Ρομαντισμός Speak.Easy

Σε θέλω στα δύσκολα.

Του Δημήτρη Βέρρου

Εκεί. Στα δύσκολα! 

Στα δύσκολα βράδια, που οι ώρες δεν περνάνε. Που νομίζεις ότι λίγο ποτό και μερικές τζούρες τσιγάρο μπορούν να σε κάνουν να ξεχαστείς, αλλά δεν είναι αλήθεια. Σε θέλω στα δύσκολα γιατί μόνο εσύ μπορείς να με βοηθήσεις. Μου δίνεις δύναμη και παίρνεις από πάνω μου κάθε πόνο και έννοια. Κάνεις τα πάντα να μοιάζουν τόσο ασήμαντα και είναι ένας λόγος για να σε ζητώ. 

Μια αγκαλιά σου, ένα «όλα καλά θα πάνε» με αυτή την φωνή που μπορεί να με ηρεμήσει και να κλείσει όποια πληγή έχω, και το χαμόγελο σου, είναι ικανά να διώξουν μακριά οποιαδήποτε στεναχώρια. Όταν είσαι δίπλα μου, νιώθω δυνατός. Νιώθω ότι μπορώ να κάνω τα πάντα χωρίς να σκέφτομαι τις επιπτώσεις. Είμαι διατεθειμένος να κάνω και την τελευταία βλακεία, να γίνω ακόμα και ρεζίλι μπροστά στον κόσμο αλλά δεν θα με νοιάζει εφόσον εσύ είσαι δίπλα μου και γελάς με την ψυχή σου. Γιατί από την στιγμή που εσύ είσαι ευτυχισμένη, είμαι και εγώ. Γιατί μου αρέσει να σε κάνω να χαμογελάς. Γιατί τρελαίνομαι να βλέπω αυτό το χαμόγελο. 

Όταν φεύγεις, όλα αλλάζουν. Όλα αυτά τα συναισθήματα που έδιωξες μακριά επιστρέφουν ξανά και μου κόβουν την ανάσα. Είσαι σαν την δόση που πρέπει να πάρω για να νιώσω ξανά εκείνη την παράξενη ευφορία και την ενέργεια που έχω όταν είμαι δίπλα σου. Να μπορέσω να πιστέψω πως μπορώ να είμαι δυνατός και όταν δεν είσαι κοντά μου. Κοιτάω παλιές φωτογραφίες και σκέφτομαι τις στιγμές που περάσαμε αλλά ο πόνος μεγαλώνει. Και εσύ δεν είσαι εκεί να με ηρεμήσεις. Σαν τα αποδημητικά πουλιά, πέταξες μακριά, επειδή δεν άντεξες άλλο. Δεν μπόρεσες να ηρεμήσεις τον εαυτό σου όταν εσύ περνούσες δύσκολα και ότι και αν έκανα, χτυπούσε σε τοίχο. Έτσι, προτίμησες να φύγεις μακριά. Να κρυφτείς γιατί δεν ήθελες να παρασύρεις και μένα στην δική σου στεναχώρια. 

Αλλά δεν ήξερες πως είναι προνόμιο για μένα να με σύρεις στην στεναχώρια σου. Στο δικό σου σκοτάδι και εγώ, θα προσπαθούσα να σε βγάλω ξανά στην επιφάνεια. 

Έχει περάσει καιρός που δεν σε είδα. Αλλά ο πόνος δεν είναι ίδιος. Σχεδόν δεν τον νιώθω πλέον και είναι λες και απεξαρτητοποιήθηκα από σένα. Έχω μάθει να ζω με αυτές τις μικρές κρίσεις πανικού και τα βράδια περνάνε πιο γρήγορα τώρα. Κατάφερα να γίνω δυνατός χωρίς να είσαι εσύ δίπλα μου και είμαι περήφανος γι’ αυτό. Γιατί δεν άφησα τον εαυτό μου να πνιγεί στον βυθό της απόγνωσης ούτε να χαθεί στο σκοτάδι. Μπόρεσα να βγω στην επιφάνεια και να αναπνεύσω ξανά. 

Αυτή είναι η διαφορά μας. Εγώ πάλεψα και εσύ παραιτήθηκες. Εγώ προσπάθησα και εσύ κουράστηκες. Εγώ σε ήθελα και εσύ χάθηκες. 

Και δεν σε χρειάζομαι πλέον στα δύσκολα! 

verros.jpg

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s