Γλυκιά βαβούρα

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

Σεντόνια ανακατεμένα.
Μαξιλάρια πεταμένα.
Το πάπλωμα κείτεται κάπου ανάμεσα στα πόδια του και στο πάτωμα.
Η πόρτα κλειστή, τα στόρια κατεβασμένα.
Ίχνος φωτός.
Βαβούρα παντού στο δωμάτιο.

Αλλάζω πλευρό.
Το πρώτο πράγμα που αντικρίζω είναι αυτός.
Τα μάτια του κλειστά.
Η αγκαλιά του ανοιχτή.
Τα χέρια του με περικυκλώνουν και δημιουργούν τον πιο ασφαλή κλοιό.
Μέσα στον ύπνο του γυρνάει και με φιλάει.

Πώς γίνεται όλη αυτή η βαβούρα να περικλύει τόση ευτυχία;

Ο ύπνος δεν με παίρνει.
Παρατηρώ τον τοίχο, τα κάδρα, τα πόστερ, εκείνον.
Θα μπορούσα να σκεφτώ διάφορα για να σκοτώσω την ώρα μου.
Όχι. Δεν θα το κάνω. Δεν χρειάζεται να χαλάσω αυτή την ήρεμη βαβούρα με τις σκέψεις μου.
Αρχίζω να στριφογυρίζω στο κρεβάτι μήπως και προλάβω το ξυπνητήρι και τον ξυπνήσω εγώ πρώτη.
Βάναυσο, το ξέρω! Αλλά…
Θέλω να είμαι το πρώτο πράγμα που θα δει όταν ξυπνήσει.
Θέλω να του πάρω εκείνον το βαθύ, γεμάτο απελπισία αναστεναγμό μόλις δει την ώρα.
Θέλω να θέλει να μείνει στο κρεβάτι και να μην χρειαστεί να σηκωθεί.

Θα ήθελα να είμαι η δικιά του γλυκιά βαβούρα.
Αυτή που στριφογυρίζει για να τον ξυπνήσει και μετά κάνει σαν μωρό για να γελάσει.  

konstantinou

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s