Η ξεχασμένη παράμετρος.

Της Φάτα Μοργκάνα

Είναι μεσημέρι, μα για μένα πρωί. Μου έκανα έκπληξη με πρωινό μεγάλο και περίτεχνο. Μου έφτιαξα και καφέ, αν και ποτέ δεν πίνω –σήμερα όμως θα κάνω μια εξαίρεση. Έξω βρέχει και ίσως και να φυσάει, η ομίχλη καλύπτει τα μεγάλα κτήρια. Έχω έναν περίεργο κόμπο στο στομάχι μου. Λίγο θυμό μπορεί. Θρησκεία, κουλτούρα, λέξεις που ποτέ δεν επηρέασαν τη ζωή μου τις βρίσκω ξαφνικά μπροστά μου, κι όχι απλά εμφανίζονται αλλά με κάνουν και να υποφέρω σιωπηλά και φωναχτά.

Τη θρησκεία τη γνώρισα στο σχολείο, κι έπειτα έμαθα για το Χριστιανισμό μέσα από τα ετήσια έθιμα της Ελλάδας κι έπειτα ασχολήθηκα με το Βουδισμό από προσωπικό ενδιαφέρον. Πολλοί άνθρωποι μου μίλησαν για αυτό το θέμα, για την πίστη, για τα πρακτικά. Όμως όλοι αυτοί ξέχασαν να μου πουν για  τις αγεφύρωτες διαφορές που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τη δική μου, μη θρησκευόμενη ζωή. Για τα βράδια που δε θα κοιμόμουν εξαιτίας λέξεων που αναγράφονται σε σελίδες ενός βιβλίου κανείς δε με προετοίμασε.

Νιώθω αδικημένη. Γνώριζα πως οι κοινωνικές διαφορές μπορούν να αποτελέσουν πρόβλημα μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις. Ίσως ακόμη και οι στόχοι ζωής του καθενός να ήταν εμπόδιο στην ομαλή σχέση μεταξύ δυο ανθρώπων. Όμως τη θρησκεία δεν την συνέτασσα ποτέ σε αυτήν την κατηγορία, ίσως γιατί είμαι αφελής, ίσως γιατί έτσι μου έμαθαν.

Έχω τόσες ερωτήσεις στο κεφάλι μου που θα μείνουν αναπάντητες κι αν είμαι αρκετά τυχερή θα θαφτούν και θα μείνουν θαμμένες και δε θα χρειαστεί ποτέ ξανά να έρθουν στην επιφάνεια. Όμως δεν μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρος γι αυτά, όσο καλά κι αν τα υπολογίσεις.

Κι αν σου τύχει, θα θυμώσεις και θα κλάψεις και δεν θα μπορείς να καταλάβεις και θα σπας το κεφάλι σου. Όμως μην ξεγράψεις ούτε τη θρησκεία, ούτε την κουλτούρα την ξένη. Γιατί αυτό που θα σου συμβεί δεν θα συμβαίνει πάντα, ίσως μόνο καμία φορά. Να μη χάνεις ούτε την εμπιστοσύνη ούτε την πίστη σου στην καλή εξέλιξη των πραγμάτων, γιατί στο τέλος θα έρθει το καλό τέλος.

Άνθρωποι λόγω της θρησκείας χάνουν καθημερινά τη ζωή τους. Άλλοι –που δε ζουν σε εμπόλεμη ζώνη- πληγώνονται συναισθηματικά λόγω αυτής και περνούν μια ζωή δυστυχισμένη, άλλοι χάνουν την οικογένειά τους μεταφορικά ή και κυριολεκτικά.

Μέσα στη ροζ φούσκα μας (μου;) δεν έχει σημασία τι αναγράφεται πάνω στα χαρτιά μας. Έξω, στον πραγματικό κόσμο τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εμένα δε μου τα είπε κανείς όλα αυτά, τα έμαθα τώρα, όμως κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Σημείωση:όποιος από εσάς διαβάζει αυτές τις γραμμές και αναρωτιέται που είναι οι ιστορίες και δυσανασχετεί που η στήλη έχει καταλήξει το προσωπικό μου ημερολόγιο, έχω να πω πως έχετε δίκιο. Μόλις δω λίγο ήλιο θα επιστρέψουν οι ιστορίες. Το υπόσχομαι.

morgana

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s