. Δεν θα ήταν πιο όμορφα αν αντάλλαζαν; Οι δρόμοι γεμάτοι αυτοκίνητα και το λεωφορείο γεμάτο από άδειες καρέκλες.

*_Καρέκλες κόκκινες και πράσινες. Σελίδες που γυρίζουν. Καφέ μεγάλα θρανία. Γιατί ήρθα να διαβάσω στην βιβλιοθήκη; Αφού τελικά δεν διαβάζω. Η φίλη μου με κοιτάζει και νομίζει ότι στέλνω μήνυμα. Δεν στέλνω μήνυμα.

*_«Μήνυμα ελήφθη». Φωτεινή ένδειξη αναβοσβήνει  στο κινητό και εγώ γράφω. Το στυλό μου την ίδια εκείνη ώρα πήρε φωτιά. Εντάξει δεν πήρε. Αλλά αν έπαιρναν φωτιά τα στυλό, το δικό μου θα είχε πάρει. Αξόδευτη ενέργεια μηνών, μόλις ξοδεύτηκε πάνω σε μία διπλή κόλλα αναφοράς. Ίσως να χρησιμοποίησα και μία δεύτερη. Ποτέ δεν ήμουν λακωνικός. Εσύ πάλι ήσουν. Και ήσουν έτσι και στο μήνυμα. Να μην μου λες καλή επιτυχία όπως οι άλλοι. Ένας άνθρωπος που πιστεύει σε εσένα, μπορεί να πάρει όλο το καταραμένο άγχος και να το μετατρέψει σε δημιουργία. Να σου αλλάξει την διάθεση της μέρας ή και της εβδομάδας. Δεν προτιμώ να μου εύχονται. Προτιμώ σίγουρα να με επιβεβαιώνουν. Εσύ ορίζεις και προσφέρεις σίγουρα αυτήν την επιβεβαίωση.

*_Επιβεβαίωση για τα όρια μας λαμβάνουμε από τις πιο τυχαίες και απρόσμενες αποφάσεις. Στο «σαν σήμερα» είδα πως σαν σήμερα πέρσι αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι μεγάλο. Και όπως είπε ένας αγαπημένος καθηγητής οι δυνάμεις μας και το όρια είναι πάντα μεγαλύτερες από εκείνες που νομίζουμε και νομίζουν. Και αυτό που τελικά κάναμε ήταν σίγουρα μεγάλο και όσο περνάει ο καιρός διαπιστώνω πως είναι σίγουρα μεγαλύτερο από αυτό που πιστέψαμε ότι θα είναι. Εσείς δεν το πιστεύετε; Απλά δείτε μας!

*_Μας: Το συλλογικό, το μη ατομικό, το πολύ-ατομικό. Το τέλος του κόσμου θα μπορούσε να αποτελέσει η κάθε στιγμή που το «εγώ» μας κυριεύει. Το «μαζί» θα το βάλω λοιπόν ένα σκαλί πιο πάνω. Το να καταφέρνουμε μαζί, από το να καταφέρνω κάτι μόνος επίσης. Το ίδιο θα θεωρήσω και για τα βιώματα. Και για τα συναισθήματα ή τα πράγματα που θα μπορέσω να μοιραστώ με τους γύρω μου.  Ή για τα διαβάσματα που βγάλαμε μαζί. Φαντάσου να πίνεις έναν καφέ μόνος. Τώρα φαντάσου να πίνεις ένα καφέ και να δοκιμάζεις και τον μπανάνα – βύσσινο του διπλανού σου προκειμένου να δώσεις λίγο κόκκινο και κίτρινο στην καφέ ανάσα σου. Αυτό είναι εκείνο που ονομάζω «αρχή». Μια αρχή που εμφανίστηκε κάπου στο τέλος.

mouzou

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s