(un)familiar places

Της Νικολέτας Οικονομίδου

Όσο πιο μακριά μένουμε, τόσο πιο μακριά θέλω να πάμε.

Θέλω να πάμε σε εκείνη την πόλη με τα μεγάλα, παλιά κτίρια και τα πολλά σκαλάκια και τη θέα. Εκεί που ακόμα και οι άσχημες γωνιές μοιάζουν όμορφες,εκεί που στο μετρό παίζει συνέχεια μουσική.

Θέλω να πάμε στο νησί με τα άσπρα-μπλε σπίτια και τις μικρές παραλίες. Εκεί που βλέπεις παντού ουρανό και δεν τον κρύβουν οι πολυκατοικίες. Εκεί που οι άνθρωποι χαμογελάνε την Δευτέρα το πρωί.

Θέλω να πάμε στο μέρος με την μικρή γαλάζια παραλία και την περίφραξη από μπαμπού. Εκεί που παίρνεις το βιβλίο σου και πας στην παραλία. Εκεί που αρκουν δύο άτομα για να περάσουν καλά.

Θέλω να πάμε σε όποιο μέρος έχουμε έστω κι έναν γνωστό κι ακόμα περισσότερο στα μέρη που δεν ξέρουμε κανέναν.

Θέλω να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε παραπάνω από όσο πρέπει και να αρχίσουμε να  πηγαίνουμε περισσότερες βόλτες.

Γιατί, όσο πιο πολλά λέμε, τόσο πιο κοντά θα παραμένουμε.

oikonomidou

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s