Παλιά μου τέχνη Κοσκινά... Speak.Easy

27 Φεβρουαρίου

Της Σταυρούλας Κοσκινά

(Ημέρα Δευτέρα γιατί δεν γίνεται να είναι συνέχεια Σάββατο)

Μ’ έναν παράξενο τρόπο όλα είναι αέναα και όλα συνεχίζονται.

 

Με ένα τρόπο -μυστικό, πρόσεχε μην σου ξεφύγει!- όλοι θέλουμε αυτά τα «όλα» (που τελικά ο αριθμός τους είναι περιοριστικά μικρός) να συνεχίζονται. Και αγαπάμε μεν  τη μοναχικότητα αλλά λατρεύουμε δε τις επετείους. Οπότε και η σημερινή μέρα θα είναι για μας μια επέτειος. Γιατί όχι;

Σε τι διαφέρει από όλες τις άλλες;

Μια επέτειος, λοιπόν , όπως όλες οι άλλες.

Που ποτέ δεν καταλαβαίνουμε , κατά βάθος, απόλυτα, γιατί την έχουμε ανάγκη και γιατί δεν την κρύβουμε κάτω από το μαξιλάρι , μαζί με όλα τα  άλλα που επιθυμούμε να παραμείνουν ανείπωτα, με όλα τα άλλα, τα ανεκπλήρωτα, τα ανήκουστα, τα χωρίς ανταπόκριση. Πρέπει ίσως να καθιερώσουμε και μια επέτειο για το καθένα από αυτά.

Γιατί όχι;

Για τα ανείπωτα εκείνης της ημέρας, αυτά που δεν είπα  γιατί δεν τόλμησα. Που δεν είπες, γιατί δεν ήθελες. Που διάλεξαν να μείνουν στην ίδια θέση στο μυαλό και να μην ταξιδέψουν από το στόμα, ενώ θα μπορούσαν να πετάξουν και να ελευθερωθούν.  Αυτά τα ανείπωτα που παρέμειναν ανείπωτα γιατί φοβόμασταν ότι θα κλέψουν τη φωτιά, μια φωτιά που επέλεξα να μην κρύψω κάτω από το μαξιλάρι γιατί εσύ την έκρυψες  και το έκαψε  ολοσχερώς και μετά, αναγκαστικά, απελευθερώθηκαν και τα υπόλοιπα κρυμμένα.

Για τα ανεκπλήρωτα που είναι ανεκπλήρωτα επειδή τα ανείπωτα παρέμειναν ανείπωτα. Γιατί τις νύχτες τα κρύβαμε κι αυτά αναγκαστικά. Και τα ανεκπλήρωτα γεννιούνται αδιάκοπα και γίνονται κοφτερά, απέραντα. Δεν φοβάμαι τα απέραντα, φοβάμαι τα άδοξα. Την άδοξη αρχή, το άδοξο τέλος, τα άδοξα που κρύβουμε γιατί ξέρουμε ότι τουλάχιστον οι προθέσεις μας δεν προοριζόταν για άδοξες.

Βέβαια υπάρχουν και τα ανήκουστα. Και για τα ανήκουστα λοιπόν.  Δεν είναι τα παράξενα, ούτε τα απροσδόκητα. Είναι αυτά που συμπλέουν στην φαντασία σου μαζί με εικόνες και προσδοκίες. Είναι αυτά που οι ανίδεοι προσπερνούν και μπορούν να αντέξουν στη στέρηση. Είναι αυτά τα ανείπωτα που ποτέ δεν έφτασαν στα αυτιά σου και που ευθύνονται για τα ανεκπλήρωτα, αλλά όχι για τα χωρίς ανταπόκριση.  

Τα χωρίς ανταπόκριση. Ναι, αυτά και αν απαιτούν μια επέτειο άξιας λόγου. Λες και αυτά είναι μια απλή προσπέραση. Λίγο εύκολή και λίγο δύσκολη, λίγο τυχαία και λίγο επίτηδες. Λες και αυτά δεν σε μεταμόρφωσαν σε κάτι άλλο, σε αυτό που παρατηρούν οι άλλοι σε σένα. Λες και δεν σε παγιδεύουν σε ένα χάος από ερωτήσεις . Και η μόνη- για να είμαι ειλικρινής-  που θα δεχόμουν ποτέ να σου απαντήσω είναι αυτή:  

Τι κι αν;

Τι κι αν αυτή η επέτειος δεν υπάρχει;

Τι κι αν όντως (δεν)  υπήρχε ποτέ;

Θα μπορούσε να υπάρξει. Αλλά μη κατηγορήσεις τα χωρίς ανταπόκριση!  Φταίνε τα ανείπωτα, τα ανήκουστα, τα ανεκπλήρωτα.

Αυτά που πλέον δεν χωράνε κάτω από το μαξιλάρι .

Υ.Γ. : Αυτή η επέτειος ίσως παραμείνει ίδια για κάποια χρόνια και αυτό γιατί είναι απείραχτη μέσα μας, επειδή μάλλον δεν αλλάξαμε. Άρα κάθε φορά που αλλάζουμε εμείς, κάτι μέσα θα παύει να είναι απείραχτο, κάτι θα έχει πειραχθεί. Και μαζί του θα χάνεται σταδιακά και η επέτειος.  {Και ο Νεύτωνας κάτι τέτοιο είχε πει αλλά με άλλα λόγια. Ή μπορεί και όχι  }

koskina

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s