Ακούτε τα τρένα;

Της Δήμητρας Βαρβούτη

Τι σκέφτομαι όταν δεν σκέφτομαι τίποτα; Άραγε, το τίποτα μπορεί να θεωρηθεί «κάτι»; Μέσα στη μέρα έχω τόσες φαινομενικά ανούσιες και άχρηστες ερωτήσεις. Ερωτήσεις για τις σκέψεις, τους ανθρώπους, την υφή της ζωής. Μήπως σκέφτομαι και αναρωτιέμαι για θέματα του αέρα, προσπαθώντας να αποπροσανατολίσω τον εαυτό μου από τα ουσιαστικά και χρήσιμα ερωτήματα; Γίνεται, όμως, να ξεγελάσεις τον εαυτό σου όταν τον γνωρίζεις τόσο καλά; Κι έπειτα, τι θα πει χρήσιμο ή ουσιαστικό ερώτημα;


Από εδώ και στο εξής, θα αποκαλώ τέτοιου είδους απορίες «ατελέσφορες«· απορίες δηλαδή που δεν έχουν κάποιο τέλος- σκοπό, αλλά και πέρας– απλούστατα γιατί δεν περιμένω ποτέ απάντηση.

Βιώνουμε πολλές φορές τον θάνατο, πριν τελικά πεθάνουμε. Τη νέκρωση μιας σκέψης· όταν αυτή πέσει στο πηγάδι της λήθης, ενός συναισθήματος· όταν υψώσουμε τείχη ασφαλείας, μιας ανάμνησης· όταν σκοτώσουμε ό,τι μας θυμίζει, μιας επιθυμίας· όταν την εκπληρώσουμε, ενός ονείρου· όταν σταματήσουμε να πιστεύουμε.
Τα φώτα στο τρένο είναι πάντα πολύ μελαγχολικά. Ίσως και οι σκέψεις μας είναι, εξ ου και τα φώτα. Έχω την αίσθηση ότι όταν βρίσκομαι πάνω σε ένα μέσο που με πηγαίνει κάπου, αυτόματα αλλάζω τρόπο και αντικείμενο σκέψης. Ξαφνικά, όλα τα μικρά φαντάζουν ακόμη πιο ανούσια, κι όλα τα παράξενα ερωτήματα πιο επίκαιρα από ποτέ. Ξαφνικά– τα πάντα είναι άξια αμφισβήτησης και χρειάζονται επαναπροσδιορισμό· μέχρι και η πιο πρωταρχική γνώση.
Μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να κουνάει το κεφάλι του, σε μια προσπάθεια να καθαρίσει τον συλλογισμό του και να τοποθετήσει τις ιδέες του σε μια σειρά. Σπάνια τα καταφέρνω. Σχεδόν πάντα, τα όρια είναι τόσο ρευστά, οι γραμμές ξεθωριασμένες, που επικρατεί ένα συνονθύλευμα σκέψεων, ένα χαοτικό σμήνος ιδεών μέσα στο μυαλό μου.

Δεν είμαστε δημιουργημένοι για να καταλαβαίνουμε και να συνειδητοποιούμε τον κόσμο γύρω μας. Ή μάλλον, δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι. Πώς είναι εφικτό κάτι τέτοιο, από τη στιγμή που είμαστε καμωμένοι από την ίδια ουσία; Για να καταλάβει κανείς, πραγματικά, μια κατάσταση πρέπει να βρίσκεται έξω από αυτήν, για να μελετήσει ένα αντικείμενο πρέπει να αποστασιοποιηθεί από εκείνο και να εξετάσει ολόκληρη την εικόνα του. Έτσι, κι εμείς, πρέπει να πατήσουμε με το ένα πόδι έξω από αυτόν τον κόσμο, αν έστω ελπίζουμε να τον καταλάβουμε.

Με αυτήν εδώ την τελευταία ατελέσφορη σκέψη, κατεβαίνω από το τρένο, περιεργάζομαι τον χώρο γύρω μου, και νιώθω ευγνώμων για τις ατελέσφορες ερωτήσεις μου· δεν νιώθω πια την παράξενη αντίφαση.

varvouti

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s