Bookoholic Don't Speak Χωρίς κατηγορία Recommendation

Ποιητές και ποιήτριες που διαβάζονται (με αφορμή την) άνοιξη…

του Νικόλα Μαρτελ

Γιατί αν η ποίηση ήταν εποχή σίγουρα θα ήταν η άνοιξη.

Philip Larkin (1922 – 1985)

Αποτέλεσμα εικόνας για philip larkin

The trees are coming into leaf
Like something almost being said;
The recent buds relax and spread,
Their greenness is a kind of grief.

Is it that they are born again
And we grow old? No, they die too,
Their yearly trick of looking new
Is written down in rings of grain.

Yet still the unresting castles thresh
In fullgrown thickness every May.
Last year is dead, they seem to say,
Begin afresh, afresh, afresh.

Heinrich Heine (1797–1856)

Αποτέλεσμα εικόνας για heinrich heine

Every day so lovely, shining,
Up and down, the Sultan’s daughter
Walked at evening by the water,
Where the white fountain splashes.
Every day the young slave stood
By the water, in the evening,
Where the white fountain splashes,
Every day grew pale, and paler.
Then the princess came one evening,
Quickly speaking to him, softly,
‘Your true name – I wish to know it,
Your true homeland, and your nation.’
And the slave said, ‘I am called
Mahomet, I am from Yemen,
And my tribe, it is the Asra,
Who die, when they love.’

Emily Dickinson (1830 – 1886)

Αποτέλεσμα εικόνας για emily dickinson

An altered look about the hills—
A Tyrian light the village fills—
A wider sunrise in the morn—
A deeper twilight on the lawn—
A print of a vermillion foot—
A purple finger on the slope—
A flippant fly upon the pane—
A spider at his trade again—
An added strut in Chanticleer—
A flower expected everywhere—
An axe shrill singing in the woods—
Fern odors on untravelled roads—
All this and more I cannot tell—
A furtive look you know as well—
And Nicodemus’ Mystery
Receives its annual reply!

Walt Whitman (1819 – 1892)

Αποτέλεσμα εικόνας για walt whitman

THESE I singing in spring collect for lovers,
(For who but I should understand lovers and all their sorrow and
joy?
And who but I should be the poet of comrades?)
Collecting I traverse the garden the world, but soon I pass the
gates,
Now along the pond-side, now wading in a little, fearing not the
wet,
Now by the post-and-rail fences where the old stones thrown there,
pick’d from the fields, have accumulated,
(Wild-flowers and vines and weeds come up through the stones and
partly cover them, beyond these I pass,)
Far, far in the forest, or sauntering later in summer, before I
think where I go,
Solitary, smelling the earthy smell, stopping now and then in the
silence,
Alone I had thought, yet soon a troop gathers around me,
Some walk by my side and some behind, and some embrace my arms
or neck,
They the spirits of dear friends dead or alive, thicker they come, a
great crowd, and I in the middle,
Collecting, dispensing, singing, there I wander with them,
Plucking something for tokens, tossing toward whoever is near me,
Here, lilac, with a branch of pine,
Here, out of my pocket, some moss which I pull’d off a live-oak in
Florida as it hung trailing down,
Here, some pinks and laurel leaves, and a handful of sage,
And here what I now draw from the water, wading in the pondside,
(O here I last saw him that tenderly loves me, and returns again
never to separate from me,
And this, O this shall henceforth be the token of comrades, this
calamus-root shall,
Interchange it youths with each other! let none render it back!)
And twigs of maple and a bunch of wild orange and chestnut,
And stems of currants and plum-blows, and the aromatic cedar,
These I compass’d around by a thick cloud of spirits,
Wandering, point to or touch as I pass, or throw them loosely
from me,
Indicating to each one what he shall have, giving something to
each;
But what I drew from the water by the pond-side, that I reserve,
I will give of it, but only to them that love as I myself am capable
of loving..

