Don't Speak Μπες στα παπούτσια μου Χωρίς κατηγορία

[γάλα και δημητριακά]

Της Μαρίας Χατζηκαλλία

σε μια κλίμακα από το ένα έως το δέκα πόσο χαρούμενος είσαι.

Tης μιλούσε σουηδικά ώσπου που ξημέρωσε. Και έπινε πορτοκαλάδα. Και κάπνιζε. Έξω επικρατούσε φασαρία. Κάποιοι μάλωναν. Τα φώτα του δρόμου διστακτικά εισέβαλαν στο σκοτάδι του δωματίου. Αυτή έγραφε σε ένα σημειωματάριο.

και πόσο χαρούμενος ήσουν χθες.

Φεύγοντας το πρωί της χάρισε ένα μπρελόκ και μια καρτ-ποστάλ από τη Στοκχόλμη. Της υποσχέθηκε να την επισκεφτεί και τον επόμενο Μάρτιο. Και να της γράφει γράμματα.  Ακούστηκε ο ήχος ενός φιλιού και έπειτα της πόρτας που έκλεισε ερμητικά μπροστά της. Αυτή έκατσε στο κρεβάτι, κοίταξε με περίσσεια προσοχή την καρτ-ποστάλ και έπειτα φόσρεσε σακάκι, κασκόλ, γυαλιά και βγήκε από το σπίτι.

και πόσο χαρούμενος θα είσαι αύριο.

Συνάντησε μια φίλη. Της ανέλυσε τα μελλούμενα. Και έπειτα ήπιε την τελευταία γουλιά απο τον εσπρέσσο της. Αποχαιρέτησε τη φίλη. Περπάτησε στους δρόμους για αρκετές ώρες. Επέστρεψε στο σπίτι μοναχά αφού ο ήλιος είχε πλέον δύσει.

και αν ο χρόνος πάγωνε ποια στιγμή θα πάγωνες μαζί του.

Ξανακοίταξε την καρτ- ποστάλ και τοποθέτησε το μπρελόκ στο τρίτο συρτάρι του γραφείου της. Έπειτα κοιμήθηκε.

και αν ξαναξεκινούσε ποια θα ήταν η πρώτη ανάμνηση.

Το επόμενο πρωί έφαγε γάλα. Και δημητριακά. Και συνέχισε τη ζωή της.

[προσπέρασε. τον προσπέρασε. την προσπέρασε. σαν ρυθμός. σαν ρολόι τοίχου.]

Εις την αναμονή ενός νέου τόνου-

ws

hatzikallia

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s