Spread the news #35

[Εναλλακτικό δελτίο για 19/03]

Του Βασίλη Δημόκα

Διπλωματικά παιχνίδια…

Στο επίκεντρο της διεθνούς πολιτικής σκηνής βρίσκεται εδώ και λίγες ημέρες η Ολλανδία, τόσο για την πολιτική διένεξη που αντιμετωπίζει με την Τουρκία, όσο και για την αμφίρροπη-τουλάχιστον σύμφωνα με τα προγνωστικά- εκλογική αναμέτρηση. Τα δύο αυτά γεγονότα είναι τυχαία, ή συνδέονται και μάλιστα άμεσα;

Την περασμένη εβδομάδα η κυβέρνηση της Ολλανδίας, απαγόρευσε σε υπουργούς της Τουρκικής κυβέρνησης να πραγματοποιήσουν προγραμματισμένες ομιλίες στη χώρα με το πρόσχημα ενδεχόμενων αναταραχών, τόσο από πλευράς Τούρκων υπηκόων, υπερασπιστών του συντηρητικού συντάγματος που προωθεί ο Τούρκος πρόεδρος, όσο και από ακροδεξιούς Ολλανδούς πολίτες. Μάλιστα, παρά τις σχετικές προειδοποιήσεις της Ολλανδικής κυβέρνησης προς την Τουρκία, η είσοδος στην χώρα από την Τουρκάλα υπουργό Οικογενειακών Υποθέσεων, ανάγκασε τις αρχές να την θέσουν υπό κράτηση και να την απομακρύνουν από την χώρα. Το γεγονός αυτό κλιμάκωσε την ήδη υπάρχουσα ένταση μεταξύ Τουρκίας-Ολλανδίας, με τους αρχηγούς των δύο κρατών να ανταλλάσσουν βαρείς χαρακτηρισμούς.

Την ίδια χρονική περίοδο, η Ολλανδία ετοιμαζόταν για τις εθνικές της εκλογές, στις οποίες ισχυρή πολιτική δύναμη φαινόταν ότι αποκτούσε το ακροδεξιό εθνικιστικό κόμμα. Μάλιστα, σύμφωνα με τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, πολύ πιθανή θεωρούνταν η νίκη του ακροδεξιού Γκέερτ Βίλτερς, έναντι του Φιλελεύθερου κόμματος, του οποίου ηγείται ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας, Μάρκ Ρούτε. Αξιοσημείωτο είναι επίσης το ποσοστό των αναποφάσιστων Ολλανδών στις φετινές εκλογές, το οποίο άγγιζε ακόμα και το 75%.

Είναι λοιπόν πιθανό, η πολιτική διένεξη που ξέσπασε μεταξύ των δύο χωρών να προκλήθηκε εσκεμμένα από τον πρωθυπουργό της Ολλανδίας, στην προσπάθειά του να αυξήσει την επιρροή του, αλλά και να ανακόψει την ανοδική πορεία του ακροδεξιού κόμματος, που τον απειλούσε. Μια διόλου τυχαία πολιτική διένεξη, καθώς η Τουρκία αποτελεί έναν στόχο εύκολο, σε μια περίοδο που η Ισλαμοφοβία έχει κυριέψει την συνείδηση των Ευρωπαίων και ο Μουσουλμανισμός γίνεται μη αποδεκτός και επιθυμητός στην Ευρώπη. Αποτέλεσμα, η εξύψωση του εθνικού φρονήματος των Ολλανδών πολιτών και η ανάπτυξη καχυποψίας των Ολλανδών απέναντι στους Τούρκους, οι οποίοι έσπευσαν να διαμαρτυρηθούν για τις πρωτοφανείς ενέργειες της Ολλανδίας, καθώς και να επιβάλλουν αντίποινα στη χώρα. Το σίγουρο είναι πως από αυτήν τη διαμάχη κερδισμένος βγήκε ο πρωθυπουργός Μάρκ Ρούτε, ως απόλυτος νικητής των Ολλανδικών εκλογών, έχοντας πείσει μεγάλο μέρος των αναποφασίστων καθώς και πολιτών με αυξημένο εθνικό φρόνημα.

Αξιοσημείωτη είναι και η έκπληξη των Ολλανδικών εκλογών που ανέδειξαν το κόμμα των Πράσινων Αριστερών με απροσδόκητα υψηλό ποσοστό, ως αντίδραση σε εθνικιστικές πολιτικές.

Κερδισμένος, όμως, βγαίνει και ο Ερντογάν. Η άμεση και ισχυρή απάντησή του στις ενέργειες της Ευρωπαϊκής χώρας, διαφημίζουν και ενισχύουν την εσωστρεφή πολιτική που προωθεί η Τουρκική κυβέρνηση.

Τελικά, παρά την νίκη των δημοκρατικά κειμμένων δυνάμεων στην Ολλανδία, νικητής αναδεικνύεται ο εθνικισμός, που χρησιμοποιήθηκε ως ισχυρό χαρτί για την νίκη του πρωθυπουργού. Πολλά δημοσιεύματα για τις Ολλανδικές εκλογές έκαναν λόγο για σφοδρή ήττα του λαϊκισμού στην Ολλανδία και κατ’ επέκταση στην Ευρώπη. Ο λαϊκισμός όμως, βρίσκεται εδώ και ίσως είναι ριζωμένος όσο ποτέ άλλοτε στην σημερινή Ευρώπη.

 

dimokas

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s