Παλιά μου τέχνη Κοσκινά... Speak.Easy

Δεν είναι δύσκολο πράγμα να αγαπήσετε τον ουρανό

Της Σταυρούλας Κοσκινά

(Κάποιοι μάθατε να λέτε ότι δεν είναι απλώς γαλάζιος, ενώ άλλοι αμφιβάλλουν μέχρι και γι αυτό)

Η αναζήτηση της αλήθειας και μπορούσε να θεωρηθεί ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια του ανθρώπινου λογισμού.

Σαν ένα δάσος το μυαλό. Υπάρχουν τα ψηλά δέντρα, τα πιο χαμηλά, τα κλαδιά που τα συνιστούν,  τα φύλλα που βλασταίνουν κάθε άνοιξη και πέφτουν κάθε φθινόπωρο. Αλλά υπάρχει και το χώμα και οι ρίζες  και το διάστημα που τα κλαδιά είναι γυμνά.

Εγώ αυτά τα τελευταία τα ονομάζω πραγματικότητα.

Δεν μπορούμε να την ξεριζώσουμε από μέσα μας. Μπορούμε μόνο να την κλαδεύουμε συνέχεια, ώστε να μην προλαβαίνει να ανασάνει και συνέχεια να καταπιέζεται. Προσποιούμαστε πως δεν βλέπουμε τις ρίζες, αλλά αυτό δεν σηματοδοτεί την ανυπαρξία τους.

Και να φανταστείς πως για να μεταμορφωθεί η έρημος σε δάσος, χρειάστηκαν πολλοί μικροί σπόροι πραγματικότητας, που τελικά με τη φαντασία τροποποιήθηκαν τόσο που δεν μπορούμε να εντοπίσουμε πια κοινά στοιχεία . Δηλαδή κινητήριος δύναμη ήταν η πραγματικότητα!

Μέχρι και τα ζώα και πτηνά που το κατοικούν φοβούνται να πλησιάσουν τις ρίζες γιατί είναι σκοτεινά. ( Άραγε , έχεις δει ποτέ κάποιοι πουλί του παραδείσου να στεγάζεται αλλού εκτός της κορυφής ή των αμέσως επόμενων κλαδιών;) Τα φύλλα της φαντασίας απορροφούν όλο το φως του ήλιου.

Ναι, τον ήλιο εγώ τον ονομάζω κι αυτόν πραγματικότητα.

Αν δοκιμάσεις να φτάσεις τις ρίζες, αν σκάψεις τόσο βαθιά, πιστεύεις ότι θα μπορείς να δεις ουρανό; Όχι, πιθανόν.  Κι αυτό σε τρομάζει και σε απωθεί.

Άλλωστε, έμαθες να θεωρείς τον ουρανό την πραγματικότητα σου. Αλλά δεν έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί δεν μπόρεσες ποτέ να τον αγγίξεις! Απλά σκαρφάλωνες στις κορυφές και άπλωνες το χέρι στην αρχή, αλλά μετά συμβιβαζόσουν με τα κελαηδίσματα που σου έλεγαν ότι τον ουρανό δεν τον αγγίζει κανείς. Κι αυτό το κατέστησες πραγματικότητα.  Μήπως όμως το γεγονός ότι δεν μπορείς να τον αγγίξεις τον μετατρέπει σε κάτι κίβδηλο, ψεύτικο, ανύπαρκτο; Σε κάτι που προκαλεί φόβο και δέος;

Αφού για να βρεις την αλήθεια, πρέπει να μάθεις να αγαπάς τις ρίζες, να γίνεις ένα μαζί τους  και να σκάψεις βαθύτερα για τυχόν υπόγεια παρακλάδια.

Αλλά απαιτεί κόπο και το σκάψιμο δεν σε γοητεύει.

Σε αντίθεση με το απόκοσμο γαλάζιο που δεν μπορείς να ελέγξεις και σε μαγεύει με τις μεταβολές και τα χρώματα του.  Είναι κάτι σαν μαγεία. Και εσύ θεωρείς ότι μονάχα αυτό έχεις ανάγκη. Δυο, τρία ταχυδαχτυλουργικά κόλπα, δηλαδή.

Υποσυνείδητη μάχη. Το μουντό καφέ ενάντια σε όλα τα- υπαρκτά και ανύπαρκτα-  χρώματα της παλέτας σου.

Βέβαια ,ποιός θα νοιαστεί  για ένα μόνο χρώμα , όταν μπορεί να έχει όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου;

Υ.Γ.: Από τη μία, ναι,  δεν είναι δύσκολο να αγαπήσεις τον ουρανό. Από την άλλη, όμως,  όταν ρίξεις μια – μόνο μια- ματιά στις ρίζες , πιστεύεις ότι ακόμα θα σου είναι τόσο εύκολο να ξανασηκώσεις το κεφάλι; Πιστεύεις ότι θα σου είναι τόσο εύκολο να τον αγαπάς; Ή μετά θα αρχίσεις να αμφιβάλλεις κι εσύ αν είναι όντως έστω  γαλάζιος;

koskina

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s