*εξοικείωση

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #31

Η καθημερινή μας ζωή μοιράζεται σε χώρους. Δρούμε σε τόπους, κοιμόμαστε σε κρεβάτια, γράφουμε σε τραπέζια που ακουμπάμε τους υπολογιστές μας. Διαλέγουμε αυτά τα τραπέζια ανάλογα με την απόστασή τους από την πρίζα που θα μπει ο φορτιστής. Ξέρουμε από πριν ποια είναι η αίθουσα που έχουμε μάθημα, πόσα λεπτά θα αργήσουμε αν σταματήσουμε τώρα για καφέ. Μια διαδικασία ξεκαθαρίσματος της σχέσης μας με τους χώρους. Όλη αυτή η γνώση ορίζεται από κάποιον μαθηματικό τύπο.

Η οικειότητα που αποκτάς σε ένα περιβάλλον είναι συνάρτηση της εξοικείωσής σου με τον χώρο. Και με τον όρο εξοικείωση δεν εννοώ σε καμία περίπτωση την προσωπική σου παρέμβαση σε αυτό το μέρος. Τον τρόπο που κρεμάς μια πετσέτα ή το σύστημα αποθήκευσης κρύου νερού στο ψυγείο. Δεν υποτιμώ καθόλου αυτές τις μικρές συνήθειες, που λειτουργούν επισφραγίζοντας την παρουσία του καθενός σε έναν χώρο, απλά μιλάω για κάτι τελείως διαφορετικό.

Η εξοικείωση έχει έναν πιο μηχανικό χαρακτήρα. Πρόκειται για μια διαδικασία χαρτογράφησης. Είμαι εδώ και ξέρω τι υπάρχει γύρω μου. Στον από πάνω όροφο. Μπορώ με σιγουριά να πω σε κάποιον πώς να πάει εκεί που θέλει. Ξέρω πότε φτάνεις γρηγορότερα με το ασανσέρ και πότε με τις σκάλες στο γραφείο που θέλεις, πότε βρίσκεις καλή θέση, από ποιο σημείο βλέπεις τους άλλους χωρίς να είσαι ορατός εσύ. Ποιο είναι το παράθυρο που ανοίγει πιο εύκολα όταν χρειάζεσαι επειγόντως καθαρό αέρα σε μια αίθουσα με τα διπλάσια άτομα από όσα χωράει κανονικά. Πραγματική εξοικείωση νιώθεις σε εκείνα τα περιβάλλοντα όπου μπορείς να απαντήσεις χωρίς κόπο σε τέτοιου είδους ανόητα -αλλά καθοριστικής σημασίας- ερωτήματα.

Σκεφτείτε τους χώρους στους οποίους κινείστε καθημερινά και φτιάξτε τους χάρτες τους. Τις υπόγειες διαδρομές ή εκείνες που κάνετε πάντα διαφορετικά από τους άλλους ενώ θέλετε να καταλήξετε στο ίδιο σημείο. Μελετήστε τις κινήσεις σας και θα δείτε πως υπάρχει κάποιος λόγος. Έπειτα σκεφτείτε πόσο γρήγορα και άνετα κινείστε σε κάποια περιβάλλοντα και πόσο δυσκολεύεστε σε κάποια άλλα. Τα σκαλοπάτια άλλες φορές φαίνονται πιο χαμηλά και τα ανεβοκατεβαίνουμε σχεδόν χορεύοντας. Μερικές πόρτες είναι πολύ βαριές και θα προτιμούσαμε να μην χρειαστεί να τις ανοίξουμε. Σε κάποια ασανσέρ καλημερίζουμε τους συνεπιβάτες μας χωρίς προφανή λόγο, άλλες φορές δυσκολευόμαστε να απαντήσουμε ακόμα κι όταν ρητά μας απευθύνουν το λόγο. Είναι τα μέρη. Είναι ο τόπος. Συχνά η απάντηση έχει να κάνει με την εξοικείωση. Με τους απλούς και τους περίπλοκους χάρτες του μυαλού μας.

konstantinou sgourou

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s