Rainer Maria Rilke (1875 – 1926)

Αποτέλεσμα εικόνας για rainer maria rilke

Spring has come back again. The Earth is
like a child that’s got poems by heart;
so many poems, so many verses,
patient toil winning her prizes at last.
Strict, the old teacher. We loved the whiteness
in the old gentleman’s beard, its bright snow.
Now when we ask what the green, what the blue is,
Earth knows the answer, has learned it. She knows.
Earth, you’re on holiday, lucky one: play now!
Play with us children! We’ll try to catch you.
Glad, joyous Earth! The gladdest must win.
Every lesson the old teacher taught her,
all that is printed in roots and laborious

stems: now she sings it! Listen, Earth sings!

Γιάννης Ρίτσος (1909 – 1990)

Αποτέλεσμα εικόνας για γιαννησ ριτσοσ

Νὰ μὲ θυμόσαστε – εἶπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα
χωρὶς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σὲ πέτρες κι ἀγκάθια,
γιὰ νὰ σᾶς φέρω ψωμὶ καὶ νερὸ καὶ τριαντάφυλλα.

Τὴν ὀμορφιὰ
Ποτές μου δὲν τὴν πρόδωσα. Ὅλο τὸ βιός μου τὸ μοίρασα δίκαια.
Μερτικὸ ἐγὼ δὲν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ᾿ ἕνα κρινάκι τοῦ ἀγροῦ
τὶς πιὸ ἄγριες νύχτες μας φώτισα. Νὰ μὲ θυμᾶστε.

Καὶ συγχωρᾶτε μου αὐτὴ τὴν τελευταῖα μου θλίψη:

Θἄθελα
ἀκόμη μιὰ φορὰ μὲ τὸ λεπτὸ δρεπανάκι τοῦ φεγγαριοῦ νὰ θερίσω
ἕνα ὥριμο στάχυ. Νὰ σταθῶ στὸ κατώφλι, νὰ κοιτάω,
καὶ νὰ μασῶ σπυρὶ σπυρὶ τὸ στάρι μὲ τὰ μπροστινά μου δόντια
θαυμάζοντας κι εὐλογώντας τοῦτον τὸν κόσμο ποὺ ἀφήνω,
θαυμάζοντας κι Ἐκεῖνον ποὺ ἀνεβαίνει τὸ λόφο στὸ πάγχρυσο λιόγερμα. Δέστε:
Στὸ ἀριστερὸ μανίκι του ἔχει ἕνα πορφυρὸ τετράγωνο μπάλωμα. Αὐτὸ
δὲν διακρίνεται πολὺ καθαρά. Κι ἤθελα αὐτὸ προπάντων νὰ σᾶς δείξω.

Κι ἴσως γι᾿ αὐτὸ προπάντων θ᾿ ἄξιζε νὰ μὲ θυμᾶστε.

Κική Δημουλά (1931-)

Αποτέλεσμα εικόνας για κικη δημουλα

Με γυροφέρνει η άνοιξη
αλλά εγώ άλλη φορά, πορεία δεν αλλάζω για ένα έαρ.

Ας μοιάζει μ’ οτιδήποτε το σούρουπο.
Δεν θα ποτίζω με το αίμα μου ομοιότητες.
Τα όνειρα που είδα αποδειχτήκαν ανυπόληπτα:
πήγαν και μ’ άλλους ύπνους.
Όχι δεν παίρνω άλλο διαταγές.
Όταν μου λέγανε τα σύννεφα ταξίδευε, ταξίδευα
κι όταν μου λέγανε τα όνειρα περίμενε, περίμενα.
Όχι, δεν παίρνω άλλες διαταγές.
Τα δούλεψα πιστά τα διαλυτά.
Με γυροφέρνει από χθες η άνοιξη.
Μια νεραντζιά με κοίταξε με διάθεση υπόπικρη,
και μου ‘κλεισε το δρόμο μια μυρωδιά επιστροφής.
Με παζαρεύει η τοκογλύφος μνήμη:
για να μου δώσει έναν Μάιο παλιό
μαζί και με τις νεραντζιές,
για να μου δώσει κυρίως τη μορφή,
που στη μεταφορά της
από σταθμό της λύπης σε σταθμό
χτυπήθηκε στα μάτια και στο στόμα
-γι αυτά πληρώνεις-, μου παίρνει ένα μέλλον.

martel

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s