Ανένταχτα Speak.Easy

Μια διαδραστική παράσταση.

«Αυτός δεν είναι ο σκοπός της τέχνης;»

της Δέσποινας Φραγκουλίδου*

Βρίσκομαι στο Εδιμβούργο, την Αθήνα του Βορρά, μια πόλη με τεράστια γκάμα επιλογών όσον αφορά την τέχνη και τον πολιτισμό. Εδώ είχα την ευκαιρία να έρθω σε επαφή με πρωτόγνωρες μορφές τέχνης. Ο αρχικός μου σκοπός ήταν να παρακολουθήσω σκωτσέζικο θέατρο, να παρατηρήσω τη διαφορετική σκηνοθεσία και την εναλλακτική δομή της πλοκής, να γνωρίσω τον τοπικό πολιτισμό μέσα από μια άλλη ματιά. Έτσι, πήρα την απόφαση να πειραματιστώ με το διαδραστικό θέατρο.

Η διάρκεια της παράστασης περιοριζόταν μόλις στο ένα τέταρτο, διαδραματιζόταν σε ένα δωμάτιο με μοναδικά στοιχεία μια γκρι μοκέτα και ένα στρώμα. Πριν εισέλθει κανείς, ενημερωνόταν πως πρόκειται για ένα πείραμα που πραγματεύεται το Brexit και, στη συνέχεια, διευκρινίζονταν οι τυπικοί κανόνες επικοινωνίας για να αποφευχθούν τυχόν αναπάντεχες εξελίξεις.

Τρόμαξα στην ιδέα της έντονης σκωτσέζικης προφοράς και θεώρησα πως οφείλω να ενημερώσω την ηθοποιό –την Charlie– πως τα αγγλικά δεν είναι η μητρική μου γλώσσα. Έλαβα την αφοπλιστική απάντηση «τι είναι μητρική;», προσπάθησα να εξηγήσω, αλλά οι άγνωστες λέξεις αυξάνονταν συνεχώς. Ενω ο διάλογος εξελισσόταν, αντιλαμβανόταν κανείς πως η Charlie επεμενε να ρωτάει εξαιτίας της άγνοιας που είχε επιφέρει η ανατροφή της σε ένα απομονωμένο δωμάτιο, φοβούμενη τους κινδύνους του έξω κόσμου. Θεωρούσε πως όλοι οι άνθρωποι, πέρα από τον καθηγητή της ο οποίος την είχε μεγαλώσει, απομονώνοντάς την πρακτικά, είναι κακοί. Οι ζωγραφιές της ήταν πολύχρωμες και αφηρημένες, αλλά όλες περιείχαν περιορισμούς, κακοσχηματισμένους φράχτες ή τοίχους. Καθεμία από τις ζωγραφιές αντιπροσώπευε μια διαφορετική χώρα, που πάντα ενείχε κινδύνους για τον άνθρωπο. Η Charlie ρωτούσε συνεχώς για το καθετί που της έλεγα και έδειχνε έντονο ενδιαφέρον για το πώς εγώ βλέπω τον κόσμο: αν θεωρώ ότι οι άνθρωποι χωρίζονται σε καλούς και κακούς ή αν μου φαινόταν παράξενο πως πίστευε το καθετί που της έλεγε ο καθηγητής της…

Αφού βγήκα έξω και συνομίλησα με τον υπεύθυνο του πειράματος, ενημερώθηκα πως η Charlie είναι φοιτήτρια υποκριτικής στη Γλασκώβη, μια πόλη περίπου μια ώρα από το Εδιμβούργο. «Οι περισσότεροι θεατές αποχωρούν σοκαρισμένοι, αλλά μερικοί ενθουσιασμένοι. Ίσως δεν αντιλαμβάνονται πως η Charlie είναι μια Βρετανή που ζει στη χώρα της μετά το Brexit, απομονωμένη από τον γύρω κόσμο» μου είπε.

Η Charlie κατάφερε να προσεγγίσει το θεατή δίνοντάς του τροφή για σκέψη. Ταυτόχρονα περιγράφει τις υποχωρήσεις, που αναγκάζεται να κάνει, και τις επιπτώσεις των πολιτικών αποφάσεων στη ζωή της, που ακόμα κι αν την βρίσκουν αντίθετη, αναγκαστικά ακολουθεί ως μέλος του συνόλου. Έτσι, ευαισθητοποιεί το κοινό της να συμμετέχει στην πολιτική ζωή και έπειτα να φέρει αίσθηση ευθύνης, αφού η έκφραση της γνώμης του καθενός έχει βαρύτητα.

Εξάλλου αυτός δεν είναι ο σκοπός της τέχνης: να μεταφέρει έμμεσα τα μηνύματά της στο θεατή και να τον βάζει σε σκέψεις;

 

* Η Δέσποινα Φραγκουλίδου σπουδάζει στο τμημα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών της Ξάνθης, ενώ παράλληλα λατρεύει το θέατρο και συνολικά την επαφή με τα πολιτιστικά δρώμενα. Τελευταία, βγήκε στην επιφάνεια ένας παλιός της καλός-γνώριμος φίλος: η αρθογραφία και ειπε «Γιατί όχι;»…

[φωτογραφία: Dorian W, από το jointhebreed.com]

*Εσείς που μιλάτε πολύ, αλλά γράφετε περισσότερο, μην ξεχνάτε να στέλνετε τα κείμενά σας στα #ανένταχτα. Σας περιμένουμε στο speakinikabout@gmail.com.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s