Σε κλίμα φυγής, κι ένα αργό αντίο.

Της Ζωής Καρανάσιου

Σκιά  μου,

Σε βλέπω να φεύγεις.

Στον καθρέφτη μου

Το μαύρο είδωλο σου αργοσβήνει∙

Σαν ξεχασμένη κάφτρα

Από το ξεχασμένο μου τσιγάρο.

Δεν μ’ ακολουθείς πια.

Αδύναμος,

Ξαναπλάθω τη μορφή σου

Από την αρχή του τέλους.

Μια μεταμόρφωση φευγαλέας ομορφιάς

Σκορπίζεται μπροστά μου

Και χάση στο μετά.

Βυθισμένος,

Στη λησμονιά της ιδεατής οπτασίας

Ταξιδεύω σ’ ένα τσακισμένο όνειρο∙

Αυτό της αδύνατης φυγής

του εαυτού μου.

karanasiou2

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s